ไปป่ายางมา

หมวดหมู่ของบล็อก: 

ไปป่ายางมาค่ะ 


ร๊ก.....รก.... ไม่รู้อี้บรรยายพรือดี เรียกสวนไม่ได้แล้ว ต้องเรียกป่ายาง มองไม่เห็นต้นยางที่ปลูกใหม่แล้ว


 อึดอัด  คับแค้นหัวใจ  มาไม่สบาย หมอไม่ให้ทำงานหนัก....ป่ายางก็อยู่ไกลกับบ้านมาก  ทำไหรก็ไม่ได้ ความฝันที่ว่า สร้างบ้านหลังเล็กๆ เพื่อไป ทำไหร ทำไหรมั้ง  ฝันสลาย....โครงการอยู่ในหัวมากมาย ตั้งแต่ที่ผันชีวิตตัวเอง จากการรับจ้างคนอื่น กะว่า จะพึ่งตัวเองให้ได้สักที กลับกลายตอนนี้ กลับต้องพึ่งลูกจ้าง...และตัวเองก็กลับกลายเป็น....คนขายยาง..คนขับรถ...


ช่วงนี้ฝนตก ยางก็ไม่คอยได้ตัด...บ่น..จ่ม..หน่อยนะ


ไปกันเลย ออกจากนคร ไป อ.เขาพนม กระบี่





ถึงสวนแล้ว...ดุความ โล่งเตียน..




เอ้อ....สูงพ้นหัวเลย..



นี่หละเจ้าของสวนตัวจริง ที่เราต้องขายยางให้ 5+


 



ได้เท่านี้แหละ งวดนี้ ได้ตัดไม่กี่วัน ฝนตกมาก  7 เช้าได้ เดือนไปขายยาง 2หน




  ร้านประจำ หักไม่เท่าใด


 กลับบ้านดีกว่า  ขากลับฝนตกค่ะ




กลับบ้านนอน  หมดหน้าที่ คนขายยาง


คิดมาก  เดี๋ยว เยี่ยวเหลืองอีก  จากยายอิ๊ดคนงามค่ะ

ความเห็น

ค่อยๆ ทำไปยายอิ๊ดเหมือนป่ายางพ่อแรกก่อนเลย พ่อทำไม่ทันและก็ไกลจากบ้านด้วยแต่ไม่ไกลเหมือนของยายอิ๊ด 

ยายอิ๊ดกะว่าปีนี้แหละ ตี้เข้าไปอยู่ เลิกเป็นลูกจ้างเพื่อนแล้ว แต่เกิดมาไข้  เลยอึดอัดนิ

#แตกต่าง.แต่.ไม่แตกแยก#

แหม...ยังมีบ่น...พี่นะพี่

เป็นเพียงแค่มดตะนอย ตัวจ้อยจิด  ทีพลัดติดกลางช่อ พอเพียงใหญ่

คือหนึ่งเสียงหนึ่งคิดเห็น ที่เป็นไป อาจถูกใจหรือไม่บ้าง ลองชั่งดู

หือ...หือ...

#แตกต่าง.แต่.ไม่แตกแยก#

หน้า