ทดสอบความคล่องตัวและการเปรียบเทียบของเก่ากับใหม่ครับ

กว่าจะเข้าบ้านได้มันยากเพราะไม่มีความรู้ด้านนี้ พอเข้ามาแล้ว:-

-มั่นเป็นงึกๆงักๆ มันเป็นซะอึกซะอัก มันเป็นซ่องล่องแซ่งแล่ง

-มันเป็นรำเก๊อะรำเก้ย

-หมันพรื่อโฉ๊ จึงลองเขียนบล๊อกลองแล

จากมนุษย์เงินเดือนที่ยากจนทนเก็บหอมรอมริบพอมีเงินเก็บมาซื้อที่ดินทำสวนที่ฝันไว้ในส่วนลึกของหัวใจ  ฝันว่าอยากปลูกต้นไม้ที่มีลูกให้กินมีสระน้ำมีปลามีเป็ดและห่านพาลูกๆว่ายเล่นในน้ำ มีแม่ไก่พาลูกคุ้ยเขี่ยดินทำมาหากินตามประสาไก่เอย ยามเช้าและเย็นเดินเล่น นั่งรับลมเย็นที่ศาลาริมสายน้ำอย่างนี้ แต่ศาลานี้อยู่ที่บ้านของคนอื่นเอามาให้ดูว่าอยากได้อย่างนี้ครับ

จึงตระเวนหาซื้อที่ดินพอแมวดิ้นตายได้มา3ไร่กว่าๆ ด้านหลังติดสายน้ำเล็กๆอย่างนี้ เพราะพ่อหลวงสอนว่าไม่มีไฟฟ้าเราอยู่ได้แต่ไม่มีน้ำเราอยู่ไม่ได้ สวนที่ซื้อเป็นดินปนทรายเก็บน้ำไม่อยู่ จึงขุดบ่อใกล้ๆกับสายน้ำเล็กๆนี้เนื่องจากมั่นใจว่ายิ่งนานวันระดับน้ำก็จะยิ่งลึกลงไปในลักษณะเดียวกับภาคอีสาน จะหวังพึ่งภาครัฐหรือส่วนรวมมันยากการชักชวนกันทำในสิ่งดีๆไม่ค่อยมีใครสนใจ จึงต้องดูแลตัวเอง ดังนั้นจึงขุดบ่อเองริมสายน้ำเล็กๆนี้ซึ่งมักจะแห้งเมื่อถึงฤดูแล้ง

หลายปีผ่านไป ยางราคาดีคนก็ตัดต้นไม้เช่นมะพร้าว ล็องก็อง เงาะ ส้มฯออกพากันปลูกยางพาราแล้วก็พากันฉีดยาฆ่าหญ้ากันทุกปี ต้นไม้ที่จะตรึงน้ำไว้ก็หมด ดินบริเวณที่ซื้อไว้เป็นดินปนทราย ดินทรายก็เลยไหลตามน้ำไปเมื่อน้ำหลากทำให้ทางขาดอย่างนี้รถก็ผ่านไม่ได้

และสายน้ำนั้นเต็มไปด้วยน้ำยาฆ่าหญ้าที่โดนฝนชะลงไปในสายน้ำรวมๆกันไปลงทะเลให้กุ้งปลาปูหอยให้เราได้เอามาทำอาหารกินกันใส่ผักทีปลูกแล้วป้องกันหนอนแมลงที่ฉีดพ่นด้วยยาฆ่าแมลง ลองเขียนดูว่าจะขัดข้องอย่างไรหรือไม่ ค่อยมาเขียนเล่าความเป็นไปในสวนต่อครับ เขียนและลงภาพบล๊อกใหม่ต่อจากนี้ได้6-7รูป พนักงานไฟฟ้ามาเปลี่ยนฟิวส์ที่หม้อแปลงหน้าบ้าน เปิดมาหายหมดเลย ต้องผัดไว้ก่อนครับ