คู่ทุกข์คู่ยากของผม...

           ผมไปเจอเธอในห้างโหลๆที่หนึ่ง แม้จะเป็นแค่แว็บแรกที่พบเจอ ผมก็ไม่พลาดที่จะชวนเธอมาร่วมใช้ชีวิตอยู่ที่บ้าน นั่นคือสาเหตุที่ทำให้คู่รักของผมก่อนหน้านี้ มิอาจที่จะทนอยู่กับผมได้อีกต่อไปหลังจากที่ร่วมใช้ชีวิตด้วยกันมาแค่ปีกว่าๆแต่กระนั้นผมก็ยังมิได้ทิ้งเธอไปไหน หากแต่ยังคงเก็บไว้ในห้องหับที่มิดชิดและในบางครั้งอีกเช่นกันที่ผมมักเผลอแอบชวนเธอไปเที่ยวออกงานต่างๆเพื่อเป็นการย้ำเตือนถึงความทรงจำของเราที่ผ่านมา

        เกือบห้าปีกับคู่ชีวิตใหม่ สุขและทุกข์ ประดังเข้ามา มากน้อยแล้วแต่ฤดูกาลของโชคชะตาจะนำไป แต่ส่วนใหญ่เธอจะเป็นฝ่ายแบกนำ รองรับภาระที่ประเคนเข้ามาอย่างมิขาดสาย ร่องรอยบาดแผลขีดข่วนตามเนื้อตัวเธอยิ่งลึ้กและมากเท่าใด มันบ่งบอกได้อย่างแจ่มชัดถึงภาวะการต่างๆที่เธอเป็นผู้ให้ดูแลปกป้องผมได้เท่านั้น....

         บ่อยครั้งที่ผมนอนหลับสบายอย่างเอมอุ่น บนเตียงนอนที่บุนุ่มอย่างหลับใหล เธอต้องอยู่อย่างเดียวดาย ทอดกายตะแคงข้าง ซับใบหน้าอยู่กับพื้นที่ชื้นแฉะอย่างเหน็บหนาว โดยมีเดือนดาวเป็นเพื่อนปรับทุกข์

          เพิ่งมาระยะหลังนี้เองที่ผมเริ่มจะหันมามองเธอ กวาดเก็บเยียวยาร่องรอยความบอบซ้ำให้กับเธอบ้าง และหลังจากนั้นทุกๆวันในทุกๆเส้นทางที่เคียงคู่ ทุกก้าวย่างที่ทอดเดิน ผมแทบจะมิให้เธอห่างจากสายตาเลย แม้กระทั่งยามกิน หรือ ยามนอน

           จนกระทั่งเมื่อวานนี้....หลังกลับมาจากรับลูกที่โรงเรียน

           แม่บอกให้ผมเดินไปทำธุระบ้านน้าชาย   ผมถูกเรียกขึ้นไปข้างบนบ้านเพื่อพูดคุย โดยปล่อยให้เธอซึมซับบรรยากาศที่บันไดข้างโอ่งชั้นล่าง  ประมาณพักใหญ่เสร็จธุระแล้วผมจึงหวนกลับลงมา

           ผมเห็นหมาตัวใหญ่กำลังบรรจงเทะโลมเธออย่างหื่นกระหายเมามันน้ำลายแตกเป็นฟองยาว ไม่มีเสียงร่ำร้องใดๆจากเธอ ไม่มีเสียงร่ำร้องใดๆออมาจากปากของผม ในขณะที่น้าชายกำลังใช้ไม้ไล่ตีหมาเขาอยู่

           ผมค่อยประคองเศษที่ขาดวิ้นของเธอด้วยใจที่ไม่แตกต่างจากสภาพที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ มุ่งเดินกลับบ้าน ทุกย่างก้าวที่สัมผัสพื้นมันทำให้ผมรู้สึกผิดต่อเธอ เธอต้องผจญสิ่งที่ผมกำลังย่ำก้าวอยู่นี้ เธอทำหน้าที่ของเธอ เธอปกป้องให้ผมได้เดิน ได้วิ่ง ได้เที่ยวค้นหาความหมายต่างๆมากมาย แต่ผมทำได้แค่ยืนมองเธอ 

          ผมโชคดีที่ยังได้ดูแลเธอบ้างในขณะที่เธอยังเคียงข้างอยู่กับผม และถึงตอนนี้ผมก็ยังจะเก็บเธอเอาไว้...