จากใบมะพร้าว... ของที่กำลังจะถูกลืม

สิ่งของหลายอย่างที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นจากวัสดุธรรมชาติไม่ต้องเสียเงินซื้อไม่ต้องหาวิธีกำจัดเมื่อหมดประโยชน์ แต่กำลังเป็นสิ่งที่ถูกลืม นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่พยายามรวบรวมและถ่ายทอดสู่เด็กรุ่นหลังเมื่อช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมามีโอกาสได้ชวนเด็ก ๆ รุ่นใหม่มาเรียนรู้เรื่องราวของเด็กรุ่นเก่า และโชคดีที่ได้ภาพขั้นตอนการทำตั๊กแตนไว้ วันนี้อยากนำมาแบ่งปันให้เพื่อน ๆ ได้รำลึกถึงความหลังค่ะ 

ทำตัวตั๊กแตนกัน  เริ่มจากเลือกใบมะพร้าวมาฉีกออกจากก้าน เหลือติดด้านโคนก้านไว้สักประมาณ ๒ นิ้ว

หงายด้านท้องใบขึ้น ชั้นที่ ๑  เริ่มจากด้านซ้ายนำปลายใบทำบ่วงคล้องกับแกนกลางและดึงลงมาให้ชิดตรงที่ฉีกไว้

ทำด้านขวาแบบเดียวกัน

ดึงลงมาให้ชิด  จัดให้สวยงาม

ทำชั้นที่ ๒  ด้านซ้ายโดยตลบปลายไปไว้ด้านหลังใช้นิ้วกดไว้

ทำบ่วงคล้องกับแกนกลางเหมือนเดิม

ดึงลงมาชิดกับชั้นที่ ๑

ทำชั้นที่ ๒  ด้านขวาด้วยวิธีเดียวกัน ตลบปลายใบไปด้านหลังก่อน

ทำบ่วงคล้องกับแกนกลาง ดึงลงมาให้ชิดกัน

ทำให้ได้ ๖ ชั้น  ด้านนี้คือด้านท้องของตั๊กแตน ใบที่คู่กันยาวลงมาตัดและจักเป็นริ้วเล็ก ๆ แทนขา

ด้านหลังของตั๊กแตน

ได้ตัวแล้วคราวนี้มาทำหาง  ใช้ใบมะพร้าว ๑ ซีก

ม้วนจากด้านปลายเล็ก ๆ ไปหาด้านโคนให้ยาวออกไปเรื่อย ๆ  สำคัญที่สุดคือต้องม้วนให้แน่นไม่หลุดออกจากกัน

เมื่อได้ความยาวที่ตามที่ต้องการแล้ว ตัดใบที่เหลือออกกลัดด้วยไม้กลัดให้แน่น

ได้ตัวกับหาง ยังขาดหัว

ใช้ใบซีกที่เหลือมาพับเป็นสามเหลี่ยม

ม้วนไปมาให้แน่นสัก ๓ - ๔ รอบ

พับปลายเก็บให้เรียบร้อย

ครบแล้วทั้งสามส่วน  นำมาประกอบเข้าด้วยกัน

ใช้ก้านมะพร้าวตกแต่งเป็นหนวด  ตัดใบส่วนโคนให้เรียวเป็นปีก ใช้ก้านที่เหลือใส่เป็นที่แขวน

เสร็จแล้วค่ะของเล่นสำหรับเด็กสมัยเรา ใช้เพียงแค่ใบมะพร้าว ๒ ใบ กับ ๑ สมอง ๒ มือ

แถมด้วยของใช้จากใบมะพร้าวค่ะ  มีทั้งตะกร้าหูหิ้ว และกระจาดผลไม้แบบต่าง ๆ 

ยืนยันว่าใช้ได้จริง พอดีเก็บมะเขือการ์ตูนมากิโลกว่า ๆ ใส่โชว์ได้เลยค่ะ

ช่วยอนุรักษ์และถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นที่มีสู่ลูกหลานกันนะคะ

ขอบคุณบ้านสวนพอเพียงอันแสนอบอุ่น