ลีลาของความสุข

  ได้ยินเสียงเด็กๆ ดังเจี้ยว จ้าว แว่ว มาจาก ป่าละเมาะด้านหลังบ้าน ดูมีความสุข จนทำให้สมองสั่งการให้ฉันเดินไปดู หน่อย  ยิ่งใกล้เข้าไป....เสียงเริ่มชัดเจนขึ้น เป็นเสียงเด็กผู้หญิงสองคน

หยู หยู  มาทางนี้ เพื่อน ได้ เป็นกำเลย  

แล้วไซเพื่อนได้หิดจัง

ไม่พรือ......เดี๋ยวกินกับเพื่อน  

เอ๊ะ เด็ก ๆทำอะไรกันนะ  มองเข้าไปที่ตรงนั้นเป็นจอมปลวก  ที่ใหญ่มาก  บนจอมปลอกมีต้น ข่อยซึ่งกำลังมีผล  สีเหลืองเล็กๆเต็มไปหมด มันเป็นอาหารว่างอันโอชะของเด็กๆบ้านเรา  หลังต้นข่อยเป็นดงขี้แหรด   ขี้แหรด ก็กำลังออกดอก ซึ่งดอกก็เป็นกลีบ 4 กลีบคล้าย กับใบเลี้ยงของดอกไม้ เช่นดอกชบา  สีเขียว บางดอกก็เป็นน้ำตาลบ้าง ตรงกลางเป็นเมล็ดเล็กๆที่มันและอร่อยมาก  ดีดเปาะ เข้าปากเลย

เดี๋ยวเรากินเสร็จเรา...ไปอาบน้ำที่นบนะ (นบ ...คือฝายน้ำขนาดเล็กสำหรับกั้นน้ำ)

เพื่อนขี้ขลาดพ่อสั่งแล้ว ไม่ให้ไปอาบน้ำที่นบ

อือ..วันนั้น ตัวเองถูกตี พ่อของเองเอาไม้หยบข้างหลัง  เอ่อ ..ไม่ไปก็อย่าไป เดี๋ยวเราเล่น ข้าวหอยเลียงกันหวานะ  มองขึ้นไปที่ลานดินบนจอมปลวก  พื้นราบและก็สะอาด ดินแข็ง เหมือนมีคนมาทำความสะอาดทุกวัน นึกถึงลานวัดของท่านหัววัด(สมภารวัด)  มีเด็ก ผู้หญิง 2 คน นั่งอยู่บนลานดิน  กำลังกินลูกข่อย กับลูกขี้แหรดที่อยู่ในหน้าท้องเสื้ออย่าง  อเหร็ด อร่อย 

ไหน...... สูได้เท่าใดแหละ เห็นกินกันแล้ว  

มีเสียงตะโกนมาจากข้างบน ทำให้ฉันต้องแหงนหน้าไปดู  อ้าว....ไม่ใช่แค่  2  คนนี่   มองขึ้นไปบนต้นข่อย 1..2...3..4..5...6... อ้าวโน่น   อยู่บ้านยอดอีกคน

ระวังนะ  เดี๋ยว ตี้    ตกลงมาแหละ อย่าขึ้นไปสูงแรง  ฉันตะโกนร้องขึ้นไป

 นี่หละสวนสาธารณะของคนบ้านสวน บ้านดอน บ้านนา  ไม่มี เครื่องเล่นที่ทำด้วยเหล็ก ที่เป็นสีสันมากมาย  ไม่มีรถเข็นวางขายของ น้ำ เครื่องดื่ม แต่มีทุกอย่างที่มาจากธรรมชาติ  มีเครื่องเล่นที่ได้ปีนป่ายโดยไม่ต้องซื้อมา มันเกิดขึ้นเอง  ไม่ต้องพกเงินมาสักบาท ก็มีของว่าง ให้ทาน  และมีเกมส์ให้เล่นโดยไม่ต้องหยอดเหรียญ

ฉัน...ยืนอมยิ้มแล้วนึกถึงความสุขที่ได้รับในวันนี้  หาที่ไหนไม่ได้หรอก เป็นความโชคดีของฉันเหลือเกิน....

ต้นข่อย  ยืมรูปเพื่อนมาประกอบคะ