ณ.แห่งนี้ ที่พักใจ

นับเวลาได้หลายเดือนแล้วจากที่อินเนียร์เขียนบล๊อกครั้งล่าสุดก่อนหน้านี้ ไม่ได้เขียน แต่ได้อ่านที่เพื่อนๆเขียนบล๊อกให้อ่านอย่างสม่ำเสมอไม่ได้ห่างไปไหน ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็น แต่ได้ติดตามตลอด

     อินเนียร์เคยเขียนความรู้สึกว่า บ้านสวนพอเพียงฯเป็นเหมือนลานนั่งพูดคุย ปรับทุกข์ เล่าเรื่องของคนยุคก่อน อาจเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ ปัญหาการปลูกข้าว-การเก็บเกี่ยว แมลงศัตรูพืช การร่วมมือกันในการทำกิจกรรมชุมชน เชื่อว่าหลายๆคนคิดคล้ายๆกับที่อินเนียร์คิด แต่บัดนี้เพื่อนๆหายหน้าหายตาไปจนน่าตกใจ มันเกิดอะไรขึ้น หรือกระแสการบริโภคยุคใหม่มาทำให้เปลี่ยนไป พยายามคิดหาเหตุผลว่าอะไรบ้างที่ทำให้เพื่อนๆหายไป หายไปเยอะมากๆ อินเนียร์พยายามจะเขียนบล๊อกบ้าง แต่คิดไม่ออกว่าจะเขียนเรื่องอะไร ลองกลับไปอ่านบล๊อกเก่าๆที่เคยเขียน ยิ่งพบว่า เรื่องที่คิดจะเขียนเคยเขียนมาแล้วทั้งนั้น จึงจนใจจริงๆด้วยความรู้ความคิดที่มี อยากให้เพื่อนสมช.เก่าๆกลับมาเขียนบ้างเพื่อให้เกิดความหลากหลายในมุมมองมุมความคิด เพื่อนสมช.ใหม่ๆก็พยามเขียนเล่าเรื่องนะครับ อะไรที่ยังขาดก็เติมใส่เข้าไป การพูดคุยเล่าเรื่องราวการปลูก-ปัญหา-หรือมีอะไรอยากเล่าสู่กันฟัง เพื่อนๆก็ยินดีรับฟังครับ เพื่อนๆที่หายหน้าหายตาไป รีบกลับเข้าบ้านนะครับ