ที่บ้านก็เรียกดอกอินถวาครับ และเรื่องนี้ก็เป็นตำนาน อยู่ที่ อ.วังสามหมอ จ. อุดรธานี ครับ ชอบเก็บไปใส่แจกันที่วัดในวันพระครับ หอมมาก

กราบคุณครูป้าเล็กด้วยนะคะ

ลูกสาวก็ถือพานค่ะวันนี้

หอมมากค่ะ หนอนมากด้วย ปลูกง่ายๆ ชำชำก็ขึ้นแล้ว

ถ้าป้ากลัวหนอนก็เอาไว้ในบ้านค่ะ หนูทำแบบนี้

ที่บ้านก็มี..รู้ว่าดอกพุด..แต่เรียกไม่ถูกซะที.พุดอะไร..เหมือนที่บ้านมั๊ง..ช่วยดูหน่อย..แฟนชอบเก็บไปปักแจกันที่บริษัท..สวยและหอม (เวลาออกดอกเต็มต้นเหมือนกัน แต่เหี่ยวเร็วจังอะ)

ที่โรงเรียนลูกชาย(ราชวินิต)ก็ไหว้ครูเมื่อวาน  แต่ให้นักเรียนเอาต้นไม้อะไรก็ได้ไปให้คุณครูคนละต้นปลูกแทนดอกไม้ธูกเทียน บอกว่าจะได้ให้โลกเขียวขึ้น  บอกช่วยกันคนละต้น

ตอนแรก บอกว่าเป็นเจ้าหญิงทางเหนือ แต่ไปค้นมาไม่ใช่ลองอ่านกันดูค่ะ

เจ้าเมืองเชียงสมเชียงสา มีพระธิดาทรงพระสิริโฉมนามว่า "นางอินถวา" มีเมตตาธรรมต่อสัตว์ทุกชนิด จนได้สมญานามว่า "นางคำบาง" ช่วงวัยเด็กทรงได้ลูกจระเข้มาเลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง เมื่อพระธิดาเจริญวัยเป็นสาว จระเข้ก็เติบใหญ่เป็นพญากุมภีล์และถูกนำมาปล่อยไว้ที่สระน้ำท้ายวัง ทุกวันหลังจากให้อาหารแก่จระเข้แล้ว พระธิดาจะนั่งบนหลังจระเข้เพื่อไปเก็บดอกบัวมาบูชาพระ วันหนึ่งได้เกิดอุบัติเหตุ พระธิดาทำหวี ตกลงไปในน้ำ จึงรีบไขว่คว้าเอาหวีจึงเสียหลักและตกลงน้ำไป พระธิดากำลังจะจมน้ำตายเพราะว่ายน้ำไม่เป็น จระเข้จึงรีบเข้ามาช่วยโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ได้ใช้ปากคาบร่างพระธิดาไว้ ธรรมชาติของจระเข้มีขากรรไกรด้านบนเพียงด้านเดียว เมื่อคาบสิ่งใดไว้ต้องกลืนลงท้องก่อนจึงอ้าปากได้ ร่างของพระธิดาจึงถูกจระเข้กลืนลงท้องตามธรรมชาติของมัน ด้วยความกลัวอาญาแผ่นดิน จระเข้จึงหนีไปกบดานในหนองน้ำกลางป่าใหญ่ เจ้าเมืองเข้าใจผิดจึงให้หมอจระเข้สามคนตามล่า หมอจระเข้สองคนถูกจระเข้กินตายเรียบ ส่วนหมอคนที่สามเป็นผู้หญิงใช้สติปัญญาเข้าช่วยและปราบจระเข้ได้สำเร็จ ต่อมาเจ้าเมืองทราบความจริง จึงนำซากจระเข้และศพหมอจระเข้ทั้งสองคนไปบำเพ็ญกุศลและตั้งชื่อหนองน้ำแห่ง นี้ว่า "วังสามหมอ" ส่วนพระศพพระธิดานำไปฝังไว้ข้างวัง ต่อมาได้เกิดเป็นต้นไม้ออกดอกสีขาวบริสุทธิ์มีกลิ่นหอม ชาวบ้านจึงเรียกดอกไม้นี้ตามนามพระธิดาว่า "ดอกอินถวา" เมื่อดอกไม้นี้ขยายพันธุ์ไปยังภาคกลางและภาคอื่นๆ เรียกว่า "ดอกพุดซ้อน" ต่อมามีฝรั่งเข้ามาค้าขายในเมืองไทย ได้นำดอกไม้นี้ไปปลูกแพร่หลายทางยุโรปเรียกว่า "ดอกการ์ดิเนีย" ปัจจุบันวังสามหมอเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี

แถวบ้านมี ปลูกกันมานานแล้วสมัยคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายค่ะ

ดอกหอมม๊ากมากค่ะ