ครั้งกระโน้น......รับปากกับสายลมลอยว่าถัากลับบ้านพ่อนครศรี ฯ จะเอารูปมีดตอกด้ามเขาควายของพ่อมาให้ดู  บัดนี้ได้รูปมาแล้วแต่เป็นคนละอันกับของเดิมที่เจ้เคยเห็น  อันเดิมที่เคยเห็นเมื่อ 30 - 40 ปีที่แล้ว  ด้ามจะโค้งมากกว่านี้ เป็นเงาดำสวยมาก  ไม่แน่ใจว่าที่เป็นเงาดำเพราะพ่อใช้งานบ่อยหรือเป็นเพราะความงามของเขาควาย......  ถามพ่อว่า....อันเก่าที่เคยเห็นไปไหนซะแล้ว  ได้รับคำตอบว่า....  พี่ชายเอาไปใช้เหลาไม้ไผ่ทำกรงนก (พี่ชายเจ้เซียนเรื่อง นกกรงหัวจุก)  เหลืออันนี้พ่อเองก็ไม่ได้จับมาหลายปี   เนื่องจากสายตามองไม่ค่อยเห็นกอบกับไม่มีหวาย   ไม่มีไม้ไผ่จะให้เหลา   สนิมเลยจับอย่างที่เห็น  เป็นธรรมดานะมีดถ้าไม่ได้ใช้  ไม่ได้ลับ สนิมมันก็เกาะ

ไหน ๆ ก็พูดถึงเขาควายแล้วเพื่อเป็นการทบทวนความจำ  จึงได้เอาโคลงโลกนิติ  มาฝาก....

    พฤษภกาสร          อีกกุญชรอันปลดปลง

โททนต์เสน่งคง          สำคัญหมายในกายมี

    นรชาติวางวาย        มลายสิ้นทั้งอินทรีย์

สถิตทั่วแต่ชั่วดี           ประดับไว้ในโลกา

    ความดีก็ปรากฏ      กิติยศฤาชา

ความชั่วก็นินทา          ทุรยศยินขจร

ของ....  สมเด็จกรมพระยาปรมานุชิตชิโนรส