นานแค่ไหน....ที่คุณไม่นั่งรถไฟ..

สมัยที่ไม่มีรถเป็นของตัวเอง..ช่วงเริ่มต้นชีวิตทำงาน ใช้บริการรถไฟในการเดินทางไกล เช่นไปชุมพร หาดใหญ่ พิษณุโลก เชียงใหม่ (ใช้ตู้นอนชั้นสองเป็นหลัก ยกเว้นพิษณุโลกใช้สปริ้นเตอร์ แต่สมัยเรียนใช้ชั้นสามนะ) ฯลฯ หลังๆแทบไม่ได้ใช้เลย..ครั้งสุดท้ายนี่..เมื่อประมาณ 7 ปีที่ผ่านมา ไปเที่ยวเมืองกาญจน์กับครอบครัว (ทัวร์ที่รถไฟจัด)..

สถานีรถไฟ..ดูเปลี่ยวน่ากลัวจัง...วังเวง..แอนไม่กลัวเหรอ..ไม่มีบอร์ดี้การ์ดด้วย

จำได้ว่า นั่งรถไฟครั้งล่าสุด ตอนเรียนอยู่ปีสาม  นั่งรถไฟจากหาดใหญ่มากรุงเทพ  เพื่อไปแข่งกีฬามหาวิทยาลัย  นั่งชั้นสามอีกด้วย 

กลุ่มของพวกเรามี สโลแกน  เผลอเป็นหลับ  ขยับเป็นกิน   สนุกมากๆๆ   ตั้งแต่เรียนจบมาไม่เคยนั่งรถไฟซักที 

รถไฟ  กรุงเทพ - อุบล    ไม่ได้สุดสายที่อำเภอเมืองอุบลนะ   สุดที่ อำเภอ  วารินชำราบ  คงเป็นเพราะ  มีแม่น้ำมูลกั้น  สมัยก่อนคงสร้างยาก   งบประมาณไม่พอ   แต่เมืองกับวาริน  ห่างกันแค่  3 กิโล(วัดจาก ศาลากลาง  กับอำเภอ)  ตอนมาอยู่อุบลใหม่ๆ  ก็ใช้บริการรถไฟค่ะ  เดี๋ยวนี้  ไม่ค่อยใช้แล้ว

ไม้หมอนไม่มีแล้ว มีแต่คอนกรีตหมอน ของเก่าหมดสถาพหนุนรถไฟแล้ว เอาไปจัดสวนแทน

สมัยเด็กมากๆ แบบพ่อแทะเมล็ดแตงโมให้กินเคยขึ้นบ่อย ชั้นไหนก็ไม่รู้ ได้กินไข่ต้มอยู่เรื่อย

โตมาได้นั่งสปิ้นเตอร์ กทม.-เชียงใหม่ แค่ครั้งเดียวความรู้สึกคือมันค่อนข้างเหมือนเดิม

เสียงขายของข้างกระจกหน้าต่าง เป็นสิ่งที่จำได้มากที่สุด..สำหรับรถไฟ

ไก่ย่าง ไข่ต้ม หนมตาล กระจับต้ม ก็มีค๊า...เด็กตัวเล็กๆ..วิ่งทูนถาดอยู่เหนือหัว..เพื่อเร่ขายให้ผู้โดยสาร

แก้วชอบซื้อ..กินเกือบทุกสถานี...

ไม่รู้บรรยากาศเดี๋ยวนี้เป็นแบบไหน..ยังคงความวุ่นวายปนสนุกสนานเหมือนเมื่อก่อนหรือป่าว..

รถไฟบ้านเราชอบมาตามเวลา (คือเวลามาถึงแล้ว แต่รถไฟยังไม่มา) อิ อิ อิ

ผ่านสถานีปากท่อ ราชบุรี อย่าลืมซื้อก๋วยเตี๋ยวปากท่อนะ ของเขาอร่อยจริงๆ

จำได้ว่านั่งครั้งสุดท้าย ตอนเด็กๆ แม่พาขึ้น สมัยตั๋ว ยังเป็นใบสี่เหลี่ยมเล็กๆ แข็งๆ

แล้วจะมีผู้ตรวจตั๋วถือ อุปกรณ์ตรวจตั๋ว แก็ป แก็ป มาเจาะรู้

สมัยนั้นมักจะมีข้าวกระทงเล็กๆ ไก่ย่าง ไข่ต้ม ข้าวเหนียวกับหมู

ถ้านับก็ เวลาก็เป็น 10 กว่าปีแล้วที่ไม่ได้นั่งอีกเลย (โห..นาน บ่งบอกถึงอายุ)