ไปสรงธาตุ...บังสกุลให้บรรพบุรุษผู้ล่วงลับ...

วันสงกรานต์ของทุก ๆ ปี จะเป็นวันรวมญาติด้วย เพราะต้องสรงธาตุของคุณปู่ คุณพ่อ คุณตา คุณยาย ที่จากไปนานหลายปีแล้ว  เมื่อก่อนบ้านคุณตาอยู่หน้าวัดเลย บรรดาหลาน ๆ เลยเหมือนเป็นเด็กวัด เพราะวิ่งเข้าวิ่งออกอยู่แถว ๆ นั้นกัน จะเล่น หรือจะหาขนมกิน ก็ในวัดทั้งนั้น วันพระคุณยายก็จะเข้าวัดถือศีล ตี 5 ก็ต้องไปรับกระเป๋า แหม...ตี 5 เข้าวัด ก็เสียว ๆ เหมือนกัน...

สมัยก่อนต้องทำปิ่นโตให้พระ เณร ท่านจะมาเอาตอนเพล ตอนเด็ก ๆ มีหลวงพี่ที่มารับปิ่นโตประจำ เวลาเย็น ๆ ท่านเอามาแขวนหน้าบ้าน ในปิ่นโตจะมีขนม ลูกอม ใส่มาด้วย เด็ก ๆ จะชอบมาก

รุ่นใหญ่เขาคุยกันระหว่างนั่งรอพระท่านทำพิธีบนศาลา ญาติผู้ใหญ่มาจากจังหวัดอุดร ขอนแก่น ไกลสุดก็สุโขทัย เป็นน้า ๆ ทั้งนั้น

นี่รุ่นกลาง และรุ่นเล็ก

รุ่นนี้...รุ่นกลางค่ะ พี่สาวของธนนันท์ 3 คน ธนนันท์เป็นน้องสุด

บังสกุลอุทิศให้คุณตา คุณยาย ทั้ง 3 ที่ล่วงลับไปแล้ว

ไปสรงน้ำศาลเจ้าพ่อหลักเมืองต่อค่ะ ลูกชายคนโต สร้างภาพ ไม่ต้องให้บอก สงสัยได้เชื้อมาจากน้องโต๋...เจ้าคนนี้ตอนเกิดใหม่ ๆ ร้องไห้...ที่เรียกว่าร้อง 3 เดือน หรือ โคลิค  ร้องมากถึงเวลา...ต้องแหกปาก...เลยยกให้เป็นลูกเจ้าพ่อหลักเมือง เงียบกริบเลยค่ะ....ไม่เคยร้องอีกเลย...ใครไม่เชื่ออย่าลบหลู่.... 

เห็นมั๊ยคะ...ลูกธนนันท์แต่ละคน...ขยันสร้างภาพกันจริง ๆ เชื้อแม่...แรว๊งงงง...

สรงศาลเจ้าพ่อหลักเมืองเสร็จ ก็ไป จ.ร้อยเอ็ดต่อเลย เพราะต้องไปสรงธาตุคุณปู่กับคุณพ่อค่ะ

ที่วัดบ้านหมูม้น อ.ธวัชบุรี  จ.ร้อยเอ็ด เป็นบ้านของคุณปู่คุณย่า คุณปู่เป็นครู ลาออกมาบวช ได้เป็นเจ้าอาวาส ของวัดนี้ พอคุณพ่อเสียก็เอากระดูกเข้าบรรจุในตัวหมูสีทอง ที่ทำเป็นสัญลักษณ์ของวัด  สงกรานต์ของทุกปีก็ต้องมาสรงน้ำธาตุที่บรรจุกระดูก

คุณปู่อยู่นี่

คุณพ่อของธนนันท์อยู่ในตัวหมู...มิน่า...ลูก ๆ หลาน ๆ มีแต่...หมู ๆ ทั้งนั้น

อิอิอิ

นิมนต์พระท่านมาสวดบังสกุลให้บรรพบุรุษ

คันหู...ไม่รู้เป็นอะไร...ส่งบล็อกลงก่อนค่ะ อัพภาพต่อไม่ได้ เดี๋ยวลองใหม่ค่ะ