พาเที่ยวที่ทำงานผม
blog แก้เบื่อครับหาเพื่อนๆ นั่งทำงานด้วย
เพื่อนๆ พี่ๆ น้่าๆ เจ้ๆ คงทำงานกันในสวน ในไร่ ในบ้าน หรือไม่ก็ ในที่ทำงาน
แต่ผมกำลังนั่งเบื่อใน ห้องสี่เหลี่ยม แคบๆ แล้วก็ร้านกาแฟ เงียบๆ คนเดียว ( ทั้งร้านมีผมคนเดียว กับน้อง คนปรุงกาแฟ )

ตอนนี้ผมยังเข้าไปทำงานที่ทำงานไม่ได้ เนื่องจากเข้าไปที่ตึกที่ทำงานไม่ได้ จะเข้าไปได้ตอนใหนก็ไม่รู้
ตอนเช้าตื่นมาสายๆ ก็เปิดคอมฯ เข้าอินเตอร์เน็ต ตรวจดูเมล์ จนกระทั่งบ่าย ก่อนลงมากินข้าวเที่ยง เสร็จก็ เปลี่ยนที่ทำงาน
จากห้องตัวเองเป็นร้านกาแฟ แถวๆ แมนชั่นที่อยู่
ระเบียงอันคับแคบของผมมีต้นไม้สองต้น ( คาดว่าจะตายในไม่ช้า เพราะว่าไม่มีแดดเลย เจ้าของกลับบ้านทีล่ะ 3 วัน ไม่มีคนดู )


ตอนนี้ ขณะนี้ นั่งอยู่ร้านกาแฟ พอดีงานไม่ยุ่งที่ทำงานยังไม่ให้งานมากเพราะว่างานส่วนใหญ่เป็นภาษาญี่ปุ่น การตรวจตัวอักษร หรือ หลายๆ อย่างค่อนข้าง ซีเรียส คนญี่ปุ่นทำงานจุกจิกละเอียดมากกกก
กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กินก๊วยเตี๋ยวมาหลายมื้อแล้ว

บรรยากาศที่ทำงานผม สังเกตุไม่มีคนอื่นๆ เลย




- บล็อกของ pomcob
- อ่าน 14831 ครั้ง

ความเห็น
pomcob
25 พฤษภาคม, 2010 - 18:07
Permalink
ครับพี่
ถ้างานไม่ยุ่งมาก ไม่เร่งมากก็ดีครับ
เคยมีบางช่วงงานเยอะมาก
แล้วเป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด ปกติจะมีการแก้ ปรับปรุงตัด นั่นออกเพิ่มนี่ เขามาใหม่
ปกติถ้ารีบๆ มากอยู่ ที่ทำงาน คนญ๊่ปุ่น บางทีเขาจะชี้ให้ดูเลย
แต่พอมาทำอย่างนี้ ต้องตรวจจากเอกสารอย่างเดียว
แล้วอย่างที่พี่มายรู้ คนญ๊่ปุ่น ทำงานเครียดมาก ผิดนิดหน่อยไม่ได้เลย ไม่มีข้อแก้ตัวเลย
ก็ต้อง re-check ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่าครับ บางทีจ้อง ภาษาญี่ปุ่น จ้องอักษรจีนจนเวียนหัวครับ
มาย
25 พฤษภาคม, 2010 - 18:13
Permalink
พอเข้าใจ
อันนี้พอเข้าใจในการทำงานร่วมกับคนญี่ปุ่น แต่ที่น้องป้อมทำมาได้จนถึงเดี่ยวนี้ พี่ก็ว่าเก่งนะ
บางครั้งถ้าเรามองจากจุดดีของการทำงานร่วมกับเขา มันก็เป็นการฝึกอะไรบางอย่างสำหรับตัวเราไปด้วยค่ะ
there is a will , there is a way .
pomcob
25 พฤษภาคม, 2010 - 19:06
Permalink
เขาเรียกว่ารู้ทางเปล่าครับ
ทำบริษัทญี่ปุ่น มา 6 - 7 ปีแล้วครับ
เกลียดแต่วันแรกทีี่เข้าไป บ่นทุกวันที่ทำงาน แต่ก็อยู่ได้ครับ
pomcob
25 พฤษภาคม, 2010 - 18:11
Permalink
เลิกงานแล้วนะครับพี่มาย
ย้ายก้นไปห้องได้แล้ววววววว
ปกติอยู่ที่ทำงานออกจากที่ทำงานอย่างเร็ว ประมาณทุ่ม ( เลิกงาน 6 โมงเย็น )ถามหัวหน้าว่ามีไร ให้รอเปล่า ( ส่วนมากให้รอจาก ญี่ปุ่น )
ตอนนี้ทำงานที่บ้าน แค่ offline ก็ถือว่าเลิกได้แล้วครับ
เจอกันรอบดึกครับ พี่ อิอิ
มาย
25 พฤษภาคม, 2010 - 18:16
Permalink
ค่ะน้องป้อม
เดินทางกลับ ก็แวะหาอะไรอร่อยมาฝากด้วยนะน้อง
there is a will , there is a way .
pomcob
25 พฤษภาคม, 2010 - 19:04
Permalink
55 พี่มาย ร้านกาแฟ กับแมนชั่น
ห่างกัน ร้อยกว่าเมตรเองครับ ติดๆ กันเลยไม่ได้ผ่านของกินเลยครับ
แต่ .... ได้มังคุด 1 โล มะพร้าว 1 ลูก ชะอม สำหรับ ทอดไข่เจียว มัดใหญ่ๆ อิอิ รถขายผักผ่านมาพอดี
ดวงหทัย
25 พฤษภาคม, 2010 - 17:33
Permalink
ก๊วยเตี๋ยวน่ากิน
ก๊วยเตี๋ยวน่ากิน ท่าจะอร่อยเกินห้ามใจ
pomcob
25 พฤษภาคม, 2010 - 17:47
Permalink
คุณดวง เมื่อวานไปกินก๋วยเตี๊ยวมาตอนดึก อร่อยมากๆๆๆๆๆ ครับ
ไปกับเพื่อน สองคน ล่อไป 7 ชาม
( ไม่ใช่ก๋วยเตี็ยวเรือนะครับ )
โดนบังคับกินด้วย คนขายมองหน้าเลย กินสองคน
ถ่ายภาพเสร็จยังสั่งต่อ อีก กินเสร็จ สั่งกลับบ้านอีก -___-"
ป้าเล็ก..อุบล
25 พฤษภาคม, 2010 - 18:43
Permalink
คนในรูป
ป้อม หรือเพื่อนกิน
084-167-4671
anongrat2508@hotmail.com
pomcob
25 พฤษภาคม, 2010 - 19:13
Permalink
ป้าเล็ก ดูถูกเพื่อนผมมากเลยครับ
แฮะๆ ดูถูก คือมองถูกแล้วครับ 555
เพื่อนกินจริงๆ ครับเจอมันตอนมันมาหาเพื่อนไปกินข้าว ....
วันดีๆ คืนดีมันก็ โทรมาชวนไปกินข้าวแบบว่ามาจอดรถรอข้างล่างหอเลย เรียกได้ว่าเพื่อนกิน ขนาดแท้ดั้งเดิมเลยครับ
คบกับมันมันจะสรรหาที่กิน แบบว่า เจอแต่ล่ะครับ เดือนล่ะสองสามครั้งอย่างต่ำ จะได้รู้จักที่กินที่ แปลกๆ ไม่ซ้ำกันเลยครับ แต่ราคาบ้านๆ นะครับ
เคยทำงานด้วยกัน ครับตอนนี้มันออกมาดูแลกิจการของที่บ้านครับ
ผมหน้าเหมือนเพื่อน ในรูปขนาดนั้นเลยเหรอครับ ผมดำ มัน ตี๋ขาว (ตัวจริงมัน ขาว ) แบบว่าดูไงก็ไม่เหมือนผมเลยครับ
หน้า