เปลือกมังคุด

พวก กานิเย่ ก็ได้มาจากเปลือกมังคุดนะครับ

สบู่เปลือกมังคุดมีหลายสูตร

บางแห่งเขาเอาเนื้อสบู่มาผสมกับน้ำต้มเปลือกมังคุด แล้วกวนให้เหนียว แล้วเข้าเครื่องอัดก้อน

ของผมที่เคยทำ ทำอยู่ 2 แบบ

1 ทำสบู่ก้อนใส หลอมเนื้อสบู่แล้วเติมผงเปลือกมังคุด เติมกลิ่น เทใส่พิม

2 ทำสบู่ก้อนขุ่น หรือสบู่จากโซดาไฟ (ที่เจ๊โสกลัวมาก) เอาโซดาไฟ

ผสมกับน้ำมันมะพร้าวสะกัดเย็น(ที่ทำเอง) กวนให้เข้ากันสักสองชั่วโมง

แล้วเติมกลิ่นลงไป สีไม่ต้องเพราะสีเปลือกมังคุดโชว์อยู่แล้วครับ

ว่างๆจะเขียนวิธีทำให้ครับ

กินหมดแล้วทุกลูก ลูกในภาพก็ถูกกินไปแล้ว(ความจริง) รูปภาพเป็นภาพในอดีต เป็นของไม่จริงในปัจจุบัน

คนว่างงานไงครับ กระทำการใดๆ ถ้ามีสติคุมไว้ งานก็ออกมาสวย มีดคม ตั้งใจทำ

หากทำแบบชาวบ้านหรือแบบที่ผมทำใช้กัน ก็ไม่ได้สกัดเอาแทนนินออกครับ

ส่วนที่ว่าเมื่อใช้ไปๆแล้ว จะกระตุ้นให้เกิดฝ้านั้นผมไม่แน่ใจครับ แต่ก็น่าจะเชื่อถือข้อมูลจากอภัยภูวเบศร์ ครับ

ว่ากันจริงๆ ผงขมิ้นก็ใช้ประเทืองผิวได้ เปลือกมังคุด เขาต้มเอาน้ำมาล้างแผลได้ จากนั้นก็จินตนาการออกไปว่า เมื่อเอามาทำเป็นแป้งทาหน้า ก็น่าจะทั้งประเทืองผิว และป้องกันหรือทำลายจุลชีพบนใบหน้า ทำนองนี้ครับ

เขาเรียกว่า Jack of all trade but master of non คือรู้ไปหมด แต่ไม่ค่อยจริงเท่าไหร่

เปลือกมังคุดนี่เยอะกว่าเนื้อครับ ปีก่อนๆเอามาตากแห้ง แต่ปีนี้ถนัดที่จะหมักมากกว่าครับ

พอกินเสร็จก็ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ เตรียมน้ำใส่ถังพร้อมน้ำตาลไว้ก่อน กินเสร็จก็ตัดใส่ถังเลย

หากทิ้งไว้ข้ามวันข้ามคืน เปลือกจะมีเชื้อราขึ้นครับ

ว่าจะลองดูเหมือนกันว่า ใช้เชื้อราจากเปลือกมังคุด แทนเชื้อที่ใช้อยู่ อย่างไหน จะเป็นอย่างไร

เอาไว้ให้มังคุดออกมากกว่านี้ แล้วจะลองดู