ปีนี้เป็นครั้งสุดท้าย
ปีนี้เป็นปีสุดท้ายที่โยชิเอะจังแข่งกีฬาหรือ ว่าอุนโดกัย ช่วงปลาย เดือนกันยายน จะเป็นการแข่งกีฬาของโรงเรียนประถม ส่วนเดือนตุลาคม จะเป็นการแข่งกีฬาของโรงเรียนอนุบาล ปีนี้โยชิเอะจังอยู่อนุบาล 3 ปีหน้า เดือน เมษายน ก็จะเข้า ประถม 1 ปีนี้อิ๋วก็ต้องทำหน้าที่เป็นช่างถ่ายภาพตามเคย ตามมารอลุ้นนะค่ะ
กำบารุโส โอ้ ( ทุกคนสู้ตายค่ะ )
เต้นประกอบเพลง ค่ะ
ดึงเชือกค่ะ
ขอโพสต์หน่อยนะค่ะ
วิ่งพลัด โยชจังเร็ว ๆ ลูก ข้างหลังจะตามทันแล้วนะ
ค่อยยังชั่วข้างหลังตามมาไม่ทัน โยชจังวิ่งนำค่ะ
จริง ๆมีการแข่งหลายอย่างแต่รวบรัดตัดตอนค่ะ รับเหรียญทอง ( อังปังแมน) แล้วก็มองคุณแม่ว่าอยู่ตรงไหนคงอยากโชว์เหรียญทองค่ะ
ทุกคนเดินกลับห้องเพื่อรับรางวัลและเตรียมกลับ แข่งกีฬาเสร็จเที่ยงพอดีค่ะ
คุณแม่ช่วงบ่ายต้องไปทำงานต่อ โยชจังอยู่กับคุณครูต่อนะค่ะ วันนั้นหลังเลิกงานไปรับโยชจัง ทุกคนกลับกันหมด เหลือโยชจังและเด็ก เล็ก ขวบกว่า ๆ อีกไม่กี่คนเอง ตอนนั้นรู้สึกสงสารลูกเหมือนกัน แทนที่จะได้รับกลับเหมือนเพื่อน คนอื่น ๆ แต่ต้องรอจนเย็น (อิ๋วถามโยชจังดูว่าน้อยใจหรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่าโยชจังจะเข้าใจว่าแม่งานยุ่ง ค่ะ)
- บล็อกของ amporn
- อ่าน 8129 ครั้ง

ความเห็น
ann
23 ตุลาคม, 2010 - 22:28
Permalink
ครั้งสุดท้าย...
ตามมาเชียร์ โยชจัง...
....ความสุขอย่างแท้จริง ด้วยหลักเศรษฐกิจพอเพียง....
amporn
24 ตุลาคม, 2010 - 17:16
Permalink
ครั้งสุดท้ายของโรงเรียนอนุบาล
แต่ปีหน้าก็เป็นครั้งแรกสำหรับการแข่งกีฬา ในระดับประถมสำหรับโยชจังค่ะ ปีหน้าพี่คงหัวหมุนแน่ ๆ เพราะ 3 คน ทาเก เทรู โยชจัง แข่งกีฬาพร้อมกัน ไม่รุ้ว่าจะออกหัวออกก้อย ต้องรอให้ถึงวันนั้นค่อนว่ากันนะน้องแอน
ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้
สุชญา
23 ตุลาคม, 2010 - 23:48
Permalink
สนุกสนานดี
ดูแล้วเด็กๆๆสนุกสนานกันจัง
amporn
24 ตุลาคม, 2010 - 17:13
Permalink
ทั้งสนุกทั้งเหนื่อยค่ะพี่กลอย
วันนั้นแดดร้อนมาก เลย เด็ก ก็คงทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย ทั้งสนุกค่ะ หลายรสชาดค่ะ
ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้
Tui
24 ตุลาคม, 2010 - 08:02
Permalink
อ่าน บล็อก พี่อิ๋ว แล้วชื่นชม
อ่าน บล็อก พี่อิ๋ว แล้วชื่นชม ครับ ทั้งทำงาน ทั้ง ดูแล ลูกๆ เก่งมากเลยครับ ขอบคุณ สำหรับภาพครอบครัว อบอุ่น อีกครั้งครับ
amporn
24 ตุลาคม, 2010 - 15:31
Permalink
คุณตุ้ย
ไม่เก่งก็ต้องเก่งค่ะ ที่ญี่ปุ่นไม่มีใครช่วยค่ะ ต้องวิ่งแข่งกับเวลา ต้องทำทุกอย่างเองค่ะ แม่บ้านญี่ปุ่นค่อนข้างเหนื่อยค่ะ
ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้
ตองอู
24 ตุลาคม, 2010 - 08:46
Permalink
พี่อิ๋ว..^_^..
เด็กๆนี่น่ารัก...ดูไม่เบื่อจริงๆเลยค่ะ..^__^..
MSN/MAIL/HI5 : Tongau_oomsin[at]hotmail[dot]com
amporn
24 ตุลาคม, 2010 - 15:27
Permalink
ตอนเด็ก ๆ ก็น่ารัก
อย่างนี้แหละค่ะ พอโตขึ้นคุณแม่เริ่มปากเปียก ปากแฉะค่ะ น้องอู ยิ่ง ถ้า 3 คนพี่น้องอยู้ด้วยกัน นะ พี่เลือดขึ้นหน้าเลยก็มีค่ะ
ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้
นนท์
24 ตุลาคม, 2010 - 08:49
Permalink
ส่งใจไปเชียร์
ส่งใจไปเชียร์ครับ
อย่าแพ้เขานะ เราเพราะฉันเชียร์อยู่
สู้ สู้ เข้าเส้นชัยได้ที่หนึ่งเลย เย้ๆๆๆ
NONT..
amporn
24 ตุลาคม, 2010 - 15:25
Permalink
คุณนนท์
ขอบคุณที่มาเชียร์นะค่ะ วันนั้นโยชไม่ค่อยมีใครมาเชียร์ เพราะพี่ก็ไปโรงเรียน คุณพ่อก็ไปทำงาน มีน้านนท์มาช่วยเชียร์อีกคน ดีใจจังเลยค่ะ
ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้
หน้า