แวะเอารูปมาฝากค่ะ

Slowlife ไม่ค่อยมีภาพผักสวนครัวมาฝากหรอกค่ะ เพราะอยู่ไม่ค่อยติดบ้านสงสารผักน่าจะตายก่อนมันจะโต คนใกล้ชิดเคยแนะนำว่าให้ปลูกตะบองเพชร น่าจะเหมาะ แต่ก็ไม่ได้ปลูก หากตะบองเพชรตายขึ้นมาจะเป็นเรื่องอื้อฉาวในหมู่ผองเพื่อน 
     ไปลั๊นลามาค่ะ ที่ อช.แม่เมย Slowlife ไม่ได้เดินป่ามานานแล้วตั้งแต่กลับจาก trek เนปาล หลบเลียแผล พยุงสถานะการเงินและสังขารให้กลับเข้าที่ ทำตัวเป็นคนดีให้เจ้านายไม่เขม่นเพราะหายหัวไปร่วมครึ่งเดือน
    ที่นี้...เมื่อหัวใจมันเรียกร้องเราจึงออกเดินทางค่ะ

ทริปนี้เราไปตามล่าหาทะเลหมอก ที่ ม่อนปุยหมอก อช.แม่เมย จ.ตาก นั่งรถกลางคืน พอเช้าไปดูพระอาทิตย์ขึ้นพร้อมทะเลหมอก สร้างความผิดหวัง แต่ไม่เป็นไรค่ะ ที่นี่ไม่สวยก็ไม่พรือ...ที่ม่อนปุยหมอก ต้องสวย

ขึ้นเป้แล้วเดินขึ้นเขาค่ะ ระยะทางสี่กิโลนิดหน่อย หน่วยวัดระยะทางมารายงานหลังจบทริป ฝีเท้าขนาด slowlife นี่ ซัดไปสามชั่วโมงค่ะ ระหว่างทางเวลาเหนื่อยก็เนียนๆ ด้วยการ macro ดอกไม้ข้างทาง ถ่ายไปถ่ายมามือสั่นอันเนื่องจากนิสัยไม่ดี ขี้เกียจแบกขาตั้งกล้อง

บ่ายโมงก็ถึงม่อนปุยหมอกค่ะ กางเต็นท์เสร็จ กินข้าวเที่ยงที่ใส่เป้มา ข้าวกระะเพราหมู ไข่ดาว แถมยังมีข้าวเหนียวกับไส้อั่วซุกไว้ในเป้อีก แบบว่างานนี้ถ้าหลงป่าเป็นไม่มีอด รอตอนเย็น พระอาทิตย์ตก ม่อนปุยหมอกจะทำให้ผิดหวังหรือเปล่า..

ได้เวลาพระอาทิตย์เลิกทำงาน ต่างเฝ้าคอยมุมใครมุมมัน รอคอยแสงที่ตัวเองคิดว่าถ่ายแล้วจะงามที่สุด

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว แสงเหลือบๆ สีม่วงยังปรากฏที่เส้นขอบฟ้า อัศจรรย์ของธรรมชาติ

ด้านทิศตะวันตก พระจันทร์รับเวรส่องแสงต่อ คืนนี้ขึ้น 14 ค่ะ พระจันทร์กลมโตเป็นพิเศษ

     กลางคืนใครมีแบตเตอรีมากๆมาย ก็ถ่ายดาว ถ่ายพระจันทร์ รอคอยว่าพรุ่งนี้เช้า ม่อนนี้ จะมีปุยหมอก สมชื่อหรือเปล่า
     ม่อนปุยหมอกไม่ทำให้ผิดหวัง แต่ต้องรอสายๆ หน่อย เก้าโมงเช้า หมอกถึงจะเริ่มจับตัวเป็นทะเลหมอก

ต่างคนต่างบันทึกความสวยงาม แล้วปล่อยธรรมชาติไว้อย่างนั้น เผื่อคนรุ่นต่อไปจะได้ขึ้นมาชื่นชมความงดงามที่สร้างสรรปรุงแต่งให้โลกนี้น่าอยู่

ลาก่อน ม่อนปุยหมอก..อาจจะมีอีกสักครั้งที่ได้กลับไปเยือน