๑.

ในเว็บบอร์ด-เว็บมีดแห่งหนึ่งของประเทศไทย ช่างมีดมืออาชีพส่งข้อความมาหาผม บอกว่า จะส่งมีดเล็กๆ มาให้ผมใช้เล่มหนึ่ง วันจันทร์นี้(๒๘ มิ.ย. ๕๓) - เที่ยงกว่าๆ วันนี้ ( ๓๐ มิ.ย. ๕๓) ผมได้รับของกล่องใหญ่ถูกใจปลาบปลิ้ม

เท่าที่จำได้เราเคยคุยหลังไมค์กันอย่างน้อยสองครั้ง ส่วนมากคุยกันผ่านหน้าบอร์ด เรื่องบทกวีบ้าง เรื่องมีดบ้าง ต่างฝ่ายต่างชื่นชมของกันและกัน

ผมชื่นชมฝีมือการทำมีดของเขา – เขาชื่นชมฝีมือการถ่ายภาพและประดับถ้อยคำจากงานของผม(ทั้งที่รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง)

บอกตามตรงครับ...ผมเขียนอะไรต่อมิอะไรในอินเตอร์เน็ทมาบ้าง แต่ไม่เคยเปิดเผยหน้าในนั้น เว้นเสียแต่เขาเหล่านั้นเคยมาที่บ้านผม และหรือเราเคยพบหน้ากันที่ไหนที่หนึ่งซึ่งเป็นการนัดเจอกันด้วยความเคารพนับถือกันและกัน

กฎเหล็กของผมคือขอร้อง..อย่านำภาพตัวจริงของผมลงเผยแพร่ในเน็ท ซึ่งโดยปรกติก็มักจะไม่ค่อยมีใครนำไปลงอยู่แล้ว แม้จะไม่มีใครเคยเห็นตัว ผมเองก็เหมือนอยู่ในที่แจ้ง เสาะหาได้ไม่ยากเย็น แม้แต่เพื่อนสนิทซึ่งคบหากันมานานผมก็ใช้ข้อความเดียวกันบอก บังคับ แกมขอร้อง

รูปแทนตัวผมจึงมักเป็นควาย ตัวแทนของสิ่งมีชีวิตที่ใช้แรง ตัวแทนของบางสิ่งที่โง่ดักดาน ไม่ทันสมัย ชอบนอนปลัก และที่แน่นอนที่สุดคือเป็นสายพันธุ์แท้ที่รอวันสูญพันธุ์ไปจากสังคม(ไทย)

เนื่องด้วยผมใช้ความคิดเขียนอะไรบางอย่างลงเผยแพร่ในสังคมเครือข่าย จึงอาจมีทั้งผิดถูก กร่างเกรียนไปบ้างจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ตัวแทนภาพควายจึงไม่น่าจะหลุดมโน

ใช่..มิตรหลายคนที่คบหากันด้วยถ้อยทีถ้อยอาศัยหลายคน หลายถิ่นที่ มีความจริงใจมากกว่าคนหลายคนที่พบหน้าค่าตากันทุกเมื่อเชื่อวันเสียอีก

ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับการรักษาระยะห่างของความสัมพันธ์ในระยะที่เหมาะสมพอดีพอควร มิตรจิตนั้นก็จะคงมั่นยืนยาวนาน

เรื่องระยะห่างใช้ได้กับทุกสังคมครับ..ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัวซึ่งกินข้าวร่วมหม้อ นอนร่วมชายคา และขับถ่ายอาจมลงในเว็จเดียวกัน!!

๒.

ก่อนหน้านั้นสองวัน

มิตรคนหนึ่งที่เชียงใหม่โทรศัพท์มาหาผมเพื่อที่จะบอกว่า จะส่งพันธุ์ข้าวหอมนิลมาให้ผมปลูกในฤดูกาลนี้

ผมบอกเขาไปว่าปีนี้ยังลูกผีลูกคน ไม่รู้ว่าจะได้ทำนาหรือแปล่า เพราะปีที่แล้วก็ไม่ได้ทำ ปีก่อนนั้นก็ไม่ค่อยได้ข้าวตามจำนวนที่น่าจะเป็น เพราะสภาพอากาศและปัจจัยร่วมอีกร้อยแปด

ที่นาตัวเองก็มีสภาพเป็นดินเปรี้ยว ดินเค็ม อันสืบเนื่องมาจากน้ำเค็มท่วมถึง รอบข้างเต็มไปด้วยหนูยักษ์ชุกชุม ท้ายที่สุดผมคงต้องขุดยกเป็นคันแล้วปลูกโน่นนี่ มากกว่าจะกลับไปทำนาอย่างเดิม

มิตรคนนี้คุยกันกับผมในเว็บบอร์ดย่อย มุมเกษตรกร - พันทิพย์ แลกเปลี่ยนเมล็ดพันธุ์ไม้ และ ฯลฯ ตามประสา ไม่เคยติดต่อกันทางโทรศัพท์แม้จะเคยแลกเปลี่ยนกันไว้นานมาแล้ว

เพิ่งจะมีวันนี้ที่เพื่อนโทรมาหา.....

ก่อนจะวางหู เพื่อนบอกผมว่า สั่งมีดเล่มหนึ่งด้วย เอาแบบเดียวกับของคุณตะวันส่องเจ้าของไร่ไผ่จากลพบุรี http://www.bansuanporpeang.com/node/2519 (ซึ่งสองคนนั้นรู้จักกันผ่านเว็บบอร์ดเดียวกัน)

ครับ...มีดเล่มนั้นผมทำเสร็จแล้ว เพราะมีคนมาสั่งไว้ถึงบ้านผม และไม่มารับของ...จึงเพียงแต่ประกอบด้าม ขัด แต่ง และทำซองไม้

วันนี้มีดเล่มนี้พร้อมส่ง...ผมยังไม่ได้โทรกลับไปเพื่อบอกกล่าวเจ้าของซึ่งอาจจะง่วนอยู่กับงานขุดเจาะน้ำมันแห่งใดแห่งหนึ่งในท้องทะเลกว้าง....แต่จะบอกกล่าวกันที่นี่ วันนี้

๓.

วันนี้บ่าย..มีข้อความหลังไมค์ข้อความหนึ่งส่งมาถามผมถึงรายละเอียดในการปรับแก้มีดซึ่งคดงอจากการหัดตีและชุบ

เว็บนั้นเป็นเว็บมีดเดียวกันกับที่ผมเล่าไว้ข้างบน

ผมก็ตอบไปโดยอ้างถึงช่างมีดมืออาชีพคนอื่นซึ่งเขียนแนะนำไว้ในเว็บ โน้นนี้ ค่อนข้างยาว พร้อมกับแนะนำให้ถามช่างมีดคนเดียวกันกับที่จะส่งมีดมาให้ผม

ก่อนจบข้อความผมถามกลับไปว่า นึกยังไงมาถามคนเขียนกวีเรื่องตีมีด(ผมนึกเอาเองว่า เขาอาจจะเป็นสมาชิกของที่นี่)

เขาตอบกลับมาสั้นๆ ว่า
 

ขอโทษครับ...ผมถามผิดคน!!

(...............!!??................)

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

จาก ที่เคยโพสไว้ใน.. http://www.bansuanporpeang.com/node/2570

เล่มนี้ ทำจากเหล็กแหนบ ใบยาว ๘ นื้วครึ่ง

กว้างสุด ๒ นิ้ว ๑ หุน สันหนา ๑ หุนครึ่ง

ยาวโดยรวมทั้งหมด 14 นิ้วครึ่ง

ด้ามเหง้าไม้ไผ่ คอทองเหลือง