"ที่นี่...กรุงเทพฯ"

หมวดหมู่ของบล็อก: 

     วันที่ 16 ก.ย. 54 ผมมีนัดพบปะ สมช. ที่แปดริ้ว เวลานัดหมายมีหลายสเต็ปคือ นัดพบกับคุณแก้ว กุ๊ก กิ๊ก คุณโจ และคุณพนิดา บ่ายโมง ไหว้พระที่วัดหลวงพ่อโสธร บ่ายสามทานข้าวกับพี่อ้วน เมื่อเวลานัดเป็นเช่นนี้ ผมควรจะออกจากกรุงเทพฯ ซัก 11.00 น. เพื่อไม่ให้ สมช. รอ แต่การออกเวลาดังกล่าวผมคงต้องโดดงานครึ่งค่อนวัน ไม่ดีแน่ๆ ถ้าจะโดดมันต้องโดดเต็มวันถึงจะคุ้ม 555 จริงมั๊ย


     แล้วทีนี้ก่อนเวลานัดจะไปที่ไหนดี ในหัวสมองอันน้อยนิด (หัวไม่ค่อยโต) ก็เริ่มกำหนดเส้นทางทันที ไปเส้นสุวินทวงศ์ดีกว่า แล้วจุดแวะก็เกิดทันที คงแวะได้สัก 2 จุด ไม่มากไปกว่านั้น จุดแรกคือ โรงเรียนตำบลขุมทอง ประชาอุทิศ จุดที่ 2 โรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร ปราจีนบุรี


     โรงเรียนตำบลขุมทองฯ เป็นโรงเรียนของกรุงเทพมหานคร อยู่ในเขตลาดกระบัง ผมรู้จักโรงเรียนนี้ก็เพราะต้นไม้ที่โรงเรียนนี้ปลูกไว้ คือ ต้นมะแพร้ว และเคยโพสให้อ่านกันแล้ว วันนี้คิดถึงจึงอยากกลับไปเยี่ยมคุณครูและเด็กๆที่โรงเรียนแห่งนี้อีกครั้ง หลังจากห่างหายไม่ได้ไปแรมปี



ทางเข้าโรงเรียนนี้หลังจากแยกจากถนนสุวินทวงศ์ เข้าสู่ถนนซอยแล้ว ต้องเข้าถนนซอยอีกสาย สองข้างทางแถบนี้ยังทำนาเหมือนสมัยบรรพบุรุษ ข้าวงอกงามดีมาก



การปลูกข้าวที่นี่ ปลูกแบบนาหว่านน้ำตม แปลงนี้ข้าวเพิ่งเริ่มงอกได้ไม่นาน บรรดานกปากห่างก็มาช่วยกำจัดหอย ปู ในนาให้โดยไม่คิดค่าแรง



โน่นไงครับ มองเห็นอาคารโรงเรียนอยู่ไกลๆ



ไปถึงก็ได้พบกับคุณครูใหญ่ และได้เข้าไปเยี่ยมเด็กๆ ไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้า มีแต่สมุด ปากกา ดินสอ เล็กๆน้อย ติดมือไปฝากคุณครูและเด็กๆ ในรูปนี้เป็นเด็กอนุบาล 1-2 เรียนอยู่ห้องเดียวกัน เพราะที่โรงเรียนมีเด็กนักเรียนตั้งแต่อนุบาล - ป.6 รวมทั้งหมดไม่ถึง 60 คน เรียกว่าน้อยที่สุดใน กทม. หรือว่าน้อยที่สุดในประเทศไทยหรือเปล่าไม่รู้ และการที่มีนักเรียนน้อย ครูน้อย(จำนวน) ทางโรงเรียนจึงจัดการเรียนการสอนแบบรวมชั้นเรียน (แต่ภาษาอังกฤษเรียกว่า non-class) คือรวมหลายๆ ป. เป็น 1 ห้องเรียน


       ที่ผมนำเรื่องนี้มาลงบล็อกก็เพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์ใน สมช. ได้รู้ว่ายังมีบางที่ บางแห่ง ที่เราคาดไม่ถึงเช่น โรงเรียนแห่งนี้ ที่ได้ชื่อว่าเป็น "โรงเรียน กทม." แต่เป็นโรงเรียนที่ค่อนข้างขัดสนในงบประมาณพอสมควร การสัญจรของคนแถวนี้ยังใช้ลำคลอง ใช้เรือ ที่สะดวกกว่าถนน ที่มีแต่หลุมบ่อ นำประปาไม่ต้องพูดถึง ไม่มี เงินงบประมาณค่าอาหารกลางวันสำหรับเด็กๆ ได้วันละน้อยนิดไม่เพียงพอสำหรับเด็กที่มีอยู่ ทางครูและบุคลากรจึงต้อง ทำโครงการปลูกผัก เลี้ยงปลา ไว้ช่วยในเรื่องอาหารกลางวัน ไม่น่าเชื่อใช่มั๊ยครับว่า "นี่คือ...กรุงเทพฯ"


       ความตั้งใจของผมเกี่ยวกับโรงเรียนนี้คือ อยากหาผู้ที่มีกำลัง โดยเฉพาะกำลังทรัพย์ ที่จะช่วยสนับสนุนทางโรงเรียน หรือมีแนวทางอื่นๆที่พอจะช่วยทางโรงเรียนได้ ผมไม่ได้คิดที่จะทำการใหญ่ เพียงแค่ช่วยเท่าที่จะช่วยได้ อย่างน้อยก็ได้ประชาสัมพันธ์ให้ได้ทราบกันแล้ว และในวันเด็กที่จะถึงในปีหน้านี้ (ไม่ไกลเกินไปนัก อีก 3 เดือนเศษ) ผมจะหาของไปแจกเด็กๆโรงเรียนนี้ครับ


      อ้อ ลืมบอกไป คุณครูใหญ่(คุณครูอัญชลี) เป็นรุ่นน้องร่วมชื่อสถาบันเดียวกันกับผมด้วยครับ



เด็กๆ ขอบคุณผู้มาเยือน ด้วยความน่ารักน่าเอ็นดู แล้วลุงจะมาเยี่ยมใหม่นะหนู

ความเห็น

ลุงโรสกับป้ายายสายก็ยังน่ารักเหมือนเดิม  :admire2:

ปล.นัทหัวโตแปลว่านัทสมองเยอะ  :uhuhuh:

นัท ๆๆ  เค้าเรียกสมองหนา .....เอิ้กกกกๆๆๆๆ   :uhuhuh:

จ๊ากกกกกกกกก................ :sweating:

เจ้เคยไปอยู่แถวลำต้อยติ่ง  หนองจอก  ฝั่งคลองนี้เป็น กทม.  ฝั่งโน้นเป็นฉะเชิงเทรา  ที่เค้าเรียก  คลองหลวงเพ่ง  ไม่ได้ไปซะนานไม่แน่ใจว่าบรรยากาศยังเหมือนเดิมหรือเปล่า

 เลยลำต้อยติ่งไปนิดเดียว ติดคลองลำตาอินครับ

น่านๆ แอบไปจู๋จิ๋ เอ้ย..ย ไปทำบุญ กันสองคน ปล่อยพวกเรากินไก่ อยู่ร้านไก่ทอด ฆ่าเวลาไป

โดดได้ ก็ไม่ชวนกันเนาะลุงเนาะ แงๆๆๆๆ :crying2:

 

ใครจะไปรู้ล่ะ กลัวตื่นไม่ทัน ผมออกตั้งแต่แปดโมงนะจะบอกให้

ถ้าไปจัดงานวันเด็กที่โรงเรียนนี้:admire2: บอกข้าเจ้าโตยเน้อ..มีลุ้น ๆ ๆ ๆ ..:love:

.................

ได้เลยครับ

ตามมาแอบดูคู่รัก หวานฉ่ำ อิอิ:cheer3:

 

 

msn:lekonshore@hotmail.com

ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก จงมีความสุข สนุกกับชีวิต อย่ามัวคิดอิจฉาใคร

หน้า