ความสุขจากการขายผัก

หมวดหมู่ของบล็อก: 

หลังจากที่ผักผมให้ผลผลิต นอกจากการกินเอง แบ่งปันญาติพี่น้องเพื่อนบ้านแล้ว ก็ขายครับ หรือขายไปแบ่งปันไปก็แล้วแต่ วันนี้ได้ขายเป็นครั้งที่ 4 แล้ว 

ครั้งแรกไปขายในหมู่บ้านที่พี่สาวอยู่ พี่สาวช่วยขาย ได้มาประมาณ 500 บ.
ครั้งที่ 2 พ่อเอาไปขายให้ ได้มา 55 บ.
ครั้งที่ 3 พี่ๆ ที่ทำงานเก่ามาซื้อถึงบ้านได้มา 250 บ.
ครั้งที่ 4 ไปขายเองที่ทำงานที่ลาออกมาหมาดๆ ขายได้ประมาณ 800 บ.

ขายผักเองได้ 800 บ. มีความสุขมาก ดีใจ ตื่นเต้น ภูมิใจเคล้ากันไป เป็นความรู้สึกยากที่จะอธิบาย ตอนที่ได้รับเงินเดือนหลักหมื่นทำไมความรู้สึกแบบนี้ถึงไม่มี

การที่มีกิจการอะไรซักอย่างที่เรารักเราชอบเป็นของตัวเอง ชีวิตมันมีความสุขกว่าการเป็นลูกจ้างเช่นนี้เอง ผมแค่เริ่มต้นได้เงินเพียงเล็กน้อย แต่ได้ความสุขมากกว่า
สุขที่มีกิจการเป็นของตัวเองอย่างที่ตั้งใจไว้  ชีวิตเราทำไมต้องขึ้นกับคนอื่น ทำไมต้องเอาชีวิตไปฝากไว้กับคนอื่น ในเมื่อเราเลือกที่จะมีความสุขได้ สุขที่ได้อยู่กับพ่อแม่ ได้ดูแลพ่อแม่ สุขที่ได้แบ่งปัน สุขที่ได้กินผักปลอดสารพิษ สุขที่ขายของดีๆ ให้กับผู้ซื้อ สุขที่ได้เรียนรู้จากการกระทำจริง และได้แบ่งบันความรู้กับคนที่อยากรู้ 

ทุกคนเกิดมาต่างกัน รับผิดชอบต่างกัน มีหน้าที่ต่างกัน ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดตามความจำเป็น ผมเลือกเส้นทางเดินของผมแบบนี้ได้ ด้วยเพราะนิสัยผมส่วนหนึ่ง ที่ไม่เหมาะกับสังคมที่แก่งแย่งเพื่อผลประโยชน์ ไร้ความจริงใจ  ความชอบส่วนตัวส่วนหนึ่ง ที่สำคัญผมหลายปัจจัยต่างๆ รองรับ การตัดสินใจจึงง่าย

อยากบอกว่าใครที่เบื่อระบบ เบื่อองค์กร การทำเกษตร หรือกิจการส่วนตัวอื่นใด มันเป็นทางเลือกหนึ่งที่ทำให้มีความสุขได้ แต่ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ให้ยึดหลักเศรษฐกิจพอเพียงในการดำเนินงาน เศรษฐกิจพอเพียงไม่ได้ห้ามรวย ไม่ได้ห้ามใช้เงิน ...

เงินเป็นสิ่งจำเป็น ผมไม่เถียง แต่เงินไม่ใช่คำตอบของทุกอย่าง เงินก็ไม่สามารถซื้อทุกอย่างได้

บางคนทุ่มเททำงานเพื่อเงิน จนลืมอะไรบางอย่างไปหรือเปล่า

ความเห็น

รูปภาพของ ลูกสาวลุงชู

สวัสดีนะค่ะ  แตงโมนะค่ะ เพิ่งเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ เข้ามาดูวันแรกแล้วประทับใจ สมัครเป็นสมาชิกเลย จริงๆคุณพ่อคุณแม่ก็เป็นเกษตรกรเหมือนกัน โตมาได้ทุกวันนี้เพราะอาชีพนี้แหละค่ะ ที่บ้านเปิดเป็นศูนย์เรียนรู้เศรษฐิกิจพอเพียงที่พัทลุงค่ะ  ว่างๆก็แวะไปเที่ยวได้นะค่ะ  ตอนแรกที่ได้อ่านเรื่องความสุขของคนขายผัก  แล้วอดที่จะนึกถึงคุณแม่เลยค่ะ ท่านเคยพูดทำนองนี้เหมือนกัน  ท่านบอกว่าขายยางพาราได้ครั้งละเป็นพัน ก็ไม่มีความสุขเท่าขายผักครั้งละไม่กี่ร้อย  และเงินทุกบาทที่ได้จากกการขายผักท่านไม่เคยเอามาใช้จ่ายเลยค่ะ เก็บไว้ในกระปุกออมสิน (กระปุกออมสินของแตงโมสมัยเรียน) สิ้นปี แตงโมกลับบ้านก็จะเอาออกมาช่วยกันนับแล้วค่อยเอาไปฝากธนาคาร นึกถึงเรื่องนี้ทีไรอยากกลับบ้านทุกที แต่ตอนนี้คงยังทำงานที่กรุงเทพอีกสักปีสองปีก่อน  เพราะเสียดายความรู้ที่เรียนมา อีกอย่างงานที่ทำอยู่ตอนนี้ก็เป็นงานที่เรารักเหมือนกัน  แต่ยังงัยก็กลับไปทำสวนแน่ๆๆค่ะ ไว้ถึงตอนนั้นจะขอคำแนะนำบ้างนะค่ะ

รูปภาพของ satjang

ช่วงนี้ได้ไปชายบ่อย ๆ คะ หอบผักใส่รถเก๋งไปขายกัน ตลกดีแต่ก็สนุก เป็นสิ่งที่ทำให้พีสาวได้นะคะ ตอนนี้ได้รถที่เหมาะสมแล้วที่อาอนุญาตให้ใช้... ขายได้ 300 ดีใจกว่าได้เงินเดือนอีก นั่งนับเงินเวียนอยู่นั่นนะ

...2553 ปีที่ 1 ที่เริ่มเดินตามรอยพ่อ...

รูปภาพของ mama

 

อ่านแล้วอยากเจอความรู้สึกแบบนี้มั่ง....

เพราะ ทุกวันนี้ยังต้องทำอาชีพ ลูกจ้าง อยู่เลยค่ะ

วุ่นวายอยู่กับหน้าที่ของลูกจ้าง ตลอดทั้งวัน

มีวันหนึ่งเกิดความรู้สึกแตกต่างได้ชัด...

เมื่อเปิดประตูหลังโรงงานไปเห็น ทุ่งนา มีนกบิน มีสายลมพัดอ่อน ๆ ทุกอย่างดูนิ่ง เรียบง่าย ไม่วุ่นวาย

แต่พอหันหลังกับมามองในโรงงาน แต่ละคนวุ่นวายอยู่กับหน้าที่ลูกจ้าง  อากาศ จากเครื่องปรับอากาศ

มันเทียบไม่ได้เลยกับภาพ และความรู้สึกที่ได้ เพียงแค่เปิดประตูออกไป

ในใจ กลับมาคิดว่า>>>>>> เมื่อไหร่จะเดินออกจากประตูนี้ ไปทำหน้าที่ นายตัวเองสักที???????

 

อ้าว......บ่นยาวเลย  ดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทำหน้าที่ลูกจ้างอีกนี่นา.......


 

<=><=><=><=><=><=><=><=><=>

พอเพียง อย่างเพียงพอ

++++  มิตรภาพที่ดี มีเงินก็ซื้อไม่ได้++++  :)

รูปภาพของ สเน่ห์จันทร์

คุณโสธร เขียนได้กินใจมาก.... ความรู้สึกเดียวกันเลยค่ะ  ตอนนี้อยากลาออกจากงาน บริษัท ไปใช้ชีวิตที่บ้านเช่นเดียวกับคุณโสธรจังเลย 

รูปภาพของ สเน่ห์จันทร์

พี่โสธรเป็นคนทางใต้เหลือค่ะ

รูปภาพของ chart_choa

ให้กำไรชีวีติได้ทุกวัน...

รูปภาพของ sasi

คุณโสทร นี่ใช่คนเดียวกับที่เคยทำเกี่ยวกับโปรแกรม HosOs รึเปล่าค่ะ ถ้าใช่ก็ดีใจจัง เพราะเห็นหน้าตาแล้วดูไม่ออกเลยว่าจะชอบทำสวน ตัวดิฉันเองก็ใฝ่ฝันมานานแสนนานแล้วที่จะมีบ้านอยู่ท่ามกลางต้นไม้เขียวๆ ตอนนี้ก็ไปได้ครึ่งทางแล้วค่ะ มีขนำน้อยเป็นของตัวเองแล้ว  แล้วจะติดตาม blog นี้ตลอดไป

รูปภาพของ boonruk

สวัสดีครับ เป็นสมาชิกวันนี้เอง เคยดูมาประจำ เลยตัดสินใจเป็นสมาชิก คิดว่ามีความคิดคล้ายๆกัน

รูปภาพของ เสือน้อย

เห็นแล้วคิดถึงพ่อกับแม่เลยครับ ที่บ้านทำนา ช่วงหน้าแล้งก็ปลูกผัก แต่มักถูกพ่อค้าคนกลางกดราคา กะว่าถ้าออกจากงานไปทำเกษตรเต็มตัวเมื่อไหร่จะไปขายเองเลยตัดวงจรพ่อค้าคนกลางเลย

เป็นกำลังใจให้พี่โสธรนะครับ

รูปภาพของ akehot

ผมอยู่จันทบุรี ยืนดีด้วยครับที่ดำเนินตามรอยพ่ออีกคน ผมก็ทำเหมือนคุณ ยินดีด้วยที่คุณทำสำเร็จ ยินดีจริงๆครับ

เป็นภาพกำลังกรีดน้ำยางพาราที่จันทบุรีครับเป็นต้นยางเม็ดมันขึ้นเองแต่ทำเงินไห้เราได้ครับ

รูปภาพของ nuucat

สวัสดีค่ะพี่ sothorn ( ขออนุญาติเรียกพี่นะคะ) นู๋เป็นสมาชิกใหม่ของที่นี่ เมือไม่นานนี้เองค่ะ ชอบแนวคิดของพี่sothornมาก ปลูกผักกินเอง แล้วแบ่งปัน จากนั้นก็แบ่งขาย นุ๋รู้จักที่นี่เมื่อประมาณเดือนกว่าๆๆแล้วค่ะ ครั้งแรกที่ได้อ่านก็เริ่มสนใจแล้วค่ะ มีความรุ้ให้ได้ศึกษามากมาย เมื่อก่อนตอนอยู่กับย่า(บ้านย่าอยุ่ที่ตลาดน้ำดำเนินสะดวกค่ะ)  เคยรับจ้างทำสวนอยุ่บ้างและรู้สึกว่าไม่ชอบมากๆๆ คิดว่าการทำสวนลำบากมาก แดดก็ร้อน บางครั้งฝนตกก็ยังต้องทำอยุ่ แต่พอมาเห็นแนวคิดของพี่ sothorn ก็ทำให้คิดอะไรได้หลายๆๆอย่างค่ะ ตอนนี้นุ๋เริ่มจากการปลุกพืชผักสวนครัวง่ายๆๆที่ทานบ่อยๆๆก่อนค่ะ ก็มี พริก ตะไคร้ ขิง โหระพาค่ะ(อันนี้แค่ลองๆๆดูค่ะ ยังไม่ได้ตั้งใจซะที่เดียว ตอนแรกกลัวจะไม่รอดน่ะค่ะ) ไม่ค่อยถนัดปลูกกินซักเท่าไหร่ค่ะ ตั้งแต่อยุ่กทม. มาสิบปี ก็ซื้ออย่างเดียวเลยค่ะ อยู่คอนโด แทบจะไม่มีพื้นที่ให้ปลูก ต่อไปก็ว่าจะลองเพาะถั่วงอกกินบ้างค่ะ ตอนนี้ก็ดูพืชผักสวนครัวที่ตัวเองปลุก รู้สึกดีใจและตื่นเต้นมากค่ะ ทุกวันนี้ยังมีผึ้งมาขอแบ่งน้ำหวานจากเกษรของดอกโหระพาด้วยค่ะ ขอบคุณในแนวคิดและความคิดดีๆๆของพี่sothornด้วยนะคะ ที่ทำประโยชน์ให้กับใครอีกหลายคนมากมายเลยค่ะ (เขียนซะยาว อย่าเพิ่งรำคาญนะคะ)  SmileSmile 

ความจนมีอย่างน้อยสามแบบ
(๑) จนเพราะไม่มี (จนวัตถุเงินทอง)
(๒) จนเพราะไม่พอ (มีวัตถุเงินทองแต่ไม่รู้จักพอ)
(๓) จนเพราะไม่เท่า (มีทุกอย่างแต่ยังเปรียบเทียบกับคนอื่นที่ มีเหนือกว่า)

รูปภาพของ คนชายแดน

ชอบความคิดพี่มากเลย...และคิดว่ามีหลายคนที่คิดอย่างพี่...เพียงแต่ยัง  ไม่มีโอกาสทำ  หรือ  ไม่กล้าทำ  น่ะเอง

รูปภาพของ นก พระราม2

การปลูกแตงกาวต้องอาศัยแดดทั้งวันหรือป่าวค่ะ ที่อยู่มีแดดตอนบ่ายเท่านั้นเอง

รูปภาพของ มะโหน่ง

หนูแอบมาอ่านบล็อกของพี่โสบ่อยมากค่ะ เพิ่งเริ่มหัดปลูกต้นไม้ได้เดือนนิดๆเอง ตอนแรกก็ว่าจะหาวิธีปลูกต้นไม้เล่นๆโดยไม่ใช้สารเคมี

พอมาเจอความคิดของพี่โสทร ทำให้อยากทำอย่างนี้บ้างจัง ไว้เรียนจบเมื่อไหร่ จะก้าวเท้าออกมาเป็นเกษตรกรด้วยอีกคนค่ะLaughing

ปล.ขอบคุณนะคะที่ให้ความรู้ดีๆมากมายในการทำการเกษตรค่ะ

สุดมือสอย ก็ปล่อยมันไป^^ ธรรมะ จากท่าน ว.วชิรเมธี

รูปภาพของ Pavadee Srisangworn

สังคมมีแต่ความวุ่นวายเคยไปเที่ยวสังขละเห็นชีวิตชาวบ้านอยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากเลยค่ะ

รูปภาพของ นัท

สังคมเมืองมีแต่แก่งแย่ง  การทำงานราชการเหมือนกัน  เห็นชาวสวนชาวนา  อดอิจฉาไม่ได้เนาะ  สมาชิกใหม่เช่นกันค่ะ  ขอแอบศึกษาข้อมูลด้วยคนนะคะ

รูปภาพของ tan_14

อยากเป็นเกษตรกร แต่ยังไม่มีโอกาสได้เริ่มทำ

รูปภาพของ BeeFuu

ซักวัน เราจะเป็นแบบนี้บ้าง ฝันไว้นานแล้ว

"ความสุขของชีวิตในวันนี้ คือทำตามวิถีพอเพียงของพ่อ"

รูปภาพของ ศักดิ์

สวัสดีครับคุณ sothorn ชาวตรังใจกว้างสร้างแต่ความดี


ผมมีความสุขจากกล้วย สุขที่ได้รับ สุขที่ได้ปลูก สุขที่ได้แจก สุขที่ได้แลก และสุขที่ได้ขาย 

พระแม่ธรณีนี่นี้เป็นพยาน

รูปภาพของ oddzy

ต้องขอปรบมือให้คุณโสเด้อ เราเพิ่งจะมาเป็น สมช.เมื่อวานเอง แต่ว่ามันคันไม้คันมือ อยากพิมพ์อยากเล่า อยากโม้เต็มแก่ล่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะไปโม้ที่ใหน ต้องขอขอบคุณเจ้าของเว็บไซต์แห่งนี้ ที่มีพื้นที่และช่องว่างให้หลายๆคนได้เข้ามาพูดคุย แลกเปลี่ยนประสปการณ์กัน


เดิมทีเราเป็นคนปากช่องค่ะ พ่อแม่ พาปลูกผักขายมาแต่เล็กๆเลย ถ้าใครเป็นคนอิสานก็คงจะพอคุ้นเคยกับ "เขื่อนลำตะคลอง" หรืออีกชื่อเรียกว่า "อ่างคลองไผ่" เพราะว่าปากช่องเป็น อำเภอแรกที่จะผ่านเข้าสู่ประตูชัยสายอิสาน และต้องผ่าน เขื่อนลำตะคลองนี้ เห็นวิวทิวทรรศ์สวยงาม ตอนเด็กๆ พ่อแม่เราพาปลูกผักที่นั่น ทำให้นึกถึงเพลง ของคุณ สันติ ดวงสว่าง ในสมัยนั้นกำลังดัง ก็คือเพลง "สัญญาเมื่อสายัณห์" แล้วก็มีใครต่อใครอีกหลายคนเอามาร้อง แต่ก็ยังเพราะอยู่ดี เราย้ายมาอยู่ต่างประเทศแล้วแต่ก็ยังไม่ลืมบ้านเกิด ไม่ลืมอดีตเก่าๆ ที่พ่อแม่เคยพาทำอยู่ทำกิน จะเรียกว่า สาวสวนแตงก็ว่าได้ อกหัก ช้ำรักก็เพราะ สวนแตงนี่แร่ะ เลยหนีเข้า กทม.ไปหาเสี่ยงพวงมาลัยยังกะนาง รจนา แต่โชคก็ยังไม่เข้าข้างอยู่ดี ขนาดหนีมาอยู่ต่างประเทศนึกว่าจะได้เป็นคุณนาย ที่ใหนได้ สุดท้ายก็มานั่งปลูกแตงอีกเหมือนเดิม แต่ก็มีความสุขดีจ้า


อ่ะ ใครสนใจเรื่องการปลูกแตง ก็ pm มาคุยกันเด้อ ยินดีแลกเปลี่ยนประสปการณ์จ้า  

ความจนไม่มีในหมู่คนขยัน

รูปภาพของ ก้ำกึ่ง

:cheer3:  สวัสดีจ้า  อย่างแรกต้องขอขอบคุณเจ้าของเวปนี้และเพือนๆ พี่ๆ น้องๆ น่ะค่ะที่ได้ให้ความรู้และรอยยิ้มค่ะ


สู้ๆๆ ค่ะ

ถ้าเหนื่อย  ...ก็พัก  ถ้าคิดจะรัก .....ต้องกล้า ? (รึเปล่า ๕๕ +)

รูปภาพของ scoripion

สิ่งที่คุณทำ สิ่งที่คุณพูด มันอยู่ในใจเรามานานแล้ว


ตอนนี้มีกำลังใจขึ้นเยอะ


สู้ ๆ ๆ ค่ะ :admire2:

รูปภาพของ Kapim_Sri

บล๊อกนี้โดนใจที่สุดเลย อ่านแล้วนึกภาพตามรู้สึกถึงความรู้สึกที่ออกมาเลยค่ะ

รูปภาพของ tikki

สวัสดีค่ะ เป็นสมาชิกใหม่ค่ะ อ่านแล้วชอบมากค่ะ ความรู้สึกนี้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้ก็กำลังเป็นอยู่ค่ะ เพราะเอากล้วยนำ้หว้าที่ปลูกไว้ข้างบ้าน(พ่อปลูก)ไปฝากขายกับร้านขายของชำใกล้บ้าน ครั้งแรกได้ 100บาทครั้งที่2 ได้ 140บาท เป็นปลื้มเลย (ทั้งที่ไม่ได้ปลูกเอง แต่เก็บเกี่ยวเอง)เพราะเราอยู่ภูเก็ต ผักผลไม้ราคาแพงมาก เมื่อวานซืนเพิ่งเอาไปฝากอีกหนึ่งเครือ(9หวี หวีละ16-18ลูก ลูกใหญ่ด้วย)ครั้งนี้คงได้สัก200 เพราะคนขายเค้าหักเปอร์เซ็นต์ไว้ด้วย ที่บ้านมีบริเวณมาก ก็ช่วยกันปลูกผัก ผลไม้ไว้กินกัน มีทั้ง ขนุน กล้วยนำ้หว้า ต้นสะตอ มะม่วงหิมพานต์(หัวครกยาร่วง บ้านเรา) ผักหวาน มะนาว มะม่วง มะเขือพวง  มะกรูด ตะไคร้ มะยม ต้นมันปู มะขาม มะกอก โอยเยอะมาก พออ่านเจอแว็บนี้ เลยไม่รีรอกับการเป็นสมาชิก ขอบคุณมากจริงๆกับการสร้างแว็บดีดีแบบนี้ แลัวจะลงรูปบ้านให้ดูครั้งหน้าน่ะ อาจเป็นบ้านในฝันของหลายคน (บ้านไม้ทรงไทย บ้านสวน)แต่ความฝันของเราเป็นจริงแล้ว

รูปภาพของ ยุพิน เทลเก็น

คุณโสทร โชคดีมากๆเลยค่ะ ที่ได้ทำในสิ่งที่ตั้งความหวัง ทำในสิ่งที่รักได้ ยังคิดเหมือนกันว่าอยากจะทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แต่ก็คงจะลำบาก เพราะไม่ได้อยู่เมืองไทย และบางสิ่งบางอย่างมันไม่ง่ายอย่างที่เราต้องการอยากจะทำ เพราะภาระยังดึงเราไว้ ถ้าอยู่ในเมืองไทย อะไรๆคงจะง่ายกว่าที่คิดเยอะ

แผ่นดินไหนก็ไม่มีความสุขเหมือนแผ่นดินเกิด อยากกลับบ้านจัง

ทดสอบ

รูปภาพของ กันต์-กันต์

ตอนนี้กำลังเริ่มต้น รู้สึกภูมิใจที่ได้ขายเห็ดที่ตัวเองเพาะ:uhuhuh:

รูปภาพของ กันต์-กันต์

ตอนนี้กำลังเริ่มต้น รู้สึกภูมิใจที่ได้ขายเห็ดที่ตัวเองเพาะ:uhuhuh:

รูปภาพของ กันต์-กันต์

ตอนนี้กำลังเริ่มต้น รู้สึกภูมิใจที่ได้ขายเห็ดที่ตัวเองเพาะ:uhuhuh:

รูปภาพของ กุ้ง ขอนแก่น

ตอนนี้เป็นข้าราชการครูค่ะ รักงานสอนค่ะ แต่เวลาให้กับครอบครัวมีน้อย ตอนนี้อยากเปลี่ยนเส้นทางชีวิตอยู่กับลูกสาววัย ปีเศษ กุ้งพึ่งอายุ 30 นะคะ สามีเองก็เป็นครูค่ะ กุ้งเองไม่อยากวนเวียนอยู่กลับการไปทำงานเช้า เย็นกลับบ้านก็เหนื่อยกาย แต่พ่อแม่ คนรอบข้างไม่มีใครสนับสนุนเรื่องลาออกเลยค่ะ กุ้งอธิบายเรื่องสวัสดิการของรัฐอาศัยจากสามีก็ได้ แต่พอคิดได้ ตัวพ่อแม่เราก็ต้องลำบาก กะว่ามีเงินเก็บก้อนโตสักก้อน อายุมากขึ้นอีกนิด ไม่ต้องกังวลกับค่าใช้จ่ายที่ม่คาดคิดของคนที่เราต้องดูแลมากนักคงจะดี หนี้ต่างๆคงหยุดสร้างซะที ครอบครัวกุ้งฐานะปานกลางค่ะ งานด้านการเกษตรที่กำลังจะเริ่มต้น ที่ดินและที่ทำกิน กู้จากรัฐทั้งนั้นค่ะ แต่ก็ภูมิใจแรกกับการสอนเด็กอย่างตั้งใจ ใส่ใจ ไม่ได้ใช้ไปกับอะไรที่ไร้คุณค่า พ่อแม่ยากจนไม่มีไว้ให้ รอเก็บเงินก้อนก็ไม่ไหวค่ะ ทุกวันนี้เงินเดือนที่เหลือสองสามีภรรยาก็อยู่ได้สบายค่ะ แต่ไม่มีเก็บ เมื่อไรสวนผัก สวนยางที่ลงทุนลงแรงไปคงงอกงามเป็นดอกเป็นผลให้เก็บกิน จะเข้ามาทักทายเรื่อยๆค่ะ ขอกำลังใจจากพี่ๆด้วยนะคะ ยังไงก็คงไม่รอเออรี่คะ อยากอยู่กับเรือกสวนไร่นา มีชีวิตบั้นปลายที่สงบสุข เฝ้าดูการเจริญเติบโตของลูกหลานและต้นไม้ดีกว่า อย่าลืมเป็นกำลังใจให้กุ้ง ขอนแก่น คนนี้ด้วยนะคะ

พอเพียงจ้า

รูปภาพของ กุ้ง ขอนแก่น

ตอนนี้เป็นข้าราชการครูค่ะ รักงานสอนค่ะ แต่เวลาให้กับครอบครัวมีน้อย ตอนนี้อยากเปลี่ยนเส้นทางชีวิตอยู่กับลูกสาววัย ปีเศษ กุ้งพึ่งอายุ 30 นะคะ สามีเองก็เป็นครูค่ะ กุ้งเองไม่อยากวนเวียนอยู่กลับการไปทำงานเช้า เย็นกลับบ้านก็เหนื่อยกาย แต่พ่อแม่ คนรอบข้างไม่มีใครสนับสนุนเรื่องลาออกเลยค่ะ กุ้งอธิบายเรื่องสวัสดิการของรัฐอาศัยจากสามีก็ได้ แต่พอคิดได้ ตัวพ่อแม่เราก็ต้องลำบาก กะว่ามีเงินเก็บก้อนโตสักก้อน อายุมากขึ้นอีกนิด ไม่ต้องกังวลกับค่าใช้จ่ายที่ม่คาดคิดของคนที่เราต้องดูแลมากนักคงจะดี หนี้ต่างๆคงหยุดสร้างซะที ครอบครัวกุ้งฐานะปานกลางค่ะ งานด้านการเกษตรที่กำลังจะเริ่มต้น ที่ดินและที่ทำกิน กู้จากรัฐทั้งนั้นค่ะ แต่ก็ภูมิใจแรกกับการสอนเด็กอย่างตั้งใจ ใส่ใจ ไม่ได้ใช้ไปกับอะไรที่ไร้คุณค่า พ่อแม่ยากจนไม่มีไว้ให้ รอเก็บเงินก้อนก็ไม่ไหวค่ะ ทุกวันนี้เงินเดือนที่เหลือสองสามีภรรยาก็อยู่ได้สบายค่ะ แต่ไม่มีเก็บ เมื่อไรสวนผัก สวนยางที่ลงทุนลงแรงไปคงงอกงามเป็นดอกเป็นผลให้เก็บกิน จะเข้ามาทักทายเรื่อยๆค่ะ ขอกำลังใจจากพี่ๆด้วยนะคะ ยังไงก็คงไม่รอเออรี่คะ อยากอยู่กับเรือกสวนไร่นา มีชีวิตบั้นปลายที่สงบสุข เฝ้าดูการเจริญเติบโตของลูกหลานและต้นไม้ดีกว่า อย่าลืมเป็นกำลังใจให้กุ้ง ขอนแก่น คนนี้ด้วยนะคะ

พอเพียงจ้า

หน้า