อ่านแล้ว  มีความสุข  ขอบคุณยายอิ๊ด  ...

 ชอบภาพนกที่กำลังกินลูกข่อย

อ่านของยายอี๊ด ทำให้นึกถึงตอนเด็ก ๆ เล่นข้าวหอยเลียงกันหนุกมาก ป้าเล็กเคยเล่นข้าวหอยเลียงม้าย

ลูกขอยผมก็ชอบกิน ลูกขี้แรดผมก็ชอบกิน

มันมีคำล้ออยู่ว่ากินลูกขอยแล้ว...ดก  ไม่รู้ยายอิ๊ดเคยได้ยินม่าย

ปีนต้นไม้ตอนเป็นเด็กๆ มีอยู่ครั้งนึงโดดเรียนค่ะ อยู่ป.5 หลบกันกับเพื่อนอยู่บนต้นมะขามหวาน ต้นใหญ่มาก ตกบ่ายมีคนไปบอกย่า เท่านั้นแหล่ะค่ะ แกมาพร้อมกับไม้ซ่าว(ภาษากลางเรียกว่าไรอ่ะ ซ่าว) แกจะสอยค่ะพี่น้อง ต้องพากันรีบลงมารับ ไม้เรียวคนละเกือบสิบทีแน่ะ น้ำตาเล็ดกันเป็นแถว

โตมาไม่ได้กินอีกเลย แต่ตอนนี้ในไร่เยอะมากๆพ่อกำลังจัดการอยู่ (จันทร์เจ้าก็พยายามห้ามพ่ออยู่เช่นกัน)

สมัยตอนเป็นเด็ก ๆ ชอบปีนต้นไม้ใหญ่ ๆ เช่น ต้นมะขาม ต้นมะค้อ ต้นมะม่วง ต้นข่อยก็ชอบ ปีนขี้นไปเก็บกิน อิ่มแล้วก็นอนบนต้นนั่นแหละ เวลาที่จะโดนแม่ตี ( ดื้อมาก ) ก็ปีนต้นไม้ขึ้นไปสูง ๆ แม่จะได้ตะไม่ได้บางทีอยู่บนต้นไม้จนเย็น แฮะ ๆ ๆ ๆๆๆๆ

อ่านเรื่อง ของยายอี๊ด ทำให้คิดถึงตัวเอง สมัยเด็ก ๆ 

ตอนเด็ก ชอบเล่น ข้าวหอยเลียง (เล่นทำกับข้าวขาย) เล่นขายของ เธอมาซื้อกับข้าวของฉัน ฉันซื้อผักของเธอ (เงินที่ใช้เป็นเงินใบไม้) ตามประสาเด็กผู้หญิง ) ซื้อ ขายกันจนเบื่อ ก็รวบรวมสมาชิก หลาย ๆ คน เล่น กุก (เล่นซ่อนหา) ได้วิ่งออกกำลังกาย แต่เป็นคน ตัวเล็ก ก็เลยโดนแกล้งประจำ ไม่ค่อยได้ซ่อนได้แต่เป็นคนหา หาเจอแล้ว บอกว่ากุก …….. บอกชื่อคนที่หาเจอ ถ้าเจอใครเป็นคนแรกคนนั้นจะเป็นคนหา ในครั้งต่อไป …..(สวนยางข้างบ้าน)

วิ่งกันจนเหนื่อย ก็ไปอาบน้ำในคลอง (ลำธาร) ข้าง ๆ บ้าน ข้างคลองก็มีผลไม้ หลายชนิด ที่คนกินได้ คือลูกกำไหม (……..ไม่รู้เรียกว่าลูกอะไร นกชอบกิน) และมังคุด (ขอนำเสนอลูกแก่ ๆ มังคุดคัด) มาปอกเปลือกออก เนื้อสีขาว กรอบ ๆ กรุบ ๆ อร่อยมาก ถึงมากที่สุด……. เล่นน้ำอย่างเดียวก็ไม่สนุก หลาย ๆ คน ก็เล่นจระเข้ไล่จับ  เรียกสั้น ๆ ว่า เล่น เข้  (เข้ คือ … คนที่ไล่จับ)  คนที่เป็น เข้ จะต้อง ไล่จับ  คนที่ว่ายน้ำไม่เก่ง คนที่ว่ายไม่เก่งก็จะตกเป็นเหยื่อของเข้…..แล้วจะโดนเป็นเข้  (เป็นการฝึกการว่ายน้ำ ได้เป็นอย่างดี ว่ายกันสุดชีวิต….ไม่งั้นเข้จะจับกิน)

………...……^6^ ความสุขที่นำมาแบ่งปันค่ะ

 ( ความสุขที่ไม่ต้องซื้อ จากบ้านเขาซอของพ่อ  )

โอยยยายอี๊ด เอาภาพต้นข่อยมาลงกุ้งอ่านแล้วตามันแดงๆ นึกถึงตอนเป็นเด็ก เอาไม้ขึ้นไปทำแคร่เล็กๆนั่งอยู่บนต้นข่อย จากนั้นก็เก็บลูกข่อยกิน หวานเจี๊ยบ แย่งกะนกกิน บางทีหลับกันอยู่บนต้นข่อยเลย ย่าต้องมาเรียกกลับบ้าน กลัวว่าจะตกลงมา ฮ่าๆ

หาเก็บกินไปเรื่อย สมัยเด็กๆ 

นั่นมันชีวิตผมเลย ย้อนหลังไปหลายยยยยยยยยยยยยปี ชีวิตผมเป็นแบบนี้เลยจริงๆ

โดยเฉพาะกับลูกข่อยและนกฉิ่งตัวนั้น  มันมากเสียเลยเกินที่บ้านผมในอดีต

นึกย้อนหลังแล้วรู้สึกเสียใจ กับนก แลน รอก อ้น งู และสิ่งมีชีวิตผู้เกิดมาร่วมวัฏฏสงสารทั้งหลาย

ด้วยความไร้เดียงสาของผมในอตีต ผมได้ทำร้ายเขามากมายเหลือเกิน

เพราะหลังเลิกเรียน หรือวันเสาร์อาทิตย์ หรือช่วงปิดเทอม สมัยก่อนไม่มีของกินยังไม่มีของเล่น

เพื่อนๆ และผมรวมทั้งเด็กแถวบ้านเกือบทุกคนจะมี ปางนู  (หนังสติ๊ก) คนละ 1 อัน

และเราก็ใช้สิ่งนี้ในการทำร้ายสัตว์  อาหารจานโปรดสมัยก่อน คือ แลน กับ รอก

ถ้าได้มา 1 ตัว ก็จะมีสมาชิกมากันเต็มบ้าน อย่างน้อยก็ต้อง 5 คนขึ้นไป

เอ้อ  .............. ชีวิต นึกย้อนหลังกลับไปแล้วมองเห็นถึง อนิจจังจริงๆ ครับ

เพื่อนๆ หลายคน รวมทั้งตัวเราเองเปลี่ยนไป

สิ่งแวดล้อมเปลี่ยนไป

จิตใจคนเปลี่ยนไป

วัตถุเปลื่ยนไป

ฯลฯ

อนิจจัง..........

บอกได้คำเดียวว่า เห็นอดีตเลย