นายหนังน้ำชุป..ยายอิ๊ดเป็นคนหนึ่งที่รักความเป็นตัวตนของตนเอง โดยเฉพาะ เป็นคนใต้ รักในภูมิปัญญาของตนเองมาก รักภาษา รักวัฒนธรรมท้องถิ่น น้องน้ำชุปก็เห็นแววค่ะไม่ว่าไปงานไหน หากมีหนังตะลุงแล้วละก็ นั่งได้นานๆ พ่อต้องซื้อเสื่อกระจูดนั่งดูทุกทีไปและรุมเร้าให้พ่อตัดต้นกล้วยมาไว้ที่บ้านไม่ขาดเลย ตั้งแต่เล็กๆค่ะ วีซีดี หนังก็ต้องซื้อ แต่ต้องเลือกที่ไม่หยาบโลนมากค่ะ มาดูกันนะคะ

กำลังดำเนินเรื่องค่ะ เป็นเรื่องเป็นราว แต่งเอง พากษ์เอง

เราก็อดยิ้มกันไม่ได้ค่ะ

 หนังตะลุง คือ ศิลปะการแสดงประจำท้องถิ่นอย่างหนึ่งของภาคใต้ เป็นการเล่าเรื่องราวที่ผูกร้อยเป็นนิยาย ดำเนินเรื่องด้วยบทร้อยกรองที่ขับร้องเป็นสำเนียงท้องถิ่น หรือที่เรียกกันว่าการ "ว่าบท" มีบทสนทนาแทรกเป็นระยะ และใช้การแสดงเงาบนจอผ้าเป็นสิ่งดึงดูดสายตาของผู้ชม ซึ่งการว่าบท การสนทนา และการแสดงเงานี้ นายหนังตะลุงเป็นคนแสดงเองทั้งหมด  หนังตะลุงเป็นมหรสพที่นิยมแพร่หลายอย่างยิ่งมาเป็นเวลานาน โดยเฉพาะในยุคสมัยก่อนที่จะมีไฟฟ้าใช้กันทั่วถึงทุกหมู่บ้านอย่างในปัจจุบัน หนังตะลุงแสดงได้ทั้งในงานบุญและงานศพ ดังนั้นงานวัด งานศพ หรืองานเฉลิมฉลองที่สำคัญจึงมักมีหนังตะลุงมาแสดงให้ชมด้วยเสมอ   แต่เมื่อเวลาผ่านไป หนังตะลุงกลับกลายเป็นความบันเทิงที่ต้องจัดหามาในราคาที่ "แพงและยุ่งยากกว่า" เมื่อเทียบกับภาพยนตร์ เพราะการจ้างหนังตะลุงมาแสดง เจ้าภาพต้องจัดทำโรงหนังเตรียมไว้ให้ และเพราะหนังตะลุงต้องใช้แรงงานคน (และฝีมือ) มากกว่าการฉายภาพยนตร์ ค่าจ้างต่อคืนจึงแพงกว่า ยุคที่การฉายภาพยนตร์เฟื่องฟู หนังตะลุงและการแสดงท้องถิ่นอื่นๆ เช่น มโนราห์ รองแง็ง ฯลฯ ก็ซบเซาลง ยิ่งเมื่อเข้าสู่ยุคที่ทุกบ้านมีโทรทัศน์ดู ละครโทรทัศน์จึงเป็นความบันเทิงราคาถูกและสะดวกสบาย ที่มาแย่งความสนใจไปจากศิลปะพื้นบ้านเสียเกือบหมด

ปัจจุบัน โครงการศิลปินแห่งชาติ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ได้ส่งเสริมให้มีการอนุรักษ์และสืบทอดศิลปะการแสดงหนังตะลุงให้แก่อนุชนรุ่นหลัง เพื่อรักษามรดกทางวัฒนธรรมอันทรงคุณค่านี้ให้คงอยู่สืบไปเพราะฉะนั้น เราทุกคน อย่าลืม กก กอ กำพืดขอตัวเอง รู้จักตัวตน แล้วเราจะมีความสุขค่ะ