ไปดูเขาเกี่ยวข้าว (ดูอย่างเดียวจริง ๆ) ตอนที่ 1

หมวดหมู่ของบล็อก: 

วันนี้เป็นโอกาสดี จะได้ออกจากรู ไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกบ้าน ต้องเตรียมตัวให้ดี ๆ เผื่อได้ออกสื่อ  เนี่ย! สุดชีวิตได้เท่านี้ ลูกชายคนเก่ง เรียนเอกถ่ายภาพ แต่ไม่เคยเล้ย! ที่จะถ่ายให้แม่ สวย ๆ ผอม ๆ เหมือนไทบ้านไทเมืองเขา ยังมีหน้ามาบอก...แม่ทำหน้าดี ๆ หน่อย จะลงเน็ตไม่ใช่เหรอ...เออ! ก็มันดีได้เท่านี้... 

 

     

 

 

เห็นน้องโต๋ ใส่แล้วเท่ แม่เอามั่ง...เท่นำเขาแหน่บ้อน๊อคร้า...

 

 

แก๊งค์อ้วน... ได้ฤกษ์ออกเดินทาง นากับบ้านก็ไม่ได้ห่างกันเท่าไหร่หรอกค่ะ ประมาณ 20 กม. แต่ธนนันท์ก็พาส้มเปรี้ยวหลงข้ามไปอีก 3 หมู่บ้าน ทั้งที่จอดถามตั้งแต่ทางแยกเลี้ยวเข้าหมู่บ้านแรกแล้ว ยังพาเขาเลยข้ามทางแยกไปอีก โทรถามทาง บอกทางกันด้วย โดนด่า แทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง หูชา ลงไปถามร้านค้าอีก ถามทางชาวบ้านที่เขาเกี่ยวข้าวข้างทางด้วย จอดถามกระทั่งเด็กน้อย จนตาลุงต้องขับรถออกมารับ... ที่จริงไม่มีใครไว้ใจให้ธนนันท์นำทางหรอก เพราะกิติศัพท์ทำไว้เป็นที่เลื่องลือ ก็ทางที่ไปไม่ใช่ทางเข้าบ้านย่าประจำทุกครั้งก็หลงสิคะ 1 ปี มานาครั้งเดียวเฉพาะวันขนข้าวใส่เล้า เขาให้กินข้าวด้วยก็บุญหัวแล้ว

 

ตาลุงออกมารับค่ะ ปากทางแยก เข้าไปเจอทางแยกข้างใน ก็เกือบเลี้ยวผิดซอยอีก  ฮ่วย! ตะแหม่นหลายแยก ข้อยล่ะวินหัวแล้ว... หลงได้ทุกสถานการณ์ ไปที่ไหน จังหวัดไหนก็หลง ไปทุกวัน ก็หลงทุกวัน เป็นความสามารถส่วนบุคคลจริง ๆ  ใครจะลอกเลียนแบบก็ตามใจ

 

ถึงแล้วค่ะ จอดรถไว้ขนำย่านาใกล้ ๆ กันก่อน เพราะทางเล็ก เผื่อรถคนอื่นออกมา

 

 

คันนี้ ตาลุงพาไปส่ง รถทำมาหากินคันนี้ อายุ 20 ปีพอดี เท่าอายุลูกชายคนโต

ที่จริงก็ไม่ไกลหรอกค่ะ แต่มีข้าวของด้วยขี้เกียจเดิน ร้อนแดด  พอดีลืมล๊อครถธนนันท์กระโดดลงจากรถจะไปล๊อครถเก๋ง  ยังเดินหลงทางไปอีกทางแยกนึง ไม่ได้ดูเลยว่าเขาเดินไปทางไหน ส้มเปรี้ยวต้องตะโกนเรียก น้าจะไปไหน โก๊ะจริง ๆ หลงได้ทุกสถานการณ์...มาถึงที่แล้วยังหลง ถ้าโดนปล่อยป่า จะทำอย่างไรเนี่ย...สงสัยต้องแย่งข้าวลิงกินแน่ ๆ...แล้วลิงอยู่ไหนล่ะ...


 

น้องโต๋ไปถึงก็สร้างภาพเลยค่ะ...วิ่งกอดย่า...ย๊า....(ตอแหลมาก) 

 

 

 

พี่แบ๋มไม่ยอมน้อยหน้าเข้าทางปู่...ปู่ถ่ายรูป ให้ปู่ถอดหมวกให้เห็นหน้าชัด ๆ ออกอินเตอร์เน็ต ดังทั่วโลกนะปู่ เห็นหน้าชัด ๆ เผื่อได้เกิด...

 

ปู่ถอดหมวกยังไม่พอใจ...ชูสองนิ้วด้วยปู่ สู้สู้..ปู่จัดให้...นาน ๆ ได้เจอหลานสาวที  

 

 

ขอสารภาพว่าไปเที่ยวนี้ไปดูเขาเกี่ยวข้าวจริง ๆ ไม่ได้ช่วยเขาทำอะไรเลย ตาลุงไปแต่เช้ามืด เตรียมข้าวของเลี้ยงเขาเรียบร้อย เกือบเที่ยง แก๊งค์อ้วนถึงออกไปถึง แล้วมัวแต่หลงทางอีก ไปถึงก็ได้กินข้าวกับเขาเลย เกือบไม่ได้ถ่ายรูป เพราะธนนันท์ก็หิวเหมือนกัน ตื่นมาตะเช้า มัวทำงานเตรียมตัวอยู่เลยไม่ได้หาอะไรกิน (ที่จริงก็กินข้าวเช้าตอนเที่ยง)

 

กินข้าวเสร็จ ธนนันท์จะไปสำรวจสมบัติพัสถานของปู่กับย่า ว่ามีอะไรมั่งจะได้ลงบัญชี...อ๊ะ! ล้อเล่น..ขำขำ... 

 

จุ๊!จุ๊! อย่าเอ็ดไป....เดี๋ยวปู่กับย่าไหวตัวทัน ปลดออกจากกองมรดก...

 

 

ไปเที่ยวนี้ ถ่ายรูปเพลินไปเลยค่ะ...ไม่ได้ทำอะไร ย่าก็เป็นใจ พาเดินไปถ่ายถึงในป่า เพราะกลัวธนนันท์หลงทาง ย่าพาไปถ่ายแปลงปลูกผักย่าด้วยความภาคภูมิใจ  จะบอกให้ว่าตระกูลนี้เขา โคตะระขยันจริง ๆ ธนนันท์ก็เลยโชคดีไป โปรดติดตามความโชคดีของธนนันท์ในตอนต่อไป ขอไปทำงานตามหน้าที่ก่อนค่ะ.....

 

 


ความเห็น

   ดูแต่ตามืออย่าต้องของจะเสีย

 การทำงานต้องรู้จริงทำจริงจึงประสบกับความสำเร็จ

 

จริงค่ะพี่...น้องกลัวของเสีย กินข้าวเพิ่นมายี่สิบกว่าปีไม่เคยช่วยปู่ย่าดำนาแม้แต่กอเดียว  เคียวก็ไม่เคยจับ เป็นลูกสะใภ้ดีเด่นแห่งชาติ:sweating:

:admire:วงข้าว ใหญ่โตมาก ...หม่ำเยอะคน บรรยากาศกลางทุ่ง น่าอร่อยจริงๆ....


รอชมตอนต่อไปค่ะ...

 

 :confused:  นาทางบ้านน้องเพิ่งเกี่ยวทางพี่เหมียว เริ่มหว่านแล้ว เอาเปรียบกันเกินไปหน่อยแล้วค่ะ :nonono::nonono:

พี่โดนน้ำเอาเปรียบต่างหาก แงแงเค้าเกี่ยวกันแล้วพี่เพิ่งได้ทำตะหากล่ะ...:desperate:

เอ๊ะ...บล็อกนี้สาวกว่าบล็อกทอดกฐินเยอะเลยนะป้านันท์

 

 

:shy: ...ถูกใจ หายง่วงเลยค่ัะ ขอบคุณค่ะย่าตอนขา...:love::love:

ป้านันท์ "หลงทางยังหาเจอ หลงเธอหมดหัวใจ" ค่ะ

 

 :sweating:   อ๊ะ! พี่ยุพิน...ฟังดูเผิน ๆ ก็คล้องจองลื่นหูดี...แต่..มีความนัยหรือเปล่าเอ่ย?

อย่าลืมนะ เขาเปลี่ยนหัวใจเทียมมาได้ตั้งนานแล้ว หัวใจไม่มีหมดหรือตายเพราะมีอะไหล่เปลี่ยนค่ะ...ถอดเข้าถอดออกได้..:uhuhuh: เอ๊ะ! รึเราคิดมากไปเอง

พี่ว่าคุณธนนันท์ขยันมากแล้วนะ  ยังเจอขยันมากกว่าอีกเหรอคะเนี่ย  ไม่ต้องหลับนอนกันแล้วทำแต่งาน  อิอิ  :uhuhuh:

หน้า