สวน(ของพี่บัว)วันนี้ ที่ชุมพร

หมวดหมู่ของบล็อก: 

 

สวัสดีปีใหม่ค่ะ สมาชิกบ้านสวนพอเพียง ที่คิดถึง ทุกๆท่าน .... หายไปนาน จากการเขียนบล็อค นะคะ ก็อ่านทุกบล็อคที่หลายๆท่านเขียน  ต้นปีนี้ เอาฤกษ์เอาชัย เริ่มเขียนตั้งแต่ต้นปี  .... เรื่องที่จะแถลง คือ มีสายจากจ.ชุมพร รายงานว่า ที่สวนด้านหลัง(อันน้อยนิด)ของพี่บัว มีถนนตัดผ่าน โอ้ จะอะไรกันนี่ หน้าสวน ก็มีถนน  แล้วอะไรกัน ด้านหลัง มีถนน อีกหรือนี่ (เดิม เป็นทางสาธารณะ) ซึ่งถนนเส้นหลังนี้ ตัดถนนไปจรด ด้านข้างของโครงการแก้มลิง(หนองใหญ่) (ซึ่งตอนนี้ จัดเป็นเป็นสะพานชมกวาง ด้วยค่ะ) .. พี่บัว ก็ตัดสินใจ ไปทำสวน เชียว เพราะว่า รถเค้าโกยดินที่ทำถนนมากองไว้ในที่ดินของพี่บัว (เพราะไม่มีใครอยู่ ดูแล) เป็นเนินสูง(ภาษาชุมพร เรียก หัวเทอะ)เราจักต้องทำลายเนินดินนั้นให้จงได้ และวันนี้ จะให้ชมที่มา ของคำว่า "ริมสวนยาง" อย่างชัดๆ(555 ก็ด้านข้างของสวน ขนาบ ด้วยสวนยางพาราของพี่ชายและน้องชาย นั่นเอง)ด้วยภาพแรกนะ ...... ไปชมส่วนที่เป็นถนนด้านหลัง กันค่ะ

นี่คือ ถนน ที่ตัดผ่านเรียบร้อยแล้ว กว้างพอสมพวร รถสวนกันได้ ..พี่บัว ก็ให้รถ ทำลายเนินดิน(หัวเทอะ) และปรับที่ดินให้เรียบเสมอกัน(ทำให้ดีที่สุด) เพราะสวนพี่บัวเป็นที่ลาดเชิงเขา ค่ะ ลาดแค่ น้อยๆ 

นี่คือพี่บัว กับเพื่อนรุ่นประถม(พี่บัวไม่ได้อ้วนนะ แค่ว่ามีของใช้ .. ใส่ไว้ในกระเป๋า) 555 Tongue OutTongue OutTongue Out เพื่อนเค้าไปหารถ มาทำให้ ซึ่ง อยากจะเล่าว่า ก่อนที่จะทำงานให้ลูกค้า เจ้าของรถ ก็ขับรถส่วนตัวคันหรู มาดูลักษณะงานก่อน จากนั้น เรียกลูกน้องมาลงพื้นที่ อ้าว ... เจ้าหน้าที่ประจำรถ ขับรถเก๋งมา ลงจากรถเก๋ง ขึ้นประจำรถแบคโฮ .. โอ้โฮ งานแบบนี้ ไฮโซ สุดๆ หรือว่า พี่บัว กับเพื่อน ไปแทรกงาน ในขณะที่จะเป็นวันหยุด หรือเปล่าหนอ.... 

หลังจากปรับพื้นที่แล้ว บัวก็ปลูกต้นตะเคียนทอง จำนวน 10 ต้น (ระยะห่าง 2x4 เมตร) แล้วสลับฟันปลา ด้วยกล้วยน้ำว้า เพื่อเป็นไม้พี่เลี้ยง .. เดือน พ.ค. ค่อยปลูกเพิ่ม ... จริงๆแล้ว การปลูกต้นไม้เพื่อแทนคุณแผ่นดินและเพื่อให้ความชุ่มชื้นกับดิน ปลูกต้นอะไรก็ได้ค่ะ แต่ที่บัวเลือกตะเคียนทอง ก็เพราะว่า เมือต้นไม้โต จะมีเห็ดไข่เป็ด-ไข่ไก่(ทางอิสานเรียกเห็ดระโงก) ขึ้นมากมาย เหตุผลแค่นี้ จ๊ะ

พี่บัว ยังไม่มีอะไรมากค่ะ ... ให้ดูเป็นตัวอย่าง จ่ะ ... ส้มจี๊ด มีอยู่ตันเดียว หล่นเสียหายอยู่ใต้โคนต้น (น่าจะยังไม่มีผู้ใดมาพบ) ก็เลยเก็บให้น้อง ที่มาช่วยปลูกต้นไม้ .. (เป็นของฝาก)

                              

                                         

นี่ก็มะม่วงเบา(มะม่วงช่อ) 1 ในจำนวน 10 ต้น ที่ที่ออกดอก แล้ว .. บัวเพาะเมล็ด เอง ปลูกมาได้ประมาณ 3 ปี ให้ผลละ ดีใจสุดๆ .. รอลุ้น น้ำดอกไม้ อีก 4 ต้น ว่าจะให้ผล ปีนี้หรือไม่ ค่ะ

                             

                              

ทุเรียน ค่ะ เข้าปีที่3 ได้แค่ประมาณนี้เอง รู้สึกเสียใจ ที่ไม่ได้ดูแลอย่างเต็มที่ ปลูกไว้กินและแจก มี 5 ต้น (พอแล้ว)

                                

ผลไม้โบราณ ที่อยากปลูก "น้อยโหน่ง" ส่งการบ้านครูตุ๊ก ราชบุรี (Took Sornsit) ด้วยเลยค่ะ ออก 2 ลูก ปีแรก  ประหลาดใจมากๆ

                                              --------------------

มีแค่นี้ แหละค่ะ นอกนั้น ก็เป็น มะนาว กล้วย พริกไทย ละมุด(มุดหรั่ง) ขนุน เหลียง ชะอม ข่า ตะไคร้ ซึ่งเคยเสนอ ให้ชมมาแล้ว

สำหรับวันนี้ ขอฝากภาพเก่า คือถนนด้านหน้า ของสวน ไว้ให้ดู ค่ะ 

 รูปนี้ เมื่อ 2 ปีที่แล้ว ค่ะ .. บัว ใส่ท่อระบายน้ำ ด้านหน้าของสวน

                                    -----------------------------------------------------------------

จบบล็อคนี้ แล้ว ค่ะ .. ขอบคุณบ้านสวนพอเพียง ที่มีพื้นที่ให้พวกเราได้ มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน เพื่อนๆสมาชิก เขียนบล็อค มาเล่าสูกันฟัง บ้าง นะคะ อยู่กันที่ไหนบ้าง ปลูกอะไร .... พี่บัวก็ยังทำงานประจำ น่ะ พอมีเวลาวันหยุดบ้าง ก็ จะทำสวน ... สวัสดีค่ะ

 

ความเห็น

มุดหรังพอเคยได้ยินครับคุณลุงpaloo..พอดีมีญาติผู้ใหญ่อยู่นครศรีฯเคยพูดให้ได้ยิน..น่าว่าเพื่อไม่ให้ซ้ำกับลูกมะมุดที่คล้ายๆลูกม่วงที่ไม่ว่าจะซ่อนไว้ที่ไหน พอมันสุกก็ต้องหอมส่งกลิ่นไปทั่ว  ส่วนสวา จะเรียกว่า ลูกละมุด..ผิดถูกอย่างไรก็ขออภัยคุณลุงpalooด้วยนะครับ..อีกอย่างละมุดน่าจะเป็นผลไม้มาจากต่างประเทศที่นำเข้ามาปลูกในเมืองไทยในภายหลัง..เหมือนกรณีของพริกที่นำเข้ามาปลูกในเมืองไทยในภายหลัง.ในขณะที่เรามีพริกอยู่ก่อนแล้วจึงเรียกพริกพื้นเมืองเดิมว่า พริกไทย..ส่วนที่มาใหม่เรียก "พริก" เฉยๆ  ผิดถูกประการใดก็อย่าถือสากันนะครับ

หวัดดีครับ ลุงอินเนียร์

     ตอนแรก คิดว่าจะคุยรวม ๆ กับหลานบัว แต่ค้วยความคิดถึง สมช. เก่า ที่ ไม่ยอมแก่ จึงแยกมาตอบเป็นส่วนตน คนเก่า ๆ น่าจะสนองอารมณ์ & บรรเทาความคิดถึง ได้ดีกว่า จริงไหมคับ ทั้งการคุยกัน ไม่มีใครถูกทั้งหมด และ/หรือ ผิดทั้งหมดหรอกครับ แต่เป็นเรื่องดี ที่จะได้แลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน

    อันว่า ปักษ์ใต้บ้านเรา สิ่งเดียวกัน แต่ภาษาที่เรียกสิ่งนั้น ๆ แต่ละพื้นถิ่น แตกต่างกัน ชะลุย ซะแหม็ด อาทิ "มะม่วงหิมพานต์" ภาษาปักใต้บ้านเรา ดั้งเดิมไม่มีใครเรียก "มะม่วงหิมพานต์" กัน บางท้องถิ่น เช่น ชุมพร สุราษฎร์ จะเรียก "หมฺวง แหลฺด หลฺอ" ... ระนอง พังงา ภูเก็ต เรียก "กาหยู หรือ กาหยี" คอน พัทลุง เรียก "หั้ว คล๊ก" ... สงขลา เรียก "ยา หรวง" ฉาย ม้าย

       "มุด" ก็เช่นกัน สื่อกันหลากหลายความหมาย

        - ลูกมุด หรือ ส้มมุด หรือ มุด ก็คือ ที่ภาคกลาง เรียกว่า "มะมุด" เป็นส้มชนิดหนึ่ง สกุล (genus) เดียวกับ มะม่วง หรือ ส้มม่วง

        - ทีนี้ มุดหรั่ง ก็คือ สวา ที่ภาษาพื้นถิ่น สงขลา เขาเรียกกัน จริง ๆ แล้วที่ปักษ์ใต้ เอิ้นว่า "ละมุดฝรั่ง" นั้น ก็ถูกต้อง & ตรงตามที่ ลุงอินเนียร์ ตั้งสมมติฐาน นั้นแหละคับ เพราะเป็นการบอกให้รู้ว่า ผลไม้ชนิดนี้ มีต้นกำเนิดจากต่างประเทศ ส่วนละมุดไทย จะเป็นที่รู้จัก เรียกขานกันว่า "ละมุดสีดา"

        ละมุดสีดา (ละมุดไทย) กับ ละมุดฝรั่ง แม้จะจัดอยู่ใน วงศ์ (family) เดียวกัน แต่ก็ต่าง ชนิด (species) และก็ต่าง สายพันธุ์ (variety) กันคับ

                    

นี่คือ ลูกมุด(ส้มมุด) ผลไม้ท้องถิ่นทางภาคใต้ ลักษณะคล้ายมะม่วง .. ผลสุกกลิ่นหอมรุนแรง ผลอ่อน ทานเล่นได้ ... และ ใช้ยำ เช่นเดียวกับมะม่วง หรือจะใช้เป็นแกงส้ม(แทนมะนาว หรือมะขามเปียก) .... ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต ค่ะ

ยินดีด้วยครับพี่บัวของหวานเพียบ ยินดีที่สมาชิกเก่ามาๆๆแวะๆๆ555 ตามเวลาว่างครับ คิดถึงทุกๆๆครับ     ไม่มีสวนคงมายินดีด้วยครับ เห้นแล่วดีใจแทนเด่อครับ

สวัสดีค่ะน้องปัน 555 ความหวานจากผลไม้ ... ขอบคุณมากๆ ที่เข้ามาบ้านหลังนี้ ..  จากนี้ พออายุมากขึ้น ใกล้เกษียณ น้องปัน ก็ คงมีแนวคิดพัฒนาสวนที่ต่างจังหวัด เพื่อรองรับตัวเราเอง ค่ะ .... คิดถึงเช่นกัน นะน้องชาย (ห้ามลืมกันเน้อ)

โอ้ คุณบัว งามๆๆๆๆ รอกินทุเรียน นะ

ขอบคุณมากค่ะ พี่ต้อย สบายดีนะคะ ..... ทุเรียน เข้าปีที่3 น่าจะให้ผล ค่ะ รอลุ้น ด้วยกัน นะจ๊ะ

ไม่นานเลย ได้กินแล้ว ม่วงเบา มีเยอะนะ

สวัสดีค่ะ พี่อ้อย  นานมากๆค่ะ เหนื่อยด้วยละ ม่วง(มะม่วง)เบา มีประมาณ 10 ต้น ค่ะ ... กินกับ กะปิหวาน (คงไม่ต้องซื้อค่ะ ต่อจากนี้ไป)

สวนพี่บัวกำลังงอกงามดี รอวันได้ชิมผลผลิต น้องกานมาอยู่บ้าน ปีกว่าแล้ว เป็นระยะปรีบตัว ปรับเปลี่ยน การเห็นตัวตนตัวเอง การตกผลึกทางความคิด ในสถาณการณ์จริง ทำให้ห่างหายไป ขอบคุณพี่บัวที่ยังไม่ลืมกัน วันนี้มายี่ยมบ้าน(บล็อก) พี่บัวแล้ว น้องจะเข้ามาบ้านใหญ่บ่อยๆและจะหาเวลา แบ่งปันกับเพื่ิอนสมาชิกนะพี^^

ความสุข..อยู่ที่ใจ

หน้า