ขอบคุณครับ คุณพุทธบุตร

ได้อ่านแล้วแรงขับในกายออกมาเยอะเลยครับ

ระหว่างขับรถไปทำงานตอนเช้า..ได้ฟังเพลงเก็บตะวันของอิทธิ พลางกูล ทำให้คิดถึงใครหลายคนในบ้านสวน..

...ธรรมดาเวลาฟ้าครึ้ม เมฆหม่น พายุฝน อยู่บนฟากฟ้า
คงไม่นานตะวัน สาดแสงแรงกล้า ส่งให้ฟ้า งดงาม
...หากตะวัน ยังเคียงคู่ฟ้า จะมัวมา สิ้นหวังทำไม
เมื่อยังมีพรุ่งนี้ ให้เดินเริ่มใหม่ มั่นคงไว้ ดังเช่นตะวัน ..

ตอนบ่าย..เด็กคนหนึ่งนำหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมาให้อ่าน..เป็นบทสัมภาษณ์ของคุณพ่อและคุณแม่ของเค้า..ที่เคยทำร้านถ่ายรูปรุ่นล้างอัดฟิล์ม พอเปลี่ยนมาเป็นยุคดิจิตอล..เลยปิดฉากเพราะไม่มั่นใจในการลงทุนที่เทคโนโลยี่พัฒนาอย่างรวดเร็ว..เมื่อปรับตัวไม่ได้จึงมีแต่เหี่ยวเฉาไปกับกาลเวลา..จนแทบจะไม่มีที่ยืนในสังคม..ข่าวคราวเงียบหายไปเนิ่นนาน..แม้เราก็ไม่กล้าที่เอ่ยถาม..แต่เห็นภาพข่าววันนี้แล้ว..ทำให้คิดถึงใครหลายคนในบ้านสวนอีกเช่นกัน..ความสำเร็จกับการปรับเปลี่ยนทางเดินใหม่ .. ในตำแหน่งผู้อำนวยการของบริษัทประกันวินาศภัยแห่งหนึ่ง มีลูกน้องและเครือข่ายร่วมพันคน .. กวาดรางวัลเกียรติยศมามากมาย...เงยหน้าไม่อายฟ้า..ก้มหน้าไม่อายดิน..ทั้งๆที่ดูแล้ว..ไม่น่าจะเป็นไปได้เลย...คำตอบที่คาดเดาแม้ไม่ต้องถามก็รู้ว่า...เป็นเพราะเค้าสู้..และไม่ยอมอยู่ใต้ลิขิตฟ้า...อืม..เป้นความลงตัวกับเพลงที่ฟังเมื่อเช้านี้..

เย็นนี้..เข้ามาออนในบ้านสวน..ได้รับรู้ถึงบทความนี้อีกครั้ง..ทำให้คิดถึงใครหลายคนในบ้านสวนอีกเป็นครั้งที่สาม..มันเหมือนการตอกย้ำความเชื่อ..."หากตะวัน ยังเคียงคู่ฟ้า จะมัวมา สิ้นหวังทำไม เมื่อยังมีพรุ่งนี้ ให้เดินเริ่มใหม่ มั่นคงไว้ ดังเช่นตะวัน" ..

คืนนี้...เราจะฝันถึงใครบางคนในบ้านสวนอีกมั๊ยหนา....

ขอบคุณนะคับ ที่ชี้นำแนวทาง ในการเข้าใจการใช้ชีวิตมากขึ้น

และนำเรื่องดีๆ มากฝากหวังว่า สมช.ชาวบ้านสวนฯ จะได้อ่านกันอีกนะคับ

ทั้งๆ ที่รู้ว่าล้มเหลวแน่ แต่หากเป็นสิ่งถูกต้อง ชอบธรรม ก็สมควรทำ

เพราะ ถึงอย่างไรยังดีกว่าชัยชนะจากการทำสิ่งเลวร้าย

 ชอบจังหากทุกคนคิดได้แบบนี้ โลกใบนี้คงจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

และความสุข ว่ามั๊ยคับ

ที่นำเรื่องราวดีๆมาให้อ่าน ขอบคุณค่ะ

กำลังเจอเรื่องแย่ๆ ได้อ่านแล้วสบายใจขึ้น

          เป็นกำลังใจได้เป็นอย่าดีเลยค่ะ

ขอบคุณค่ะ ต่อแต่นี้ไปจะพยามตั้งรับกับความล้มเหลว

ช่วยเป็นกำลังใจมากค่ะ