บล็อกของ ก้องนคร อุ่นกลม

สวัสดีครับสมาชิกบ้านพอเพียงทุกท่านนะครับ   หลังจากที่เคยเคยบล็อคล่าสุดเมื่อเดือนก่อนๆว่าจะลาออกช่วงสิ้นปีไปใช้ชิวิตที่บ้านนา   เพื่อความมั่นใจว่าที่คิดและหวาดหวังไว้จะไหวรึเปล่า   อาทิตย์ที่แล้วเลยกลับบ้านเพื่อไปดูช่องทางทำมาหากิน   ว่าจะรอดรึเปล่าลองดูภาพประกอบอีกทีนะครับ   

สวัสดีสมาชิกบ้านสวนทุกท่านตอนดึกๆนะครับ   ที่โผล่มาเอาป่านนี้เพราะนั่งคิดชื่อเรื่องอยู่ว่าจะเอาชื่ออะไรดี   พอดีช่วงนี้เพลงพี่ป้างฟีจเจอริ่งกับตั๊กแตนกำลังมา   อย่ากระนั้นเลยตั้งชื่อเรื่องตามนี้แหละ   ซึ่งตรงกับอาการที่เป็นพอดี   รู้สึกใจหวิวๆเมื่อเห็นสมาชิกบ้านสวนอวดรูปสวนสวยๆ   อิจฉานิดๆสำหรับท่านที่ได้ทำในสิ่งที่รัก   จนอาการกำเริบเอาตอนต้นเดือนที่ผ่านมา   จึงได้แจ้งเจ้านายว่าขอทำงานถึงแค่สิ้นปีนะครับ   กว่าจะพูดออกไปได้ไม่ง่ายเลย   ไหนจะคนรัก หน้าที่การงาน เงินเดือนที่ได้รับ   แต่ทำไงได้ด้วยเกิดมาเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว   พ่อแม่รึก็แก่แล้วหวังพึ่งพา

สวัสดีสมาชิกบ้านสวนพอเพียงทุกท่านนะครับ   ที่ผมจั่วหัวเรื่องนี่ไม่ใช่ละครภาคต่อของละครไทยเรื่องไหนๆนะครับ   วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากนะครับ   แค่อยากทำตามแนวทางของชื่อเว็บ คือ บ้านสวนพอเพียง   แต่ขอเป็นห้องพักพอเพียงตามแบบฉบับพนักงานบริษัททั่วไปนะครับ   ใจรักเกษตรแต่พื้นที่ไม่เอื้ออำนวย   แต่การแสวงหาความรู้และประสบการณ์   พื้นที่คับแคบไม่เป็นปัญหา

สวัสดีวันหยุดสุดสัปดาห์ครับ   วันนี้ได้กลับมาลำลูกกาซะที   หลังจากต้องไปทำงานต่างจังหวัดทั้งเชียงใหม่และแม่สอด จังหวัดตาก   และได้นำบรรยากาศตลาดดอยมูเซอมาฝากกันครับ

วันนี้เดินทางมาถึงแม่สอดแล้วครับ   นั่งรถผ่านตลาดดอยมูเซอ   คิดในใจว่าหากไม่มีไรผิดพลาดนี่ต้องซื้อต้นกาแฟอาราปิก้ากลับซัก 10 ต้น    หากโชคดีได้พันธุ์โรบัสต้าซัก 10 ต้นคงดีไม่น้อย   เพราะที่บ้านยังไม่มีพันธุ์นี้ปลูกเลย   อาจจะซื้อข้าวกล้องเพื่อไปทำข้าวงอกซักกิโล   เห็นพืชผักที่ชาวเขานำมาขายแล้วนึกอิจฉา   หากคนเราไม่ทำลายป่าไม้   ด้วยความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติคงมีกินไปยันลูกหลาน   หวังว่าสักวันต้นไม้ที่ผมนำไปปลูกที่นครพนมจะแพร่พันธุ์ให้คนพื้นราบได้เชยชมบ้าง   ไม่ได้แค่หวังครับแต่ได้ลงมือทำแล้วบางส่วน   ทยอยๆปลูกเพื่อจะมีวันหนึ่งที่ความฝันจะเติมเต็ม