บล็อกของ sailomloy

หลายคนคงงงว่าทำไมผมไม่เขียนอะไรในวาระของที่มาในงานมีดที่ผมโพสครั้งนี้ ว่ากันตามความเป็นจริง ผมตีบตันครับ งานที่ทำอยู่เป็นงานที่ต้องใช้ทำแรงงานและมันสมอง ทั้งอาศัยความรู้ที่ได้ค้นคว้ามาและที่ด้นค้นพบเอาเองที่หน้างาน

หมดวันก็หมดพลัง ปกติถ้าคิดอะไรได้ก็จะรีบเขียนบันทึกไว้ก่อน จะเป็นคำสั้น(คีย์เวิร์ด)หรือบทสนทนาแจ๋วๆ ที่(แอบ)ได้ยินมาจากผู้คนรอบข้าง

ช่วงนี้ยอมรับ...หมดจริงๆ หมดรูป

ผมคิด…

ในยุคของสังคมเครือข่ายที่สามารถติดต่อกันได้อย่างรวดเร็วทันใจข้ามซีกโลกได้ภายในเสี้ยววินาทีแบบนี้ บางทีผมเองซึ่งร่ำเรียนมาทางสาขาวิชาอิเล็กทรอนิกส์ยังอดตื่นตะลึงไม่ได้

อาจเพราะเติบโตมากับกลิ่นโคลนสาบควาย ควันไฟจุดปรนเพื่อปลูกไร่ข้าว  ห้วย คลอง ภูเขา และโตรกธาร ไม่กี่วันที่ผ่านมาเพิ่งได้นั่งคุยกับดอกเตอร์หมาดๆ ซึ่งเกิดจากถิ่นเดียวกับผม เติบโตมากับเรื่องเล่าอันพิสดาร ดวงไฟยามพลบค่ำซึ่งลอยต่ำไปที่นั่นที่นี่ชวนให้ขนหัวลุก การเผาศพกลางแจ้งอุดจาดตา ความป่วยไข้ของผู้คนในยุคที่หยูกยาและหมอเป็นเรื่องห่างไกล

อาทิตย์ที่แล้ว..ขณะที่ผมกำลังตีขึ้นรูปมีดที่มีลักษณะคล้ายกับมีดอีเหน็บสองเล่มที่เพื่อนฝูงเก่าแก่สั่งไว้ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่สมองของผมกำลังวุ่นวายอยู่กับการเรียนรู้เหล็กชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นเหล็กพื้นๆ หาได้ง่าย แต่จัดการยากมาก ถ้าจัดการดีๆ จะเป็นงานที่สามารถนำไปใช้งานหนักได้เหมือนกันกับเหล็กอื่นๆ ที่เคยทำมา

บ้านเช่าครึ่งไม้ครึ่งปูนหลังเก่าสองชั้นริมทุ่งหลังเรือนจำนครศรีธรรมราช ปี ๒๕xx

เราหกคน(เท่าที่จำได้ในตอนนี้-๓๕๕๓)ตกลงเช่าบ้านหลังนี้เพื่อมาพักอยู่รวมกันหลังจากกระจัดกระจายเช่าบ้านห่างๆ กัน เสียค่าเช่าและค่ารถเดินทางไปเรียนไกลจากที่พักหลายกิโลเมตรร่วมปี

การเช่าบ้านทั้งหลังในราคาที่ไม่แพงทำให้เราทั้งหมดสนิทสนมกันมากขึ้น นั่นหมายถึงต้องแลกกับความแตกต่างกันอย่างสุดขั้วของแต่ละปัจเจกที่มาจากหลากหลายครอบครัว และหรือจังหวัด

๑.

วันนี้

น้องชายคนหนึ่งในที่ทำงานเก่าผม ทราบข่าวจากเพื่อนๆ เขาเองว่าผมกำลังหัดตีมีดอยู่ที่บ้านสวนที่เขาเคยมาเยือนเมื่อหลายที่แล้ว เขารีบติดต่อผมเพื่อคุยกันเรื่องมีดจนฟุ้งไปทั้งแป้นคีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์ ภาษาปากคงเรียกได้โม้กันจนแมงโม้บินว่อนกันไป