เรื่องมันเศร้า...ToT

หมวดหมู่ของบล็อก: 

สืบเนื่องมาจากได้รับเมล็ดพันธุ์จากเพื่อนๆสมาชิกเยอะมากๆ เลยกะว่าปีใหม่จะเอาไปแบ่งให้พ่อปลูกด้วยเลยขอกลับบ้านหมดเลย ทั้งจากคุณดงดม น้องอาย พี่แดง อุบล ป้าเล็ก พี่แก้ว และอีกหลายๆคน แต่ด้วยยุ่งกับงานทำบุญบ้านแล้วก้อนานๆกลับบ้านทีเลยเที่ยวไปเยี่ยมเพื่อนๆซะเพลิน พอวันจะกลับเลยลืมเอาเมล็ดพันธุ์กลับมาด้วย....โทรไปหาคุณนายแม่เธอบอกว่าหาไม่เจอไม่รู้อยู่ตรงไหน ชีวิตเศร้าเลย เสียดายฟักทองของคุณดงดม กะ ฟักข้าวที่ป้าเล็กอุตส่าห์แบ่งให้ ไหนจะแตงทิเบตกว่าขอพี่แก้วมาได้ เสียดายสุดๆ.....ขอโทษทุกท่านด้วยนะค่ะ แต่จะพยายามให้คุณนายเธอหาอีกรอบ ถ้าเธอไม่เอาไปทิ้งซะก่อน แต่ตอนนี้ปิดงบอยู่ค่ะ เดี๋ยวจะมาส่งการบ้านบ้านเล็กแล้วก็ของฝากจากป้าเล็กด้วยค่ะ....ขอโทษด้วยนะค่ะ


ความเห็น

ไม่เจอก็ขอใหม่  แป๊บเดียวก็เต็มไปหมด  

ไม่เป็นไรค่ะป้าเล็กเกรงใจเพื่อนๆ...อิอิ:admire2:

ไม่ต้องเครียดครับพี่ วันหยุดที่ผ่านมาของผม ของหาย 2 รายการ


อันแรก Batt. ของ Notebook ใหม่เอี่ยมยังไม่ได้ใช้ แต่คราวนี้จะเอามาใช้สำหรับเดินทางไปเที่ยว (วางแผนว่าจะใช้ Google map สำรับ Back up ในการนำทาง) ผมค้นซะทั่วบ้านเลยทั้งบ้านแม่ ในห้องเก็บของ ห้องนอน และที่บ้านผมเอง สุดท้ายมาเจอที่ตู้โชว์หน้าห้องครัว ที่เราเดินผ่านเฉียดจมูกไปมานี่เอง


อันที่ 2 เมล็ดผักที่เพื่อนส่งมาให้ โดยจ่าหน้าถึงลูกสาว (นัยว่าเป็นกุสโลบาย เพื่อให้เขาปลื้มอันเป็นแผนให้เขาจะได้รู้สึกว่าอยากปลูก และรักต้นไม้ ชอบปลูกผักปลูกไม้ไปด้วย) อันนี้มาเจอกันตอนออกเดินทางไปเที่ยว ระหว่างทางใกล้ ๆ พัทยา


ผมสังเกตตัวเองว่า ถ้าเป็นแต่ก่อน ผมคงหัวเสีย เดินไปเดินมา และกระวนกระวายทั้งวัน (หัวแดงอยู่คนเดียว) แต่ด้วยอานิสงส์ที่เพิ่งกลับจากปฏิบัติธรรม และการศึกษาธรรม ทำให้เห็น่ว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นแระ หาก็ยังคงหา แต่ไม่ทำให้ตัวเองร้อนหัว ร้อนตัวเหมือนก่อน


เพียงแค่ในช่วงเวลาที่ผ่านเรายังคงมุ่งมั่นหา ท้ายที่สุดมันก็มาของมันเอง


ขอให้เจอไว ๆ ด้วยใจเย็น ๆ นะครับ :cheer3:


 

เป้าหมายสูงสุดของเกษตรกรรม ไม่ใช่การเพาะปลูกพืชผล แต่คือการบ่มเพาะ ความสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์.... มาโซโนบุ ฟูกูโอกะ

หน้า