อิหยังบ้านเฮากะมี

หมวดหมู่ของบล็อก: 

              บักยางต้น ที่ผู้ใหญ่บ้านสวนเรา ได้ชิมครั้งแรกที่กุดชุม ยโสธร แถวบ้านแดงจะเยอะมาก มีแทบจะทุกหมู่บ้าน ทนแล้งได้ดี ชาวบ้านจะปลูกแบบเทวดาเลี้ยง ช่วงนี้กำลังออก เป็นผลไม้ประจำท้องถิ่นที่ชาวบ้านแถวนี้รู้จักกันดี 

ต้นสูงใหญ่ ประมาณว่าต้นทุเรียน พ่อเวทย์ต้องใช้ไม้สอย

             ลูกนิก ก็ขึ้นไปเก็บบนต้น

                        ดกเต็มต้น

                             เยอะแยะ

                        แป๊บเดียวเต็มถุง

                       รสชาดโอเค ผ่าน

                             ถั่วพุ่ม

                  เป็นตาออนซอนหลาย

                          เก็บได้วันละกำ

  มะเขือกินใบ ในที่สุดก็สำเร็จ ดินแห้งหน่อยแต่ก็งาม

      กล้วยหน้าแล้ง ทยอยออก มีเยอะเกือบยี่สิบเครือ

              ฟักทอง พอมีให้เก็บอยู่เรื่อย ๆ

                        มะละกอเตี้ย

             ฟักทองยักษ์พี่สุชญา รื้อทิ้งแล้ว


            เพราะร่วงหมด ไม่ติดแม้แต่ลูกเดียว

                  มะนาวยักษ์ออกดอกแล้ว

      ยอดผักขึ้นเองในสวน เก็บไปลวกจิ้มน้ำพริก

                  นี่ผล ขึ้นมาเองทุกปี 

                                                                                    โปรดติดตามตอนต่อไป..............

ความเห็น

รดชาดเป็นไง เปรี้ยว หวาน ขม หรือ .....

บักยางบ้านพี่แดง บ้านหนูเค้าเรียกแอ๊ปเปิ้ลน้ำ อ่ะจ้า ไว้ให้งอมหน่อย หวานอร่อยอย่าบอกใคร อยากกิน ๆๆๆ  ส่วนยอดกะทกรก (ผ้าร้ายห่อทอง) ต้มจิ้มน้ำพริกหรอยอย่าบอกใครเลย :shy:

"ความสุขของชีวิตในวันนี้ คือทำตามวิถีพอเพียงของพ่อ"

บักยางต้นคือดกแท้น้อ...เป็นตาแซบหลาย

กินเหมือนมังคุดหรือเปล่า  น่ากินจัง

ลืมไป ขอลืมปลีกล้วยกับ กะทกรกไปใช้งานนะค่ะ

เคยได้ยินเค้าเรียก แอปเปิ้ลน้ำ สีเขียวก็มีใช่มั้ย  :confused:

แถวบ้านมีแต่สีม่วงจ้า

"เชื่อในผล แห่งการทำความดี"

ผ่าเนื้อในดูนึกว่ามังคุด มีเยอะหรือว่าร่วง เก็บมาหมักซิครับ ดูแล้วว่าจะน้ำมาเป็นน้ำไล่แมลงได้ (เปลือกรสชาดเหมือนมังคุดไหมครับ)

พี่คงมีหวังแล้วนะ...

หลายอิหลีกะด้อกะเดื่อ...เป็นตะกินคักเอื้อย

***Sweet pea***

หน้า