บอกเล่า เก้าสิบ ครับ

ช่วงนี้อาจจะห่างหายไปบ้างตามกำลังเวลาที่มีครับ มีโอกาศ ก็เขามาหาอ่านติดตามบล็อกเพื่อนๆสมาชิก ได้มีโอกาศตอบบล็อกบ้างอ่านเฉยๆบ้างตามกำลังเวลาที่มีครับ ปริกติผมจะลงบล็อกบ่อยหน่อยพอเวลาน้อยก็นานๆที่ แต่ยังไงก็ไม่ลืมกันครับ ห่างหายไปมา ก็เลยอยากบอกเล่าเก้าสิบเรื่องส่วนตัว ให้เพื่อนสมาชิกที่เป็นกำลังให้กันมาทราบความคืบหน้าของชีวิตเพื่อนในเวปคนนี้ครับ พิมพ์ไร้สาระอาจจะน่าเบื่อได้เลยเอาภาพดอกไม้บานช่วงหน้าหนาวในโรงเรื่อนและนอกโรงเรือนของร้านขายต้นไม้มาประกอบให้ชมกันครับ ย้ำครับ ไม่ใช้ร้านต้นไม้ผม ผมเป็นลูกค้าทั่วๆไปเท่านั้น

 เพนซี สีดำ

หายไปก็ไปทำงานตามปรกติครับ งานเริ่มเข้าที่แล้วเราก็มีโอกาศ ออกปาก ออกเสียงได้มากหน่อย พอเสนอมากๆ ก็ต้องลงมือทำครับ ลงมือทำก็ต้องใช้เวลาเลยเป็นที่มาให้ทำนอกเวลามากขึ้น แต่ไม่เหนื่อยไม่ท้อกับงานนะครับ มีความสุขกับงานใหม่และ เพื่อนร่วมงานดี แต่เวลาว่างที่มีก็น้อยลง ถึงจะเป็นแค่ลูกจ้างธรรมดาทั่วไป เรารับผิดชอบอะไรแล้วก็อยากทำให้ดีครับ เพราะงานได้ดี เราก็มีความสุข เพราะค่าเงินเขาที่จ้างเราเราก็ทำได้ดีตามความสามารถเราแล้ว ถ้าเมื่อไหร่นายจ้างไม่เห็นคุณค่าสิ่งที่เราทำ อย่างน้อยเราก็ ภูมิใจในตัวเองครับ ถึงเป็นแค่ลูกจ้างก็ไม่เอาเปลียบใคร ถ้าเมื่อไหร่นายจ้างแย่มากๆ เราก็เปลี่ยนงาน โชคดีหน่อยครับ ที่นี่คนน้อย งานสายผมมีเยอะ เลยทำให้ไม่ต้องกังวลมากเรื่องหางานใหม่ ทำงานแบบไม่ต้องกังวลเรื่องตกงานแบบนี้ก็สบายใจดี เราก็ทำงานได้เต็มความสามารถ คิดไว้ครับที่ทำงานใหม่ ดีกว่าที่ทำงานประจำเก่าเยอะเลย เงินน้อยหน่อยแต่สบายใจดี ทีทำงานก็บรรยกาศดี เปนอันว่า ตอนนี้ผม สบายดีกับงานใหม่ครับ 

คามีเลีย

เรื่อง ครอบครัว ผมสองคนก็มีความสุข กันตามอัตภาพครับ สบายๆ มีเวลาเจอกันน้อยลง เขียนบันทึก ทิ้งไว้ให้อ่านกันบ่อยขึ้น ส่งเมจเสจ หากันทางมือถือบ่อยขึ้น ทานข้าวเย็นด้วยกันน้อยลง ทานนอกบ้านอย่างน้อยอาทิตย์ละครั้ง ถ้าถามผมว่า ดีไหม ส่วนตัวอยากเป็น เหมือนเก่าตอนไม่มีงานประจำมากกว่า แต่ด้วยความที่ยังมีแรงทำงานเป็นลูกจ้างอยู่ เราก็ทำไปครับ อย่างน้อย เราก็ได้ทำงานที่เราถนัดและมีความสุขดี ผมถือว่าโชคดี กว่าเจ้เยอะ เจ้ไม่ชอบงานประจำของเขาเลยครับ กลับมามีเรื่องบ่นทุกวัน คงไม่นานเจ้คงเปลี่ยน อาชีพไปทำอย่างอื่น ที่เจ้ทนทำงานที่เดิมเพราะ เจ้ยังหาสิ่งที่ตัวเองอยากำจริงๆ ไม่เจอ ผมเอง ก็ได้แต่สนับสนุนครับ เจ้ทำงานที่เดิมมานานหลายปีเริ่มตั้งแต่ก่อนเรียนจบ จนเรียนจบก็ไม่เปลี่ยน ความก้าวหน้าของเจ้ ก็ ไต่เต้า มาจากเลขหนึ่งจริงๆ ตอนนี้เจ้ได้ตำแหน่งดีแล้วก็ยังบ่นอยู่ครับ บางครั้งเจ้ของผม อาจจะอยากบ่นให้ใครซักคนฟังนะครับ ถ้างานแย่หนักๆ คงออกไปนานแล้ว

คามีเลีย

เล่าเรื่องเจ้ต่อ เจ้เดินทางไปทำงานต่างรัฐไม่ได้ ก็ บ่น เพราะงานค้าง พอสนามบินเปิด เจ้ก็ บ่นอีก เพราะต้องเดินทางทำงานช่วงวันหยุด วันนี้ผมไปรับกลับมาก็ คงต้องบ่นอีก หลังจากทำงานแล้วสรุป ไม่มีผม เจ้จะ ไปบ่นกับใคร ดูผมสำคัญขึ้นมาทั้นที่ ปลอบใจตัวเองไว้ครับ

คามีเลีย

ดอกโฮย่า

ต่อมาเรื่อสวนครับ แบ่งเวลาได้น้อยคง สวนครัวน้อยๆ ดูแปลกตาครับ พืชอะไรที่ไม่ได้ปลูกก็จะขึ้นรก ขึ้นมา พืชอะไรที่ปลูกไว้ก็เหี่ยวหายไป เรื่องดีๆในสวนครัวก็ยังมีให้กิน เรื่องแย่ๆ ก็ว่า กันไป อะไรทนหนาวไม่ได้ก็ตายไป ครับ เช่น กระเจียบแดง ตายเหยี่วแห้ง ดอกฉ้ำเน่าตั้งแต่ยังไม่ลงเม็ดครับ ก็ตัดทิ้งไป เมื่อสวนครัวแปลกตาแบบนี้ก็ต้อง แบ่งเวลาทำครับ ทั้งเวลาผมเวลาเจ้ ผมก็ขุดดิน ถอนหญ้า ดูแลแมลงไป เจ้ก็หาต้นไม้มาลงใหม่ ซื้อ มาเรื่อยเลยครับ ผม บอกเขาว่าถ้า เจ้ขยันซื้อแบบนี้ต้องทุบโรงรถออก เอามาทำแปลงปลูกต้นไม้แล้วครับ เจ้ ค้อนผม แต่ก็ไม่หยุดซื้อครับ สวนครัวหน้าหนาวเราก็ทำไป ครับเท่าที่เวลาอำนวย เจ้ไม่อยู่บ้าน มี เรื่อง เล่าลับหลังเยอะเลยครับ

ดอกเข็มต้น

เรื่องอาหารการกินในบ้าน เหมือนเดิมครับ ทานผักในบ้าน มีให้ทานตลอด ซื้อผักอินทรีย์ทานเยอะกว่า หน้า ร้อนหน่อยครับ แต่ก็นับว่ายังดีอยู่ ที่บ้านใครมาเยี่ยมจะได้ของดองกลับไป ทุกครั้ง ครับ เจ้ทำ มะระดองซีอิ๊ว ได้ดีเป็นที่ชื่นชอบครับ ซอสพริกของเจ้ก็ขายดี มะกอกดองก็ขายดี น้ำหมักเอ็มไซด์จากผลไม้ ก็ เยอะ เจ้กับผม ดองเหล้า เอาไวก็มีแจก ล่าสุดเจ้ดอง แก่นตะวัน ไว้อีก บ้างครั้งเจ้อยู่ดองผักถึง ห้าทุ่ม ผมกลับมาบ้านเจ้ยังยัดผักใส่ขวดโหลอยู่เลย ใบมันเทศ เจ้ก็เอามาดองกิมจิจนได้ คู่ชีวิตของผมนี้ขยันดีจริงๆ ทุกวันนี้ เหลือแต่ตระกลูฟัก ที่ยังไม่ได้ทำทาน

โซเคลเมน ใบหยัก

เจ้ว่าเคลียดกับงานมาก็ ทำสวน ดองผัก แบ่งปันผักสด แล ดอง ก็มีความสุขดี ผมคิดตามเจ้ก็ จริงครับ ความสุขง่ายๆใกล้ๆ ตัวรอบๆ บ้านเอาวันหนึ่งหลังจากสิ้นสุดการดองผัก ผมนั่งอ่านหนั่งสือการเกษตร อยู่บนเตียง เจ้อาบน้ำ เสร็จมานั่งทาครีมอยู่ข้างๆเตียง แล้วก็ ผูดออกมาว่า ใบไม้ผลิปีนี้ ปลูกอย่างละต้นสองต้นก็พอ ทำไม่ไหว ถึงดองได้ อร่อยก็กินไม่ทัน เจ้ว่า เราทำงานประจำกันแบบนี ด้วย ปลูกไม้ประดับกันดี กว่า ผมบอกเจ้ว่าปลูกอะไร ก็ต้องดูแล งานเท่าเดิม ยังไงก็ตามมีผักไว้ ดีกว่าจะทานอะไรๆ ก็ต้องซื้อทาน เจ้ถอนใจ แล้วก็บอกผมว่า เราเอาผักไปขายกันเถอะ

ประโยคหลงทำให้ทราบว่าเจ้ คงเบื่อดองผักจริงๆ มีโอกาศก็จะขายฟักที่บ้านดูครับ เป็นโครงการต่อไป  ไซเคลเมน พันธ์แคระ

มีรายได้เพิ่มขึ้น เราสองคนก็ เริ่มวางแผน เจาะบ่อ บาดาร ติดแผงพลังงานแสงอาทิตย์เพิ่ม ทุกวนนี้ระบบน้ำร้อนใช้พลังงานแสงอาทิตย์ ไม่ใชแก๊ซ แต่อีกไม่นานไฟฟ้าในบ้านจะมาจากแสงอาทิตย์ทั้งหมด มีเงินมากอีกหน่อยก็ เจาะบ่อบาดาร ได้รดน้ำให้ซะใจ โครงการทั้งหมดที่มีได้ ก็เพราะรายได้มั่นคงขึ้น ครับ

ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้น กันไปค่อยๆประหยัดสะสม ซักวันเราสองคน อาจหาที่ทำสวนได้เป็นเรื่องเป็นราวครับ อีกส่วนหนึ่งของชีวิตผม คือ สมาคมในเวปบ้านสวนนี่ละครับ เป็นที่ผ่อนคลาย ที่ระบายเรื่อง เจ้ ^_^ และ เป็นส่วนหนึ่งทำทำให้ รู้สึกเหมือนว่าขาข้างหนึ่งของผมก็ยัง อยู่เมืองไทย แม้จะยังหาโอกาศปรีกตัวกลับไปเยี่ยมที่บ้าน ยากอยู่ก็ตาม นึกถึงเพื่อนๆ พี่น้อง ป้า น้า อา ในบ้านสวนเสมอครับ มีอะไรคืบ หน้า เรื่อง สวนเรื่องเจ้ ต้นไม้ ดอกไม้ ผักที่ปลูกใหม่ๆจะมาเล่าสู่กันฟังอีกครับ ดอกไม้ที่เห็นทั้งหมดไม้ได้ซื้อมาปลูกเลยครับ ซื้อแต่เพนซีดอกดำอย่างเดียวครับ

เจอกันบล็อกหน้าครับ

ตุ้ย