ผมเองมีสวนยางพาราอายุประมาณ 4 ปี อยู่ประมาณ 1 ไร่ ซึ่งเป็นสวนอยู่ในที่ดินบ้าน ผมมีความตั้งใจที่จะทำให้พื้นที่ตรงนี้เป็นป่ายาง ไม่อยากให้เป็นสวนยาง คำว่าป่ายาง นั่นหมายความว่าจะไม่ปลูกเฉพาะยางพาราอย่างเดียวจะปลูกพืชหลายชนิดตามที่จะหามาปลูกได้ ซึ่งผมก็ได้ปลูก กฤษณา มะฮอกกานี เนียง สะตอ กล้วย สะเดาช้าง(เทียม) ตะไคร้ ตะไคร้หอม เผือก ฯลฯ แต่นั่นไม่ใช่ความตั้งใจสูงสุดของผม สิ่งที่ผมตั้งใจคือปลูกผักเหมียงให้เต็มทั้งสวน ผมปลูกไปสองสามรอบ ด้วยการตัดกิ่งไปปลูก ขุดรากไหลของผักเหมียงไปปลูก ช่วงหน้าแล้งที่ผ่านมาผักเหมียง ตายเกือบหมด ก็ไม่ละความตั้งใจครับ วันนี้ไปไปหาซื้อผักเหมียงในอีกตำบลหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เมื่อไปถึงก็เจอกับกล้าผักเหมียงอย่างเดียวไม่มีอย่างอื่นปน

     ตามภาพจะเห็นว่ามีกล้าผักเหมียงเยอะมากๆ ครับ ไปถึงก็เจอกับคุณลุงเจ้าของผักเหมียง บอกว่าจะมาซื้อผักเหมียง คุณลุงถามว่าเอากี่ต้น ผมบอกว่า 50 ต้น คุณลุงทำท่าจะไม่ขายบอกว่าเขาจองหมดแล้ว ใจแป้วเลยครับ นึกในใจใครหนอมาจองเอาไปหมด

     ดูซิครับเยอะขนาดนี้จะจองเอาไปทำไรเนี่ย จองก็จองไป ขอร้องลุงอีกครั้งแกก็ใจอ่อนครับ แต่มีต่อรองอีก 20 ต้นได้มั๊ย ลุงเล่าว่าเมื่อวานมีคนจะมาซื้อ 100 ต้นลุงขายไปให้แค่ 20 ต้น ผมไม่ยอมครับยืนยันที่จะเอา 50 ต้น ลุงก็ยอมครับเอามาให้ผม 50 ต้น ต้นละ 20 บาท  อยากรู้มั๊ยครับใครเป็นคนจองเอาไว้ถึง 16,000 ต้น จังหวัดตรังนี่เอง แต่ไม่รู้ว่าหน่วยงานไหนจองเอาไว้เพื่อไปแจกชาวบ้าน

     ผมถามคุณลุงว่าทำผักเหมียงขายมานานแค่ไหนแล้วลุงบอกว่าทำมาตั้งแต่ปี 40 มีเนื้อที่ 8 ไร่ เดิมเป็นสวนทุเรียน ตอนแรกตั้งใจจะปลูกผักเหมียงแซมในสวนทุเรียนสุดท้ายทุเรียนตายหมด

  จากภาพจะเห็นนะครับว่ายังมีซากต้นทุเรียนให้เราเห็นอยู่ จากพืชแซม กลายมาเป็นรายได้หลักให้คุณลุง เนื้อที่ 8 ไร่ปลูกผักเหมียงเพื่อตอนกิ่งขายอย่างเดียว ไม่เก็บยอดยักเหมียงขาย คุณลุงบอกว่าถ้าเก็บยอดขายด้วย จะได้กิ่งตอนที่ไม่มีคุณภาพ

   เห็นแล้วก็น่าอิจฉานะครับ เริ่มทำอะไรก่อนมันก็ดีอย่างนี้แหละ