เก็บภาพมาเล่า..

เก็บภาพ มาเล่า....ช่วงนี้จะได้เจอกันช่วงกลางคืน กลางวันแอนอาจจะเดินเล่น และถ่ายรูปอยู่ที่ไหนสักแห่ง เดินไปอาจจะเจอโน่น นี้ นั้น ต้องขอแชะ ๆ (ถ่ายรูป) ตามประสา วันนี้ได้มาหนึ่งเรื่อง.เก็บรูป มาเล่า. แม่สอนให้เราเก็บ หอม รอมริบ จะเชื่อดีมั๊ย?

เพราะแม่เก็บพริก ไว้ไม่เคยขาด...

สับปะรดจะหวานต้องปลูกที่แดดจัด ๆ ..

ห้ามปลูกในที่ร่ม จริงอย่างท่าน....ว่าหวานจริง ๆ

อะไรจะเกิด (ต้นมะละกอ)

ก็ต้องให้มันเกิด...ทุกชีวิตต้องดิ้นรน 

แต่ให้อยู่ตรงนี้ไม่ได้ พื้นที่เต็มแล้ว ต้องย้ายไปที่อื่น...

หากเกิดขึ้นแล้ว ไม่ยอมห้อยโหน (นอนอยู่บนค้าง)

ก็ต้องโดนลงโทษ ....คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก

...การเริ่มต้น อาจจะต้อง.ค่อย ๆ ประคองลำต้นให้ตรง...

..........................

หากว่าเป็นผล ขึ้นมา..ก็ต้องแบ่งปันให้ (หนอน) บ้าง ไรบ้าง

ทั้งที่ไม่ค่อยเต็มใจ..

น่ากินสักเท่าไหร แต่มันก็ไม่ใช่ ของเรา ก็คงได้แต่มอง...

ข้ามธารน้ำมาแต่ก็ไม่สามรถ..... ต้องไปขอเจ้าของก่อน...

เจ้าก็คงเหมือนเรายังคงต้องทำงาน....

เจ้าไม่เหนื่อย เราก็ไม่เหนื่อย...

เมื่อไหร่จะเอาถ่าน...ถามตัวเองทุกวัน...

ฟืนก็ยังเป็นฟืน ...ขอเวลาอีกหน่อย..ค่อย ๆปล่อยวางบางอย่างเพื่อให้ได้ อะไรอีกอย่าง...

การอยู่ด้วยกันต้องมีกฏ ห้ามรังแก ซึ่งกันและกัน...

หมา แมว นก ไก่ กระแต.................

เห็นกระแตน้อยมั๊ย...คงตอบในใจว่าไม่เห็น ดูอีกครั้ง...

เห็นแอนแล้ว วิ่งหาง จุก....ก้น เลย...

การเอาตัวรอดคือทำรังในกระถางดอกไม้หน้าระเบียงบ้าน.......

ไม่ต้องการพื้นที่ กว้าง ๆ แต่ต้องการแค่

ความอบอุ่น...

......................................................เก็บรูปมาเล่า ตอนที่ 1..