คุณโสทรถ้ายกร่องด้วยรถแบคโฮขนาด PC 200 ราคาชั่วโมงละ 1,800 บาท ผมว่าไม่ค่อยจะดีเท่าการคิดเป็นคิวงานที่ทำ เพราะเขาทำได้เร็วและดีพอก็จะดีสำหรับเราและตัวเขาเอง ซึ่งเป็นหลักประกันการทำงานด้วยครับ

เปลี่ยนการทำเกษตรแบบตามพืชผลที่ได้ราคา แสดงว่าเกษตรไม่ยั่งยืนพายเรือในอ่าง วนเวียนกลับไปมาชั่วชีวิตก็จะเหนื่อยจนแก่เฒ่า หาจุดพอเพียงไม่ได้ แทนที่จะคิดลดรายจ่ายก็จะเพิ่มรายได้เองก็มืดมน ติดอยู่ในบ่วงของระบบทุนนิยม

แปลงสวนควรจะมีการปลูกหรือทำหลากหลายเพื่อเป็นหลักประกันความเสี่ยงของราคาพืชผลการเกษตร ที่มีขึ้นลงตามวัฏจักร ตามฤดู ตามนิยม ในการผลิตและบริโภคของคนในโลก และควรปลูกพืชเลี้ยงสัตว์หลักๆในการบริโภคของคน

เป็นความจริงอย่างที่น้องโสทรบอกนั่นแหละครับ ผมก็เป็นคนพื้นเพเดียวกัน ความจริงที่เห็นและเป็นอยู่ การทำนาไม่ได้มีความหมายอย่างเช่นในอดีต ที่ผ่านมาบ้านเรือนแทบทุกหลังจะมียุ้งข้าว(คนตรังจะเรียกยุ้งข้าว ว่า ลอมข้าว)ที่เก็บเกี่ยวไว้สำหรับการบริโภคมองดูแล้วจำนวนที่เก็บไว้อย่างมากมาย พร้อมจะเป็นเสบียงให้กับสมาชิกในครอบครัวอย่างเพียงพอหากปีไหนน้ำมากจนนาข้าวเสียหาย หรือแล้งมากจนทำนาไม่ได้ ข้าวในยุ่งนั่นละครับ รับประกันได้ว่าสมาชิกสามารถมีข้าวกินได้เป็นหลายๆๆปี (ขอย้ำว่าหลายๆปัเลยนะครับ) แต่เดี่ยวนี้ตรงกันข้ามครับ ยุ้งข้าวแทบจะหาดุได้ยากเต็มที ที่นาถูกปรับเปลี่ยนไปเป็นพื้นที่สำหรับปลูกพืชเศรษฐิกิจ ที่ให้ราคาค่าตอบแทนในมุมมองของนักเศรษฐศาสตร์ แต่มันทำลายวิถีชีวิต จิตวิญญาณคนพื้นถิ่น แทบไม่เหลือร่องรอยเดิม ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในช่วงชีวิตของผม ของน้องโสทร และของคุณๆนี่แหละครับ