...........ที่มา(๑๒)ที่ควรมีมากว่า ๑...........

๑.

ผมเคยคุยกับใครหลายคนเกี่ยวกับเรื่องของมีดและปืน อาวุธโดยสภาพ(ตามกฎหมาย) ผมบอกว่าจะด้วยการป้องกันตัว ใช้งาน หรือเพื่อการสะสม ผมชอบมีดมากกว่า

ไม่ใช่สิ...ผมชอบมีดอย่างเดียวต่างหาก ด้วยเหตุผลเรื่องของเสียง ศิลปะการใช้ และจุดมุ่งหมายของการใช้ยังไม่นับต่อเนื่องไปถึงการทำ(ผลิต) 

หลายวันก่อนโน้น ลูกชายของเจ้าของไม้สาวดำที่ให้ผมมาทำมีดแวะมาที่บ้านผมด้วยจุดประสงค์คืออยากให้ผมทำปืน(เถื่อน)

ไม่รู้ว่าจะเป็นค่านิยมของคนวัยนั้นโดยทั่วไปหรือไม่ ที่คิดว่าคนทำมีดโดยส่วนใหญ่สามารถทำปืน(ไทยประดิษฐ์)ได้ จะด้วยเครื่องไม้เครื่องมือ หรืออาจคิดว่าคนทำมีดคือคนทำอาวุธ และคนทำอาวุธสามารถทำได้ทุกสิ่งอัน?

ผมถามว่า “จะให้ผมทำปืนทำไม” 

“ขาย..เดี๋ยวพี่รับไปขายเอง กำไรเพียบ” เขาพูดอย่างภาคภูมิจนต่อมกวนส้นตริงของผมเริ่มเดือดปุดๆ

“ เพื่ออะไร? เพื่อให้คนเอาไปยิงอีกคนหนึ่ง จะด้วยเหตุไหรก็ตาม แล้วไง? เราเอาเงินนั่นมาใช้จ่าย แล้วไงต่อ..?”

“ ก็..รวยไง..” เขาเริ่มไม่สบตา

“รวยแล้วไง?” ผมยังไม่หยุด

 “รวยแล้วก็มีความสุขไงเล่า” เริ่มอึดอัด...เอาหละ..เข้าทาง

“ตอนนี้ผมมีความสุขแล้ว...แต่สุขน้อยกว่าตอนที่พี่มาพูดเรื่องปืนนี่นิดนึง” ผมพูดไปยิ้มไป..เพื่อคลี่คลายความตึงเครียด

“แล้วก็บอกตามตรงนะ..ตอนเด็กๆ ผมทำปืนก้านกล้วย และปืนแก๊บเล่นกับเพื่อนเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ แถวนี้ แต่พอโตขึ้นมาแล้วผมไม่ชอบปืน ชีวิตนี้ไม่เคยตั้งใจว่าจะทำปืนจริงไม่ว่าจะทำใช้ แจก หรือ ขาย…สรุป ทำไม่เป็น แล้วก็ไม่ทำ...โอเคนะพี่” อีกชุดใหญ่ พร้อมกับยื่นมือให้เขาจับ

“ โอเค...สูหรอย..” เขาจับมือพร้อมกับยิ้มละไม
 

๒.

ช่วงวัยรุ่นเคยบอกพรรคพวกในทีมเดินป่าหลายคนว่า นอกเหนือจากเราควรมีไฟฉาย ไม้ขีดหรือไฟเช็คหรืออะไรก็ได้ที่ทำให้จุดไฟในที่มืดและชื้นแฉะได้และติด ซึ่งมากกว่า ๑ ชิ้นแล้ว เราควรมีมีดติดตัวและติดเป้ไว้ด้วยจำนวนนับที่มากกว่า ๑ เช่นกัน

ไฟฉาย เพื่อใช้งานกลางคืน เพื่อการใช้งานในเถื่อนถ้ำหรืออุโมงค์ (ผจญภัย,ศึกษาถ่ายภาพ ฯลฯ)

ไฟเช็ค เพื่อการจุดไฟให้ความร้อน หุงหาอาหาร ส่งสัญญาณ ทำแนวกันไฟ ฯลฯ

มีด เพื่อการเบิกทาง ทำอาหาร งัด แซะ ป้องกันตัว ฯลฯ

ดูหมือนมีดอยู่กับความเป็นมนุษย์ผู้ชายมากกว่า แต่ถ้านับเนื่องชั่วโมงต่อชั่วโมง...มีดอาจจะตกอยู่ในมือของมนุษย์ผู้หญิงมากกว่า ในแง่ของการใช้งานครัว  

ขณะเดียวกันมีผู้หญิงน้อยคนที่สามารถลับมีดเป็น

มีผู้หญิงไม่กี่คนที่สั่งให้ผมตีมีดให้ใช้งานด้วยมองเห็นปลายทางของมีดที่ผมทำได้ชัดเจนก่อนที่มีดจะถูกสร้างเสร็จ และเมื่อพูดถึงการทำมีดมีผู้หญิงหลายคนที่ไม่รู้ว่าโลกนี้มีรูปแบบของมีดแบบอื่นๆ มากกว่าที่จะใช้เป็นรูปแบบมีดในครัวเพียงอย่างเดียว 

๓.

คงไม่มีใครคาดคิดว่าผู้หญิงบางคนสั่งทำมีดสองเล่มด้วยเหตุผลของการใช้งานที่แตกต่างกัน

เล่มแรกเป็นมีดขนาดเล็กที่สามารถพกติดกระเป๋าถือได้ เพื่อใช้เป็นมีดป้องกันตัวเวลาฉุกเฉิน เธอบอกว่าจะให้ลูกสาววัยเรียนปี ๑ ได้ใช้งาน(ผมคิดเอาเองว่าโดยจุดประสงค์ที่แท้ขอให้อย่าให้มีเหตการณ์อันจำเป็นต้องใช้)  

เล่มต่อมาเป็นมีดขนาดกลางเพื่อติดรถ เอาไว้ใช้งานเพื่อการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า หรือสารพัดประโยชน์

นับเป็นความโชคดีของเธอ(และผม)ที่ผมทำมีดสองเล่มนี้ไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ลงรายละเอียดของรูปแบบที่ชัดเจน อีกทั้งวัสดุทำด้าม และทำซองเริ่มหมด  งานที่น่าจะรุดหน้าจึงล่าช้าออกไปกว่าความเป็นจริง

หากมีใครถามผมว่าหากเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้น และมีอันต้องชักมีดออกมาเพื่อบอกฝ่ายตรงข้ามว่าอย่างเข้ามาเชียวนะ..ไม่งั้นตูแทง เป็นผม...ผมจะไม่ทำ แม้จะเป็นฝ่ายได้เปรียบก็ตาม  

เหตุผลคือ มีดและปืนเป็นอาวุธโดยสภาพ-ไม่เชื่อฟังใครทั้งนั้น อยู่ในมือใครอาจพุ่งใส่ใครก็ได้ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าของเอง

การใช้งานปืนและมีดจึงควรมีผู้เชี่ยวชาญฝึกฝนให้ ทั้งเรื่องของจิตวิทยาการใช้ การพูด การฝึกจนกลายเป็นใดส่วนหนึ่งของร่างกาย การควบคุมสติ และการหนีเอาตัวรอดอย่างการใส่เกียร์โกยเพื่อเอาชีวิตไว้ก่อน (นักเลงบางคนบอกอย่างนุ่มนวลว่า เออ...ตูค่อยเอาคืนทีหลังก็ด้ายฟระ) 

ดังนั้น จากใจคนทำมีดบอกฝากไปยังผู้ใช้งานมีดที่ผมทำว่า ขอให้มีดเป็นเพียงเครื่องมือที่ช่วยให้การงานในชีวิตประจำวันตรงหน้าลุล่วงเรียบร้อยดีงามเป็นพอ ไม่ว่าจะเอาไปขูดเกล็ดปลา ปอกผลไม้ แกะซองจดหมายหรือแม้แต่แคะขี้เล็บ

นะครับ...

คุณจันทร์เจ้า 

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao.jpg

สองเล่มขวางบนซอง 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao1.jpg

เล่มโตพร้อมซอง 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/Janjao4.jpg

เล่มเล็กพร้อมซอง 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao5.jpg

เล่มเล็กในมือ 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao6.jpg

เล่มโตในมือ 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao7.jpg

บั้นท้ายสองแม่ลูก 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao8.jpg

ปลายมีดแม่ 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao9.jpg

เส้นสายแม่ 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao10.jpg

แม่คว่ำมือ 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao11.jpg

ลูกในมือ 

http://i53.photobucket.com/albums/g72/sailomloy/Blog%202009/Knife/janjao13.jpg

ในซองสองแม่ลูก 

มีดลูกสาว

เหล็กแหนบ..
ใบยาวสามนิ้ว กว้างหนึ่งนิ้ว
ด้ามสามนิ้วครึ่งกว่า
ทั้งรวมยาวเจ็ดนิ้ว
ด้ามไม้ม่าวเหล็ก หมุดตันทองเหลือง หมุดรูทองแดง 

ซองหนัง บุด้านในด้วย Max para

มีดแม่
เหล็กแหนบ ใบยาวเจ็ดนิ้ว
กว้างนิ้วหุน สันหุนเศษ
ด้ามห้านิ้วหุน ไม้อะรูมิไร้ รู้เพียงเห็นแล้วเสี้ยน(เยอะ)ดี
ยาวโดยรวมฟุตนิดๆ สมดุลอยู่ที่คอมีดตัดฟันมันส์ดี
ซองหนังนิ่มบุในด้วย Max para หนึบจับมีดแน่น