เมื่อก่อนสมัยผมเด็กๆ ที่บ้านมีข้าวในยุ้งเยอะมากผมจะรู้สึกว่าที่บ้านรวยเพราะมีข้าว แต่คนที่ต้องซื้อข้าวสารกินนี่ผมจะรู้สึกว่าเขาจน นี่คือความคิดของผมในวัยเด็ก แต่ถ้าเอาความคิดตอนเด็กมาเป็นตัววัดในตอนนี้ที่บ้านผมจน เพราะมีแต่ยุ้งข้าว ว่างๆ ที่ไม่มีข้าวอยู่เลย
ตอนที่ยางพาราราคาดี คนส่วนใหญ่ก็หันไปเอาที่นามาปลูกยางพารา ด้วยความมั่นใจว่ายางราคาดีมีเงินซื้ออะไรก็ได้ แต่ไม่เคยคิดกลับกันว่าไม่มีที่ปลูกข้าวแล้วจะซื้อข้าวที่ไหน จนกระทั่งวันหนึ่งยางพาราราคาตก แต่ราคาข้าวกลับแพงขึ้น พูดได้เลยว่า "หายบ้าไป" ผมเองเห็นปัญหานี้มาตลอด เมื่อถึงเวลาทำสวนใหม่ก็ได้แบ่งพื้นที่ไว้ปลูกข้าวส่วนหนึ่ง ซึ่งตั้งใจว่าจะสร้างความมั่นคงทางอาหารให้กับครอบครัวได้ ซึ่งนั่นก็คือการปลูกข้าวไร่โดยที่พันธุ์ข้าวไร่ไม่ต้องมีน้ำขังเหมือนนาข้าวทั่วไป ซึ่งผมได้นำเสนอไปแล้วหลายตอน
จนกระทั่งวันเสาร์ที่ผ่านมาได้แรกน่ำข้าว(ปลูกข้าวโดยเอาข้าวเปลือกหยอดหลุม) และน่ำข้าวเมื่อวานอีกวัน โดยมีพ่อแม่ และพี่ที่อยู่บ้านใกล้กันมาช่วยกันทำ วันนี้วันจันทร์ผมเข้าไปดูในสวน
นี่คือหลุมปลูกข้าวของผม
ขอแจ้งความมีการขโมยหามข้าวปลูกของผม
มันมากันเยอะมาก
ทำกันเป็นขบวนการ มีหัวหน้ามาคอยบัญชาการ
สิ่งมีชิวิตอื่นในดินมันก็ขนไม่เหลือ
มดชนิดนี้เพิ่งมาระบาดในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา และก็เพิ่มพื้นที่การระบาดไปทั่ว บ่อยครั้งที่ผมเห็นมดชนิดนี้ขนไส้เดือน ซึ่งเห็นแล้ว่ามดชนิดนี้สร้างปัญหาให้กับเกษตรกรพอสมควร และต่อไปอาจเป็นปัญหาของประเทศก็ได้ ถ้าไม่มีหน่วยงานไหนเข้ามาแก้ไข ถ้าวันหนึ่งมดชนิดนี้ออกข่าวโด่งดัง ก็อย่าลืมบล็อกนี้นะครับ 
แต่ตอนนี้ขอนอนเอามือก่ายหน้าผากไปก่อน
ไม่รู้ได้ป่าวนะ
อาทิตย์ที่แล้ว ดูรายการผู้หญิงถึงผู้หญิง เค้าแนะนำวิธีปราบยุง
ว่า ยาฆ่าแมลง+ยุงทั่วไป ทำได้แค่ให้ยุงสลบ
ให้ใช้ น้ำสบู่หรือ แชมพู ฉีดพ่นแทน มันจะทำให้ทางเดินหายใจถูกปิด=ยุงตาย+ไม่มีผลร้ายกับคน
แต่ วิธีนั้นใช้กับยุง ฉีดเป็นละออง ยุงบินมาก็ตาย ส่วนมด มันจะหนีลงดินหรือเปล่าไม่รู้
***** ลองดูไม๊ ****
ดูตรงหัวมันซิ ใหญ่กว่าตัวอื่น ๆ มันรู้ว่าถ้ามาโขมยของที่บ้านผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ไม่จับ เพราะผู้ใหญ่ใจดีค่ะ เลยได้ทีขนกันเป็นกองทัพเลยค่ะ (ผู้ใหญ่มีผัก ผลไม้เยอะ ของกินเยอะแบ่งพวกเราบ้างนะ ) เจ้ามดฝากบอกค่ะ
คนและสัตว์ อยู่แบบพึ่งพากันไปครับ วงจรชีวิตผมว่า พี่โสทร น่าจะหาวิธีเอาชนะ มันได้โดยไม่ใช้ยาฆ่าแมลง ที่ดูง่ายแต่อันตราย
สนุกกับการศึกษาค้นคว้าวิจัย มีอะไรแปลกใหม่ให้แก้ปัญหาทุกวัน เหมือนนักวิทยาศาสตร์เลยน๊ะครับ เยี่ยมจิงๆ
อิอิ...นั่งหมอบดูมดเดินมันเดินไปไหนกันหว่า ขยันจิงๆ มดนี่ มันจะเหนื่อยเหมือนคนป่าวน๊ะ ใส่ยาขี้เกียจให้มันกินมั่งก็ดีน๊ะครับ (ขยันเกิน มดก็เลยติดเชื้อคุณโสทร)
ขโมยกันซึ่งๆหน้าเลยหรอผู้ใหญ่....แล้วไปแจ้งความรึยัง.......
ลองเอาคลุกกับยาฉุนดูซิ.....
เคยเห็นป้าปลูกผัก ก่อนหยอดเมล็ดผัก ป้าจะเอายาฉุนแช่น้ำ แล้วเอาเมล็ดผักลงไปคลุก ก่อบปลูก เค้าบอกว่ากันมดขโมยเมล็ดผักนะ
เค้าจะสู้กับมดดำพวกนี้ได้
ที่ไหนมีมดแดงตัวใหญ่ จะไม่มีมดดำค่ะ
กว่าจะเป็นต้น กว่าจะออกรวง มีอุปสรรคหลายอย่างจริงๆค่ะ ตอนเด็กๆจำได้ว่า พอกาแฟราคาดี คนก็โค่นยางไปปลูกกาแฟ พอกาแฟราคาตก ก็หันมาปลูกยาง พอยางราคาตก หันไปปลูกปาล์ม กระแสนิยมค่ะ เปลี่ยนยาก ที่จังหวัดเลย ก้อปลูกยางพาราไว้ส่วนหนึ่ง เหลือที่ไว้อีกส่วนหนึ่งไว้ทำเกษตรอย่างอื่น ปลูกข้าว ปลูกผักเหมือนกัน ทุกคนอยากให้ก้อปลูกยางทั้งหมด ก้อว่าถ้าเรามีข้าวกินเอง มีอาหารเอง ทำอะไรก็ง่ายขึ้น
มดตัวใหญ่จัง
อิอิ นู๋พรไปทำนามานะ เลยตกข่าว แล้วที่พี่โสทร ทำอยู่มันคืออะไรเหรอ (งง....)
เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ ทำทีละอย่าง
ก่อนอื่นก็ขอบคุณทุกความเห็นนะครับ
ตอนนี้กำลังทดลองเอาเมล็ดข้าวไปให้มดกินอยู่ครับ
แล้วจะมารายงานผลอีกทีครับ
กว่าจะเห็นเป็นต้นข้าว ต้องผ่านบททดสอบหลายบท ผู้ใหญ่สู้ สู้
ทำไมไม่ทำนาดำละ จะได้ไม่มีปัญหาเรื่องมดมด
เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ ทำทีละอย่าง
