ก้าวแรกของฝัน

     สิ่งที่ฝัน สิ่งที่อยากจะทำ มันก็ไม่ได้ดั่งใจไปทุกอย่าง เพราะบางอย่างเราตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ ถึงแม้ว่าเราจะมีสิทธิตามกฎหมายก็ตาม บางครั้งก็ต้องรอคอย ผมเริ่มต้นหลายสิ่งหลายอย่างเมื่อต้นปี แต่ยังไม่มีอะไรเป็นเรื่องเป็นราวมากนัก เนื่องจากไม่มีที่จะทำ อาศัยพื้นที่ข้างบ้านปลูกผักเล็กๆ น้อยๆ กินบ้าง แบ่งปันบ้าง ขายบ้าง ตามเรื่องตามราว ก็ถือว่าสำเร็จในระดับหนึ่ง แต่ผมมีความฝัน ความหวัง ความตั้งใจ ที่จะจัดการพื้นที่สองไร่ครึ่ง ซึ่งตอนนี้เป็นสวนยางพารา จะทำสวนในฝัน สวนของบ้านสวนพอเพียงอย่างแท้จริง

     สวนยางพาราหลังบ้านยังให้น้ำยางได้อยู่รายได้จากน้ำยางวันละ 400-500 บาท ด้วยเหตุนี้ พ่อกับแม่ไม่ยอมให้โค่น แถมโดนยิงคำถามว่า จะขายผักอะไรให้ได้วันละสี่ห้าร้อย  ตอบไงดีล่ะครับงานนี้ ครับถึงแม้ว่าพ่อกับแม่ไม่ให้โค่นในตอนนั้น แต่ตกลงกันไว้ว่าขึ้นแล้งปีหน้า(ช่วงหยุดกรีดยาง) จะให้ผมโค่นยางได้ ก็ต้องรอไปอีกอย่างน้อย 3 เดือน

     แต่สี่ห้าวันที่ผ่านมามีเพื่อนบ้านขายไม้ยางพารา พ่อก็ไปสอบถามคนซื้อว่าให้ราคาเป็นอย่างไร และนัดแนะให้เขามาตีราคา เมื่อตกลงราคากันได้พ่อกับแม่ก็ยอมขาย นั่นหมายความว่าอีกไม่กี่วันนี้ถ้าฝนหยุดตก(รถเข้าได้) ยางพาราของผมก็จะถูกโค่นออกไปแล้ว ขึ้นแล้งปีหน้าเขาก็จะมากวาดเผา เร็วกว่าที่คาดไว้ตั้งเยอะ นั่นหมายความว่าฝันของผมก็เริ่มก้าวแรกแล้วครับ  

     ตอนนี้กำลังมีความสุขกับการวาดแปลนสวนในฝันของผม ความจริงแปลนนี้ผมวาดลงกระดาษไว้เป็นปีแล้ว ด้วยเหตุพ่อกับแม่ไม่ยอมให้โค่นยางก็เลยต้องเก็บเอาไว้ก่อน เขียนแปลนเสร็จจะส่งให้อาจารย์สุทัศน์ติติงอีกที

     ยางพาราผมความจริงยังกรีดได้อีกสี่ห้าปี เพื่อนบ้านที่รู้เขาก็ว่าผมบ้าทั้งนั้นมียางพาราอยู่ดีๆ ไม่ชอบ จะโค่นยางพาราปลูกผักไม่บ้าก็เพื้ยน มุมมองของผม ผมมียางพาราอีกสวนหนึ่งที่ทำให้มีรายได้ประจำอยู่แล้วไม่มากมายแต่คิดว่าพอใช้จ่ายในครอบครัว ถ้าโค่นยางพาราสวนนี้ก็คงไม่ทำให้ลำบากเกินไป การที่เริ่มทำเสียเลยคงดีกว่ามานั่งรออีกสี่ห้าปี เพื่อกินรายได้จากสวนนี้วันละ 400-500 บาท ผมไม่ได้คิดมูลค่าออกมาว่าเป็นเงินเท่าไหร่ แต่ผมว่ามันไม่คุ้มค่าที่จะรอ มีอะไรที่ผมอยากทำอยากลองอีกตั้งเยอะ

     ฝันของผมจะสำเร็จหรือไม่ยังไม่ทราบ แต่ตอนนี้คิดว่าก้าวแรกเริ่มก้าวแล้วครับ และมันก็ต้องมีก้าวต่อไป สู้ตายโสทร

อีกไม่กี่วันก็จะไม่มีต้นยางพาราเหล่านี้แล้ว