เรื่องของศักด์ศรี...ช่วยไม่ได้จริง ๆ

ถูกเพื่อนกระทบกระแทกแดกดัน ... แถมสบประมาท

เหตุเกิดจากเรื่องการปลูกต้นไม้ พืชผัก เพื่อนรัก ( ที่ชักไม่อยากจะรักมันแล้ว) พูดบ่อย ๆ ว่าอยากปลูกผักกินเองบ้างไอ้เราก็หวังดีหาพืชผักสวนครัวลำเลียงส่งไปให้ เพื่อนเป็นชาวกรุงค่ะปัญหาคือไม่มีที่ทางมากมายนัก ดินก็ช่างหายากเต็มที ก็ปลูกแบบทิ้งขว้างบ้างเป็นบางครั้ง วันก่อนมาเห็นที่สวนเราพืชผักมากมายแบบไม่ต้องซื้อใครกินก็ตื่นเต้นมากบอกอยากปลูกแต่ทำไม่ได้ ไอ้เราก็สงสัยมัยถึงทำไม่ได้ (วะ) เธอก็สาธยายมาชุดใหญ่ด้วยเหตุผลนานัปการ สุดท้ายบอกเราว่าเนี่ยก็เธอมีที่ปลูกก็เลยปลูกได้สบายลองอยู่แบบเราเธอก็ไม่มีปัญญาเหมือนกันแหละยิ่งไอ้ถั่วพู ถั่วฝักยาว ชมจันทร์ ที่ต้องขึ้นค้างขึ้นร้านอย่าได้หวังไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ก็เลยถามเธอไปว่าไอ้ที่ทางของเธอยังมีอีกกี่มากน้อยเธอตอบว่าก็แค่วางโอ่งมังกรลูกย่อม ๆ ได้สัก ๓ ลูกมั๊ง อีกคำถามนึงถามเธอว่าแล้วอยากปลูกอะไร เธอบอกก็ไอ้นี่แหละชมจันทร์ที่เธอชอบนักหนาและก็ไอ้ถั่วพูยักษ์นี่แหละเห็นว่าคุณประโยชน์เพียบมีปัญญาหาวิธีปลูกให้ได้มั๊ยล่ะ แน่ะมีแถมท้ายอีก ท้าทายกันขนาดนี้เห็นทียอมไม่ได้แล้ว รีบไล่มันกลับไปเลย แล้วเดินสำรวจพร้อมกับวางแผนไปด้วยมีอะไรหลงเหลืออยู่พอเก็บมาใช้ประโยชน์ได้บ้าง วันเสาร์มีงานตอนค่ำ เอาวะช่วงเช้ารีบลงมือก่อนเลย ได้ออกมาหน้าตาแบบนี้

เสร็จสมบูรณ์ออกมา ๒ กระถางค่ะ ใช้กระถางใบใหญ่ ๆ ทำไม้ขึ้นไปให้เป็นค้างในตัวตั้งตรงไหนก็ได้ แถมยังสามารถยกเคลื่อนย้ายไปได้ตามที่ต้องการ เอายอดไผ่ปักข้างในให้เป็นที่ปีนป่ายของต้นไม้ด้วย ปลูกถั่วครก กับถั่วพู

กระถางแรกค่ะ ปลูกต้นไม้แล้วต้องทำที่กันฝูงไก่ด้วยค่ะ

นี่ค่ะถั่วครกของพี่ดำ ถือโอกาสส่งการบ้านเลยนะคะ

เหลือกระถาง ๑ ใบ วันนี้มาทำต่อ ค้างนี้หน้าตาน่าดูมากขึ้น ยังไม่มีเวลาหาไม้ไผ่มาปักและทำด้านบน

เอาชมจันทร์ที่เลื้อยยาวมากแล้วลงซะเลย ส่งการบ้านพี่แจ้วอีกคนนะคะ

และก็เหมือนเดิมต้องป้องกันเต็มที่ไม่งั้นโดนคุ้ยกระเจิงแน่

ทำทุกอย่างด้วยตัวเองค่ะ ได้แผลจากเลื่อย จากไม้ไผ่ และที่ขาดไม่ได้ตอกมือตัวเองซะนิ้วบวมไปสองนิ้ว แต่ก็เสร็จได้ดังที่ตั้งใจไว้ คราวนี้ก็รอให้ไอ้เพื่อนตัวดีมาดูซะ ชั้นมีปัญญา ทำให้ดูแล้วนี่งัย ตั้งใจไว้นะคะว่าถ้ามันกล้าขอเราก็กล้าให้ แต่ก็ภาวนาไว้ดัง ๆ ว่า อย่าหน้า..้านขอเลยนะ โธ่...ทำท่าว่านิ้วจะบวมไปอีกหลายวัน นี่แหละค่ะพวกบ้า...ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ ก็เลยต้องเหนื่อย ใครก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ