เมื่ออาม่าหัดอ่านภาษาไทย

ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายของคนดีค่ะพี่ตั้ม..

ชื่นชมความพยายามของอาม่า

แต่ก็ทำให้นึกถึงเด็กประถมสมัยนี้ที่อ่านหนังสือไม่ออก เห้อ

ทั้งคนสอน และ คนอ่าน สุดยอดมากค่ะพี่ตั้ม 

เจเจ อายตัวงอเลย 

เยี่ยม   สุดยอด

:cheer3: :cheer3: :cheer3: :cheer3:

อาม่าน่ารักจังเลยค่ะ มีความพยายามสูงมากๆ ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์

อ๊อดเห็นคุณยายท่านนึงมาอยู่อเมกากับลูกชาย แต่ขี้เกียจบรรลัยเลย นิสัยก็ขี้บ่น จู้จี้ จุกจิก แก่แล้วแก่เลย ไม่น่ารักเหมือนอาม่าของอาตั้มเลย ว่าแล้วก็นินทาให้ฟังดีกว่า เผื่อว่าใครแก่แล้วกำลังเป็นแบบนี้อยู่ จะได้สะดุ้งบ้าง

เรื่องก็มีอยู่ว่า แกมาอยู่อเมกากับลูกชาย ลูกชายมาทำงาน สัญญา 5 ปีค่ะ แต่ลูกชายไปทำงานไม่มีเวลาคอยขับรถรับส่งแม่ไปตลาด หรือไปใหนๆ ถ้าแม่อยากไปก็คืต้องไปเอง ไม่ไกลค่ะ เดินไป 5 นาทีถึงที่หมาย มีทุกอย่างให้เลือกสรรค์ แต่คุณยายแกก็ขี้เกียจไป ไม่อยากเดิน บอกว่า กลัวหลงพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ โรงเรียนสอนภาษาเขาก็มีอยู่หน้าบ้านค่ะ แต่ไม่ยอมไป วันๆ พอลูกชายไปทำงาน แกก็นั่งจับเข่าอยู่แต่ในบ้านทั้งวัน รอลูกชายมาหาข้าวให้กิน ทั้งๆที่ทำงานมาเหนื่อยจะตายชัก คุณยายก็ไม่ได้แก่อะไรมากมาย อายุเพิ่งจะ 50 ปี ยังเดินได้วิ่งได้ แต่ไม่ขวัญขวายทำอะไรเลย ลูกชายต้องทำประเคนทุกอย่างเหมือนคนไม่มีมือ (จริงแล้วปัญหามันมากกว่านี้ แต่เล่าไม่หมด)

แต่ที่โรงเรียนกลับมี คนจีนแก่ๆ อายุตั้ง 80 ถือไม้เท้ายักแย่ยักยันไปเรียนภาษา แล้วเดินมาเรียนด้วยนะค่ะ ไม่มีลูกหลานรับส่งเลย แกไปเดินที่สวนสาธารณะออกกำลังกาย รำไทเก็กไม่อายใครเลย ใครจะมองก็ชั่งแกก็รำของแกไป อยากไปใหนก็ไปเองไม่เคยรอลูกหลานมารับมาส่ง เอาแค่โทรสัพย์มือถือเปิดแล้วไส่เป๋าไป พอ หลงก็โทรให้ลูกมารับ ไปโรงเรียนได้เจอเพื่อนรุ่นเดียวกัน ได้พูด ได้คุยได้หัวเราะ ได้ฝึกภาษา จนไม่อยากจะเชื่อว่า คนแก่อายุ 90 มาเรียนภาษาอังกฤษ 3 เดือน พูดภาษาคล่องปรื่อยังกะไปเรียนโรงเรียนนานาชาติ วัยรุ่นนี่อายเลย

ทำให้อ๊อดนึกถึงอาม่าของอาตั้มเลยคะ แบบนี้ไปอยู่ที่ใหนก็มีแต่คนรัก มีเพื่อนเต็มไปหมด แต่คนไทยบางคนมาอยู่อเมกา ไม่ยอมไปเรียนภาษา บอกว่าอายุมากล่ะ ไปเรียนทำไม อายเขา..ซะงั้น..บางคนมาอยู่ 10 ปี ภาษาไม่ได้เลย เขาด่าอะไรมาก็นั่งอ้าปากหวอ... 

เห็นความพยายามของอาม่าแล้ว ประทับใจมากเลยอาตั้ม แบบนี้ซิถึงจะเรียกว่า ไม่เสียชาติเกิด ขอกอดอาม่าทีนึง จุ๊บ จุ๊บ