พึ่งพาอาศัยกัน

ชาวบ้านเรา็คงไม่ต่างจากธรรมชาติของพืชผักทั่วไปนะครับ ที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน ให้ความคิดเห็น เอื้ออาทร เห็นอกเห็นใจกัน ช่วยเหลือกันอย่างดี เป็นธรรมชาติของสิ่งมีชีวิต และวัฒนธรรมอันดี

แบบว่าขี้อายเลยแอบอยู่กับใบกล้วย

นี่ก๊ลูกฟักข้าวพึ่งพาอาศัยอยู่กับต้นมะม่วง มะเฟืองเปรียว พร้อมด้วยตะลิงปิงยังเล็กอยู่

เรากำลังจะโต๋ กำลังจะโต เหมือนหมู่บ้านมีอายุครบ 2 ขวบ

นี่ก็กล้วยนากอาศัยอยู่ในดงหญ้า (เจ้าของไม่มีเวลาตัดหญ้า)

นี่ก็ลูกฟักข้าวอ่อน เบบี๋ อาศัยอยู่กับต้นกฤษณา ต้องอนุบาลกันหน่อย

นี่ก็ฟักข้าวอาศัยในดงกล้วย

จึงได้ผลผลิตแบบธรรมชาติ เกษตรอินทรีย์ปลอดภัยทั้งผู้กินและผู้ปลูก(ก็ตัวเราเองแหละ) เหลือแจกจ่ายไปแล้ว งวดนี้ได้ขายแล้ว

และให้กำลังใจกับสมาชิกที่ปลูกฟักข้าวไว้กินเองที่บ้านได้พยายามต่อไปจนได้รับผลสำเร็จ

ตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง ต้องใช้เวลา ทั้งความอดทน ความเพียนพยายาม พากเพียร จนในที่สุดจึงจะค้นพบสัจธรรมการดำรงชีวิตได้อย่างมีความสุข อาจจะต้องบริหารความโลภของตัวเองด้วย (อย่างนี้ต้องปรึกษาท่านอาจารย์พี่ตั้ม หรือคุณหลวงโรส ของเรา)