คำสบประมาทคือตัวเร่งปฏิกิริยา
18 เมษายน 2550
คำเตือน : บทความนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวล้วนๆ อ่านแล้วอาจขัดใจท่าน
วันนี้หัวข้อไม่เกี่ยวกับลีนุกซ์นะครับ แต่ได้อ่านเรื่องของเพื่อนที่ทำปริญญาเอกอยู่เยอรมัน http://gotoknow.org/blog/mrschuai/87073 และ http://gotoknow.org/blog/mrschuai/87827 ก็ได้ความคิดที่จะเขียน Blog นี้ นึกถึงตัวเองชอบเกษตรเหมือนกัน แต่ทำไมตอนนั้นต้องมาปลูกฝังว่าเรียนเกษตร เรียนช่างไม่ดี ต้องเรียนสายสามัญวิทย์-คณิต เพราะตอนเรียนประถมมัธยมผมคะแนนดีเหรอ ที่โดนปั่นหัวมาแบบนั้น ถ้าผมเรียนได้คะแนนไม่ดี เกเรหน่อยๆ น่าจะได้เรียนช่าง หรือเกษตรสมใจไปแล้ว ใครหนอที่ปลูกฝังความคิดผมแบบนั้น ถ้าย้อนเวลาได้ผมจะกลับไปเรียนเกษตร หรือเรียนช่างผมไม่เรียนสายสามัญ จบสายสามัญจนเอนทรานซ์ติดศึกษาศาสตร์ เทคโนโลยีการศึกษา อยากเรียนเทคโนโลยีการศึกษา แค่รู้ว่าเขาเรียนถ่ายรูปเท่านั้น ตอนเรียนจึงได้รู้ว่าเป็นคนที่ถ่ายรูปไม่ได้เรื่อง
แต่ยังดีที่ตอนเรียนฝักใฝ่คอมพิวเตอร์ จนได้ทำงานกับคอมพิวเตอร์มาตลอด ตอนทำงานก็จะทำจนดึกดื่นเที่ยงคืนตลอดปูเสื่อนอนที่ทำงานก็มี มีบ้านพักไว้อาบน้ำ ไม่ว่าทำงานที่ไหน ทุ่มเทสุดตัว ทำเอามันส์ ตอนนั้นรู้สึกชอบ สนุก มันส์ แต่นานเข้าเอ มันชักยังไงอยู่ ถึงเวลามั่งปัญหาต่างๆ พรั่งพรูเข้ามาไม่ว่าเพื่อนร่วมงาน ความคิดที่ไม่อยากเป็นลูกจ้างเขา ชีวิตเราต้องขึ้นกับเขาด้วยเหรอ สุดท้ายก็ลาออก แต่การลาออกนี่สิ คำสบประมาทเพียบ จะสบประมาทด้วยความหวังดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ เป็นที่มาของการเขียน Blog วันนี้ "คำสบประมาทคือตัวเร่งปฏิกิริยา" ประโยคต่างๆ ยังจำได้ดี "กรีดยางเหนื่อยทำไม่ได้หรอก" "ทำสวนเหนื่อยเดี่ยวก็กลับมาเอง" คุณให้คำจำกัดความของคำว่าเหนื่อยอย่างไร ทำไมคุณกลัวเหนื่อย การใช้แรงงานมันผิดเหรอ จบปริญาตรีแล้วจับจอบจับมีดกรีดยางนี่มันผิดเหรอ คำว่าเหนื่อยของผมคือทำงานได้เหงื่อเหมือนได้ออกกำลังกาย มีความสุข วันไหนได้ทำงานเหงื่อท่วมตัวแล้วผมมีความสุข ดีกว่ามาเครียดเรื่องคน คุณไม่เหนื่อยแต่คุณก็เป็นลูกจ้างเขา ทำงานให้เขา ถ้าคุณมีศักภาพพอที่จะทำอะไรเป็นของตัวเองอย่ากลัวคำว่าเหนื่อยเลย เหนื่อยกายนอนพักผ่อนก็หาย แต่เหนื่อยใจตื่นมาก็ไม่หาย ผมเองรายได้ตอนนี้เทียบไม่ได้เลยกับการเป็นลูกจ้าง แต่สิ่งที่ได้มากกว่าเงินเดือนคือ "ความสุข" ที่ไม่ต้องตอกบัตร ไม่ต้องกลัวรถติด ไม่ต้องห่วงวันลา ว่าลาไปแล้วกี่วันเหลือกี่วัน เงินเดือนจะขึ้นเท่าไหร่ สิ้นปีโบนัสเท่าไหร่ โอ้ย สารพัด ฯลฯ ขอบคุณทุกคำสบประมาทที่ทำให้ผมมีวันนี้ และทุกคำสบประมาทกำลังเร่งปฏิกิริยาผมอยู่
ปล. บทความนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวล้วนๆ ห้ามนำไปอ้างอิงที่ไหน
- บล็อกของ sothorn
- อ่าน 15582 ครั้ง

ความเห็น
จันทร์เจ้า
26 มกราคม, 2010 - 21:22
Permalink
ไกล้เกินไป
สงสัยบ้านลุงทองเหมาะไกล้เกินไป อยู่แค่ปลายจมูกเลยมองไม่เห็นอิอิ
พอเพียง และ เพียงพอ บ้านไร่จันทร์เจ้า
wilai
3 กุมภาพันธ์, 2010 - 18:13
Permalink
เห็นด้วย
เห็นด้วยกับคุณSom-O คิดใครๆก็คิดได้ ขนาดตัวเองคิดมาตั้ง 3-4 ปีล่ะ
แต่ไม่ลงมือทำเสียที แต่ก็ยังไม่ทิ้งความตั้งใจน่ะเพราะ มันยากมากการท่ีเราจะเปลี่ยนการดำเนินชีวิต
ทั้งๆที่เรารู้ว่ามันดี แต่ก็ต้องการกำลังใจความมั่นใจในตัวเอง ต้องเน้นว่าของตัวเอง
เพราะตัวเราเองเท่านั้นที่เป็นตัวแปรสำคัญ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมถึงติดตามอ่านเวป บ้านสวนพอเพียง
ของคุณโสทร เราก็เป็นลูกเกษตรกรที่พ่อแม่ส่งให้เรียนสูงๆส่งไปติดกระแสสังคมเมือง พอเราอยากจะหลุดจากกระแสนั้น
เราก็ต้องดิ้นให้มันหลุดอีก เหนื่อยทั้งขึ้นทั้งล่องเลยน่ะ ก็ขอเอาเป็นตัวอย่างแล้วกัน อย่างน้อยตอนนี้ก้วางแปลน
วางแผนลงมือทำอะไรไปบ้างแล้วเริ่ม จากคืบ จากศอก จากวานี่แหล่ะตามหลักการบ้านสวนพอเพียง
paii
19 มีนาคม, 2010 - 20:43
Permalink
ใช่ ใช่
เห็นด้วยกับความคิดนี้อ่ะ
คำสบประมาทคือตัวเร่ง เราเอาคำสบประมาทมาเป็นแรงผลักดันสู่ความสำเร็จค่ะ
เมื่อรู้จักพอ ชีวิตก็เป็นสุข
ต้อง
20 มีนาคม, 2010 - 13:56
Permalink
ดีใจที่ค้นเจอ
อยากทำเกษตรมา 2 ปี ได้แต่คิดว่าอยากทำ ยิ่งตอนนี้ ทีวี เอารายการเกี่ยวกับเกษตร มาออกอากาศ ยิ่งเห็นยิ่งอยากทำ แต่กลัวว่าจะทำไม่ได้ จะทำไม่ไหว สารพัด ดีใจมากที่ได้อ่านเว๊ปนี้ ได้แรงบันดาลใจขึ้นเยอะมากๆ
เมื่อก่อนที่เป็นเด็ก เห็นคนที่ทำงานงานเงินเดือนเยอะๆ อนาคตสดใส กลับมาอยู่บ้านนอก ยังคิดเลยว่าทำไม ขอโทษนะคะ โง่จัง มีงานดีๆทำ ทำไมถึงได้ลาออก ..ตอนนี้ ชัดละ เจอกับตัวเองจังๆ ตอนนี้ ต่อให้เพิ่มเงินให้ก็ไม่อยู่แล้วจริงๆ เข้าใจแล้วว่า เงิน ซื้อไม่ได้ทุกอย่าง ชีวิต ทีเหลืออยู่ ขอใช้แบบไม่ต้องมีเงินเยอะ แต่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ-แม่-ลูก ช่วยกันทำ
ขอเวลาอีก 2 เดือน ขอให้ฝนตกมีนำเต็มบ่อ เป็นอันว่า จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ละ
...เอาใจช่วยด้วยนะจ๊ะ...
ถ้าต้องเลือก...เริ่มต้นตอนแก่ กับ "อดทน" จนแก่ตาย...
ควรจะเลือกอะไร...
แผน รณรงค์
20 มีนาคม, 2010 - 14:14
Permalink
เอาไงดี ผญบ.กับท่านรอง ก็ไม่อยู่ด้วย ไปเที่ยวกัหมดแล้ว
ต้อนรับไว้ให้ก่อนเนาะ ผมแผน รณรงค์ ครับยินดีต้อนรับครับ ขอให้สมดังที่ตั้งใจไว้นะครับ ดีใจด้วยที่ได้เริ่มก่อนผม เดี๋ยวจะกระโดดตามไปทีหลังนะครับ (๒-๓ ปี)หรือช้าเร็วกว่านั้นก็ได้ครับ ถ้าให้ดีก็เข้าไปฝากบันทึกไว้ที่สมุดเยี่ยม ก็ได้ครับ
ตามรอยพ่อคิด ด้วยวิถีชีวิต ที่เพียงพอ
เจ้โส
20 มีนาคม, 2010 - 15:17
Permalink
ยินดีต้อนรับค่ะ
ยินดีต้อนรับนะคะ เตรียมเพาะเมล็ดผักไว้ก่อนก็ได้นะ่ อยากได้เมล็ดผักอะไรบอกนะคะ
garden_art1139@hotmail.com
ต้อง
20 มีนาคม, 2010 - 14:42
Permalink
ดีใจจัง...มีคนสนใจ
ยินดีที่รู้จักค่ะ เพิ่งเข้ามาอ่าน ยังไม่ค่อยรู้ว่าต้อง ทำอะไรยังไง พออ่านเจอตรงไหนก็อยากระบายไปหมด มันโดนใจค่ะ ปกติไม่ค่อยเล่นเน็ต เพราะว่ารุ่นนี้แล้วแล้ว จะแช็ด กลัวเด็กว่าเอา
ส่วนมากก็จะค้นหาเป็นเรื่องๆไป เพิ่งจะมาค้นเจอ เว๊ปนี้ ชอบมากเลย.. แนะนำด้วยจ้า
ถ้าต้องเลือก...เริ่มต้นตอนแก่ กับ "อดทน" จนแก่ตาย...
ควรจะเลือกอะไร...
จันทร์เจ้า
20 มีนาคม, 2010 - 14:44
Permalink
ยินดีต้อนรับค่ะคุณต้อง
วันนี้เจ้าของบ้านไม่อยู่ค่ะ ไปเที่ยวสวนธารแก้ว เย็นๆคงจะกลับ ที่นี่มีความรู้มากมายเชิญเก็บเกี่ยวได้ตามสบายนะคะ
พอเพียง และ เพียงพอ บ้านไร่จันทร์เจ้า
ต้อง
20 มีนาคม, 2010 - 16:48
Permalink
ยินดีเช่นกันค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
ถ้าต้องเลือก...เริ่มต้นตอนแก่ กับ "อดทน" จนแก่ตาย...
ควรจะเลือกอะไร...
มาย
20 มีนาคม, 2010 - 15:21
Permalink
ยินดีต้อนรับค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณต้อง มาร่วมยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้านสวนพอเพียง มาร่วมแบ่งปันและแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน
there is a will , there is a way .
หน้า