เก็บรูป มาเล่า ตอนที่ 2

เก็บรูป มาเล่า ตอนที่ 2 ความรู้สึกล้นใจ ......

บางคนอาจจะแค่ผ่านมาเจอ แต่บางคนผ่านมาเพื่อต้องการพักใจ ไว้ที่ไหนซักแห่ง ใจที่ล้า ไม่รู้จะไปทางไหน ไม่รู้ว่าจะทำต่อไปยังงัย และแล้ววันหนึ่งก็มาเจอ บ้านสวนฯ

เริ่มจากปลูกผักกินเอง.....จากวันนั้น มาจนถึงวันนี้

ไม่ยากเลย กับการเริ่มต้น....

เชื่อเถอะค่ะ ไม่นานก็สุก (สุข) ทั้งหมด

......................

แค่เปลี่ยน(ดอกเล็บมือนาง)

จากสีขาว....กลายเป็น สีชมพูอ่อน ไม่นานก็เป็น สีแดง....

สุดท้ายยังเป็นเล็บมือนางที่หอมเหมือนเดิม

พยายามอีกนิด....เหมือนกันทั้งนั้น....

ไม่นาน ก็ตั้งลำต้นตรง......

......................

พร้อมจะเป็นผู้ตาม เปลือกมังคุด จากคำแนะนำของลุงพูน

เพิ่มค่า จากสิ่งที่อาจจะดูไร้ค่า.....

โรยรา ไร้ค่า ไม่น่ามอง ดูดี ๆ ซิ

ยังสวย แม้ร่วงลงดิน ............

หากชีวิตขาดความหวาน ก็ต้องเติมน้ำผึ้ง แค่จี๊บ ๆ นะ (อันนี้แม่บอก)

แต่แอนขาดเยอะ  (ครึ่งแก้ว)

นกน้อย คงตั้งหน้าตั้งตารอ เมื่อไหร่จะสุก

แค่ครึ่งเดียว...ไม่ต้องทั้งหมด.....

เจ้าอยู่สูงเสียดฟ้า แต่ยังมีคนโน้มลงมาสู่ดิน.....

..........เพื่อเธอ............

เมื่อถูกกำหนดมาแล้ว เป็นคนเบื้องหลัง....

อาจไม่มีใครเห็น......แต่ฉันเห็น เห็นใจ....

อีกหนึ่ง....ที่ประทับใจ คุณตาขาย ขี้วัว...

ดอกพุดนี้หอมจัง...แค่เอ่ยทัก คุณตา(อายุ 86) เดินมา ถือกรรไกรกินหมาก... ตัดกิ่งดอกพุด.........ตัดให้แอนหรือค่ะ..คุณตายื่นให้ ตาบอกว่าตอนเช้าดอกหอมมาก ลูกเอาไปแช่น้ำก่อนแล้วค่อยลงดิน  ขอบคุณคุ่ะ วันต่อมา ไปเอาขี้วัวอีก ทุเรียนที่บ้านหล่นสองลูก เอาไปฝากคุณตา พอลงจากรถ คุณตาถามว่าดอกพุดปลูกติดหรือยัง ติดแล้วค่ะ คุณตาจำได้..... แต่คุณตาลุกไม่ไหว ทักมาจากบนแคร่เล็กๆ  ในบ้าน  ลูกของตา เอาขี้วัวขึ้นรถ นับจำนวน สองกระสอบสุดท้าย บอกว่าไม่ต้องนับ ลุงใ้ห้........

จากรุ่น สู่รุ่น...ความมีน้ำใจยังคงอยู่.......

ยังรออยู่ที่เดิม.!!!!!!!!!.............

ในแต่ละวัน มีเรื่องราวตั้งมากมายสอนให้เรียนรู้......จำไม่หมด ก็ต้องจด กันลืม....

จดทุกอย่างที่ลืม แต่อย่าลืมทุกอย่างที่จด.......ฝาบ้าน มีไว้จด.

.....ในวันที่ฝนตก.....มา ม่า ต้ม....

....คงช่วยได้ ให้หายหิว...ฝากไว้ให้อิ่ม...เมนูมัดใจ

..................................................... ล้นใจ.....