เปรตา

ประเพณีเดือนสิบ ถือเป็นเดือนที่สำคัญของชาวนครศรีธรรมราชและคนที่อยู่ทางปักษ์ใต้ ถือเป็นงานบุญที่ยิ่งใหญ่สุด เพื่อให้เราได้รำลึกและได้แสดงออกถึงความกตัญญูกตเวทิตาจิต ต่อบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ

เราเรียก ทวด ปู่ ย่า ตา ยาย หรือแม้กระทั่งพ่อแม่หรือใครก็ตามที่จากโลกนี้ไปแล้วว่า เปรต(เปรตา)  เปรตที่ถูกปล่อยออกมาเพื่อมารับของ รับส่วนบุญที่ญาติพี่น้องจัดทำไปให้ จนมีคำกล่าวว่า หากเปรตตนใดที่ญาติพี่น้องไม่ทำบุญไปให้ในช่วงแห่งเดือนนี้ จะต้องกลับเมืองผีไปอย่างมือเปล่า และอายเพื่อนเปรตด้วยกันที่หอบหิ้วข้าวของเครื่องใช้ต่างๆตอนกลับเมือง จนถึงขนาดที่ต้องรูดใบไม้ห่อผ้าขาวม้าเก่าเพื่อให้เห็นว่าตนก็มีของติดไม้ติดมือมาเหมือนกันเพื่อไม่ให้อับอายเปรตร่วมทาง (ขนมพอง- เรือ/ขนมลา -ผ้าหม่ /ขนมบางชนิด-ใช้แทนเงิน เป็นต้น) ฟังดูเหมือนกับญาติเราไปติดคุกอย่างนั้น แต่ที่จริงแล้วเหมือนเป็นการกลับมาเยี่ยมพวกเรามากกว่า เหมือนเป็นเดือนที่ทุกคนในตระกูลจะรอคอยเพื่อได้มาพบปะกันของทั้งคนเป็นและร่วมรำลึกถึงคนที่จากไป แม้แต่คนที่ยังอยู่เราก็นิยมเอาพองเอาลาไปให้กันในช่วงนี้..(ความเห็นส่วนตัว) ดังนั้นจะยากดีมีจนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างไร การทำบุญเดือนสิบนี้จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ญาติพี่น้องในสายตระกลูต้องมารวมกลุ่มตั้งกอง รวมพล เพื่อจัดสำรับ(หมับ)อย่างละเว้นเป็นตายมิได้เลยทีเดียว (นี่ถ้านครศรีธรรมราชเป็นเมืองหลวงของประเทศนี้ ประเพณีงานเดือนสิบจะเป็นประเพณีประจำวันชาติอีกวันเลยทีเดียว เพ้ออีกนิด ประเทศนี้จะใช้ภาษาใต้เป็นภาษากลาง  ท้องถิ่นนิยมสุดโต่ง ฮา...)

เอาหละก่อนที่จะสเหร่อไปมากกว่านี้ วันนี้ผมมีบรรยากาศการแห่หมรับที่วัดข้างบ้านมาฝากกันครับ..ในฐานะคฤหัสถ์ผู้มีกามาวจรจิตปุถุชนเป็นเครื่องเคียง การได้เหยียดกลายเฉี่ยวขอบขันธ์พัทธสีมาวันนี้ จึงรู้สึกเอมใจ

(รูปกระผมจะทยอยลงเรี่อยๆนะครับ กลัวบูด)

                                                                        มีหมับกุฎิด้วยครับ...(หนักมาก)

                                            นี่ก็หมับ ศาลา(หนักมากเช่นเดียวกัน)

นี่...พระเอกของงานครับ (โทงเทง ทองโยง เป็นรูปสมมุตเปรต สานด้วยไม้ไผ่ ขึ้นเป็นตัว ใช้ผ้าจีวรเก่ามาห่อ หน้าตาทำด้วยลูกมะพร้าว ถือเป็นไฮไลร์ควบคู่ไปกับหมับ(จาด) คนที่อยู่ด้านในต้องแข็งแรงมา และอินเตอร์เทนเก่งพอควร)

                                            โม่ง..โมงแทงโมง...แทงโมง..แท้งโม้ง

รอยยิ้มที่อิ่มบุญเหนื่อยหนักแต่ก็หนุกแห่มาสามเกือบสองกิโลครับ..(เมื่อคืนผมก็ไปมางานตั้งจาดนี่)

ทักขิณาวัฎ สามรอบ ถือว่าเป็นการเวียนด้วยความเคารพ คือให้สิ่งที่เราเคารพอยู่ด้านขวามือ(เหมือนเรารับของจากผุ้ใหญ่ ต้องรับด้วยมือขวา ถือว่าเป็นการรับด้วยความเคารพ)

                                          อันนี้พาไปด้วย..ไม่พลาดครับ

                     งานนี้ ฟรีขนมจีนครับ...เชิญครับเชิญ ใครที่หมดน้ำยาเลยเติมได้ครับทางนี้

                                            จุดสังเกตอีกอย่างหนึ่งคือ..สังเกตนะครับ

                สายน้ำย่อมไหลสู่ห้วงมหาสมุทรฉันใด มักผลทานที่ได้ทำในวันนี้ย่อมไหลสู่ห้วงภพหน้าฉันนั้น ไม่มีอะไรในชีวิตที่จีรังยั่งยืนเป็นแก่นสาร  ความดีที่งดงามหากเล่าที่คงทนถาวร เรามาเพียงเพื่อพักอาศัยทิ้งภาชนะเอาไว้แล้วจากไป แค่เท่านั้นจะเอาอะไรกันนักหนา.....

ผมโชคดีที่ได้อยู่กับสิ่งที่งดงาม ความงดงามที่มิได้ถูกปรุงแต่งจนขาดแหว่งคุณค่าของความงดงามแท้ดั้งเดิม ความงดงามตามธรรมชาติที่อยู่และสัมผัสต่อผมทุกวัน จนถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ความงดงามที่ไม่ต้องหาวันเวลาหรือวางแผนล่วงหน้าที่จะเดินทางเสาะหาสัมผัส เป็นความงามที่ผมพอใจและหลุ่มหลงใหล ชึมซับอย่างล่องลื่นสู่หัวใจ .....และขอบคุณทุกคนที่เหนื่อยมาด้วยกัน ขอบคุณชุมชนที่ทำให้ผมเห็นความงดงามและกล้าการันตีสิ่งนั้น.....ขอบคุณ