ธันวา-ผาแต้ม,มกรา-พาไปเชียงคาน

สวัสดีพี่น้องค่ะ สมช.บ้านสวนทุกท่าน

ตัวเจ้าของบล็อกเคยเขียนบล็อกแล้ว  แต่มันมีปัญหา(ขี้เกียจโหลด) เลยทำให้บล็อกบางบล็อกไม่น่าสนใจ วันนี้มีอารมณ์ที่จะสร้างบล็อก ลองดูว่าจะรอดไม่รอด

เมื่อเดือนธันวาคม 2554 ได้มีโอกาสไปเยี่ยมเพื่อนที่ จ.อุบลฯ จึงแวะผาแต้ม ซึ่งไปเกือบทุกปีแต่ไม่เคยแวะชม วันนี้อยากไปเลยไปซะหน่อย (ขับรถมาไกลมาก รวดเดียว 9 ชั่วโมง เกือบตาย)คืนนั้นแวะพักบ้านดินด้วยแต่ไม่ได้ถ่ายรูป ลืมกล้องไว้ในรถ

เสาเฉลียง

ป้ายผาแต้ม แต่ไม่ได้เดินลงไปดูตรงผาแต้ม แค่นี้ก็หวาดเสียว ขนลุกแล้ว ไม่ดูแล้วกลับดีกว่า (จิตหลอนตั้งแต่สมัยเรียน รด.โดดหอ 34 ฟุต นอนสะดุ้งมาตลอดชีวิต)

ขากลับแวะซื้อไปชิม ฟักทองญี่ปุ่น บล็อค สมช.หลายท่าน (หุหุ จำไม่ได้) มันพร้าว บล็อกคุณรุจน์ RUT2518 ขอบอกว่าอร่อยมากๆ ชอบทั้งสองอย่าง โดยเฉพาะ มันพร้าวอร่อยเหาะเลย เพราะว่าเป็นคนที่ชอบกินมันๆ เผือกๆ อะไรพวกนี้อยู่แล้วยกเว้นกลอย ไม่กิน  เหลือไว้ทดลองปลูก 1 หัว ยังไม่ได้ฤกษ์ วันพรุ่งนี้คงฤกษ์ดีเพราะว่า ซื้อดินสำหรับปลูกมะเขือเทศ กับมะละกอแล้ว ปรับดินเรียบร้อย กว่าจะได้ดินต้องใช้วิทยายุทธ์หลายกระบวนท่า น่าเบื่อจริงๆ เหลือตรงข้างร้านส้มตำ จะปลูกมะเขือเทศรอบร้าน รถไถไม่สามารถดันเข้าไปได้ เลยต้องใช้แรงงานคน

มาถึงช่องเขาขาด เขื่อนอุบลรัตน์ จุดอันตรายของระยะทางระหว่างจังหวัดขอนแก่นกับจังหวัดหนองบัวลำภู ไม่เคยแวะ เทียวไปเที่ยวมา10 ปี วันนี้ขอแวะกินกาแฟเย็นซักแก้ว

เชียงคานเชียงคานเชียงคานเชียงคานเชียงคานเชียงคานเชียงคานเชียงคานเชียงคานเชียงคาน

เมื่อวันที่1 มกราคม 2555 ไปบ้านยาย ไปร่วมทำบุญกระดูกญาติฝ่ายพ่อด้วย พอช่วยงาน(เอาเงินช่วยหุหุ  ไม่ได้ช่วยเค้าล้างจานเลยซักใบ) เลยแว๊บไปเที่ยวเชียงคาน

เชียงคานเดิมจะเป็นเมืองเงียบๆ เล็กๆ ไม่มีผู้คนมากถึงแม้ถนนจะคับแคบ แต่ก็สามารถสัญจรได้สะดวก แต่พอวันนี้ได้กลับไปเชียงคาน เมื่อเค้ามีชื่อเสียง มีผู้คนมากมายเต็มบ้านเต็มเมือง มีรถราระเกะระกะตามข้างถนน  มีรถที่วิ่งเข้าวิ่งออกเชียงคาน เต็มท้องถนน เต็มลานจอดรถในสถานที่ต่างๆ โอ้โห..เชียงคาน (ไม่ได้ถ่ายรูป เพราะขับรถอยู่)

ถนนคนเดิน ถนนศรีเชียงคาน13

จอดรถหันหน้าเข้าถนนคนเดิน  เวลาจะออกจะต้องเดินหน้าเข้าหาถนนคนเดิน แล้วค่อยเลี้ยวซ้ายซอยใดซอยหนึ่ง แล้วค่อยขึ้นถนนหลักอีกที แต่ด้วยความที่เป็นคนตาไวเลยเหลือบไปเห็นบ้านหลังหนึ่งใกล้ๆ ที่จอดรถเค้าเปิดบ้านแล้วสามารถกลับรถได้ เลยตีซี้ป้าซะเลย คนเชียงคาน ไทเลย ใจดีทั้งนั้น ไม่เชื่อลองแวะไปสัมผัสนะคะ ขอบอกว่าเป็นการกลับรถที่ลำบากมากๆ แคบเหลือเกิน

ขอถ่ายหน่อย เห็นในเน็ตที่ไปเที่ยวเชียงคาน ใครๆ ก็ถ่ายร้านนี้ "จำเลยรัก"

เนื่องจากว่าคนเยอะ รอถ่ายรูปจุดที่น่าสนใน จะต้องรอคิว รอกล้องที่เค้าต้องปรับ... เลยกดซัตเตอร์ได้รีบกด

ออกจากถนนคนเดิน มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก มุ่งหน้าไปแก่งคุดคู้  ระยะทางที่ไปรถเยอะมากๆ คนก็แยะตาม

แก่งคุดคู้ ที่อยู่ของมะพร้าวแก้วอันหอมหวาน (สนใจอย่างเดียวเรื่องกิน..ของที่ชอบ)

คนรุมยังกะจะขอหวยจากหลักกิโลนี้ กว่าจะถ่ายรูปหลานได้ ร้อนก็ร้อน ภาพเลยออกมาไม่โอ..

ภูเขาลูกนั้นคงเป็นประเทศลาว

เดินไปเดินมาไปเจ๊อะเจ้านี่ "มะเขือการ์ตูน" ม้งเค้าเอามาจากภูทับเบิก ขายมัดละ 50 บาท ใครผ่านไปผ่านมาก็เข้ามาถาม มาถายรูป "ของจริงปะ" พอดีเป็นสาวกบ้านสวนเลย ได้โอกาสบอกกล่าวผู้สงสัยนิดหน่อย ซื้อมากำเดียว ว่าจะลองเพาะดู

เค้ากำลังทำมะพร้าวแก้วสดๆๆ

พอกวนได้ เค้าจะคัดเกรด ตัดขายต่างราคากัน เกรดA ราคา(นักท่องเที่ยว) 200 บาท เกรด B ราคา 100 บาท

ร้านอาหารข้างริมโขง ปลาเผา กุ้งเต้น ไก่ย่าง(น่าจะเพิ่มมานะ เมื่อก่อนไม่เห็นมีไก่ย่าง) ไม่ได้กินข้าวเที่ยงที่นี่รีบกลับบ้านยาย 69 กิโลแหน่ะ หิวจนตาลายแวะซื้อไก่ย่างวิเชียรบุรี 3 ตัว ไปกินกับส้มตำฝีมือตัวเอง

ของฝากจากเมืองเลย(บางส่วน)

เมล็ดผักเสี้ยนพื้นบ้าน,และเมล็ดถั่วแฮ(ม่วง) (ภาษาอีสาน) เห็น สมช. หลายท่าน มีพืชผัก เขียว-ม่วง เช่น ถั่วแปบ,ผักปลัง,ถั่วฝักยาว,อัญชันฯลฯ

บล็อกนี้อาจจะยาวไปซักนิดถ้าเทียบกับบล็อกที่เคยสร้างมา ขอขอบคุณสมช.บ้านสวนพอเพียงทุกท่าน

ขอขอบคุณผู้ใหญ่ ขอขอบคุณทีมงานที่เข้มแข็ง ขอบคุณบ้านหลังนี้ค่ะ