ความสุขของชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับเงินทองแต่ขึ้นอยู่กับว่าเราทำอะไรอยู่กับอะไรได้นานๆจนลืมเวลานั่นละเรียกว่าความสุข

เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ แล้วทำทีละอย่าง เราต้องทำได้ครับ

อยากเป็นเกษตรกร ถ้าไปเริ่มตอนอายุมากคงไม่มีแรงทำ ติดที่บ้านไม่มีใครทำเลย และไม่เคยได้สัมผัสการทำเกษตรเลย และมีแต่คนดูถูกว่าทำไม่ได้ จนเริ่มไม่มั่นใจ "คิดไว้แล้วว่าต้องยากมาก ต้องอดทน ต้องตั้งใจ " ถึงอย่างไรต้องลงมือทำ ให้รู้ไปเลยว่าเราจะทำได้หรือไม่ได้จริงๆ เตรียมการไว้ว่าจะไปลองทำและศึกษาที่บ้านเพื่อนก่อน จะหาความรู้ เก็บเงิน เตรียมตัว อีกสักสองสามปี คงออกไปเป็นเกษตรกรเต็มตัว ไม่รู้ว่าเริ่มต้นแบบนี้คิดถูกหรือเปล่า ช่วยแนะนำด้วยค่ะ

ใช้เวลาว่างหลังงานประจำ  ค่อยๆทำวันละนิดแล้วสิ่งที่เราทำจะเป็นครูให้เรา ทำไปเรื่อยๆ  เมื่อถึงวันที่เราพร้อมจะมาอยู่จริงๆเราจะไม่กลัวอะไร  และจะพบความสุขที่แท้จริง

ทะเบียนทรัพย์สิน

ดิน 3 ไร่ = บ้าน 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง บ้านพัก 2 หลัง สระนำ  1 หลัง  นาข้าว 2 งาน  จักรยาน 2 คัน รถยนต์ 2 คัน

ต้นไม้ สะดำ 5 มะขามป้อม 10 สมอไทย 10 ลูกยอ 5 มะกรูด มะนาว มะพร้าว สมโอ รวม 20 มะนาว 5 ต้น จามจุรี 3 ต้น ยูคา และสัก 30 ต้น

หวาย ย่านาง รางจืด  ขี้นาค สมป่อย สมออบแอบ มัขาม ตาว มะขิด ตะลิงปริง อีกเยอะ กล้วยประเภทต่างๆ50 กอ รวมทั้งผักต่างๆ

เป็ด10 ตัว  ไก่ 50 ตัว   ปลาในบ่อ1000 ตัว  กบ 500 ตัว

ไม่รวย แต่สนุก  กับมัน เย็นๆนั่งนับดู และเฝ้าดูการเจริญตเบโตของมัน แล้วจะมีความสุข

สู้ๆ คะทุกคน มันอยู่ที่ใจ

ถ้าใจรัก และตั้งใจ ต้องทำได้แน่ๆ 

ขอบคุณสำหรับข้อคิดดีๆ นะคะ

ความสุขของคนเรามันจะแตกต่างกันครับ หากเราไม่ยึดติดกับอะไรสักอย่าง ผมว่ามันก็เป็นอิสระ จะทำอะไรในสิ่งที่ตนเองชอบได้ดีกว่า แม้บางครั้งการคิดทำในเรื่องเกษตร แค่มีพื้นที่เพียงเล็กน้อยหากอยากทำ ก็น่าจะทำได้ เช่นการปลูกผักสวนครัวเอาไว้ทานในครอบครัว ที่บ้านผมมีพื้นที่ไม่มาก ก็ปลูกพริก มะละกอ ชะอม สะเดา ฯลฯ หรือไม้ที่ชอบไว้ไม่ต้องมาก เพราะเราทำไว้ทานเองที่เหลือก็แจกจ่ายเพื่อนบ้าน ตอนนี้เริ่มมาึทดลองทำมะนาวกระถาง เผื่อจะทำรายได้ค่าขนมลูกบ้างครับ จากที่ผมได้สาธยายมาก็เพื่อเสนอแนวทางสำหรับเกษตรน้อยๆ ที่ผมได้ลองทำครับ  

ผมเกิดมาในครอบครัวเกษตรกรรม เข้าเรียนหนังสือตามระบบการศึกษาของไทย จนได้มาทำงานในภาคอุตสาหกรรม จากการทำงานในภาคอุตสาหกรรมเกือบ 10 กว่าปี ผมพบว่าเส้นทางที่เดินต่อไปข้างหน้า มันไม่ใช่ความสุขที่แท้จริงและยั่งยืน มันมีแต่การทำลายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ไร้ซึ่งหลักธรรมาภิบาล สิ่งที่คนทำงานอย่างผมเก็บสะสมไว้ ไม่ทรัพย์สินและเงินตรา หากแต่เป็นโรคภัยไข้เจ็บที่เกิดจากสภาพแวดล้อมในการทำงาน มีรุ่นพี่เกษียณตัวเองออกไปพร้อมกับโรคประจำตัวและจิตใจที่บอบช้ำ ผมจะไม่ยอมเป็นอย่างนั้น ขอบคุณสำหรับข้อมูลและคำแนะนำครับ

ผมซื้อที่เชิงเขาเอาไว้สองไร่เศษ ชอบเพราะมีน้ำไหลผ่านทั้งด้านบนและขอบที่ด้านล่าง   อยู่ที่สะเมิง เชียงใหม่ มีต้นลิ้นจี่ให้ผลแล้วอยู่ เกือบ ๕๐ ต้น ตั้งใจว่าอีก ๓ ปี ลููกคนเล็กเรียนจบช่วยเหลือตัวเองได้ จะอพยพไปเป็นชาวสวนชาวไร่สองคนตายาย ที่ดินแปลงนี้อยู่ไกลเหมือนจะไปไม่ถึง แต่ผมได้มาแบบแปลกๆมีคนประกาศขายทางอินเตอร์เน็ต แต่เจ้าของเป็นลุงชาวสวนที่ไม่มีแม้กระทั่งโทรศัพท์ หลานห่างๆของแกเอามาลงขายให้โดยไม่คิดฝันว่าจะขายได้ ผมอยู่กรุงเทพฯแต่เปิดไปพบ เลยขึ้นไปเที่ยวชมแล้วชอบมากเพราะผู้คนที่นั่นเป็นมิตรมากๆ ผมเลยตัดสินใจซื้อและปลูกบ้านหลังเล็กๆไว้ ตั้งใจจะไปอยู่ในบั้นปลายของชีวิต  ตอนแรกแฟนผมและครอบครัวต่อว่าต่างๆนาๆ แต่เมื่อคืนแรกที่เราไปนอนพักผ่อนที่บ้านหลังนั้นทุกคนต่างทึ่งในความมหัศจรรย์ยามค่ำคืน เพราะที่นั่นตอนกลางคืนจะมีหิ่งห้อยเต็มท้องฟ้าเหมือนอัญมณีที่ล่องลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าพร่างพราวแบบที่คนกรุงเทพฯยุคนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน ทุกคนต่างตื่นตาตื่นใจแต่ชาวบ้านที่นั่นเขาบอกเห็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิด  ผมเฝ้ารอที่จะไปอยู่ที่นั่นอย่างใจจดใจจ่อ