ปีนี้เป็นครั้งสุดท้าย

หมวดหมู่ของบล็อก: 

 ปีนี้เป็นปีสุดท้ายที่โยชิเอะจังแข่งกีฬาหรือ ว่าอุนโดกัย ช่วงปลาย เดือนกันยายน จะเป็นการแข่งกีฬาของโรงเรียนประถม ส่วนเดือนตุลาคม จะเป็นการแข่งกีฬาของโรงเรียนอนุบาล ปีนี้โยชิเอะจังอยู่อนุบาล  3 ปีหน้า เดือน เมษายน ก็จะเข้า ประถม 1  ปีนี้อิ๋วก็ต้องทำหน้าที่เป็นช่างถ่ายภาพตามเคย ตามมารอลุ้นนะค่ะ

                                      

                                      

กำบารุโส โอ้  ( ทุกคนสู้ตายค่ะ ) 

                                     

เต้นประกอบเพลง ค่ะ

                                   

ดึงเชือกค่ะ

                                 

ขอโพสต์หน่อยนะค่ะ

วิ่งพลัด โยชจังเร็ว ๆ ลูก ข้างหลังจะตามทันแล้วนะ

ค่อยยังชั่วข้างหลังตามมาไม่ทัน  โยชจังวิ่งนำค่ะ

จริง ๆมีการแข่งหลายอย่างแต่รวบรัดตัดตอนค่ะ รับเหรียญทอง ( อังปังแมน) แล้วก็มองคุณแม่ว่าอยู่ตรงไหนคงอยากโชว์เหรียญทองค่ะ

ทุกคนเดินกลับห้องเพื่อรับรางวัลและเตรียมกลับ แข่งกีฬาเสร็จเที่ยงพอดีค่ะ

                            

คุณแม่ช่วงบ่ายต้องไปทำงานต่อ โยชจังอยู่กับคุณครูต่อนะค่ะ วันนั้นหลังเลิกงานไปรับโยชจัง ทุกคนกลับกันหมด เหลือโยชจังและเด็ก เล็ก ขวบกว่า ๆ อีกไม่กี่คนเอง ตอนนั้นรู้สึกสงสารลูกเหมือนกัน แทนที่จะได้รับกลับเหมือนเพื่อน คนอื่น ๆ แต่ต้องรอจนเย็น  (อิ๋วถามโยชจังดูว่าน้อยใจหรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่าโยชจังจะเข้าใจว่าแม่งานยุ่ง ค่ะ)

ความเห็น


ตามมาเชียร์ โยชจัง... Smile

....ความสุขอย่างแท้จริง ด้วยหลักเศรษฐกิจพอเพียง....

แต่ปีหน้าก็เป็นครั้งแรกสำหรับการแข่งกีฬา ในระดับประถมสำหรับโยชจังค่ะ ปีหน้าพี่คงหัวหมุนแน่ ๆ เพราะ 3 คน ทาเก เทรู โยชจัง แข่งกีฬาพร้อมกัน ไม่รุ้ว่าจะออกหัวออกก้อย ต้องรอให้ถึงวันนั้นค่อนว่ากันนะน้องแอน 

ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้

ดูแล้วเด็กๆๆสนุกสนานกันจัง

วันนั้นแดดร้อนมาก เลย เด็ก ก็คงทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย ทั้งสนุกค่ะ หลายรสชาดค่ะ

ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้

อ่าน บล็อก พี่อิ๋ว แล้วชื่นชม ครับ ทั้งทำงาน ทั้ง ดูแล ลูกๆ เก่งมากเลยครับ ขอบคุณ สำหรับภาพครอบครัว อบอุ่น อีกครั้งครับ

ไม่เก่งก็ต้องเก่งค่ะ ที่ญี่ปุ่นไม่มีใครช่วยค่ะ ต้องวิ่งแข่งกับเวลา ต้องทำทุกอย่างเองค่ะ แม่บ้านญี่ปุ่นค่อนข้างเหนื่อยค่ะ

ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้

เด็กๆนี่น่ารัก...ดูไม่เบื่อจริงๆเลยค่ะ..^__^..

MSN/MAIL/HI5 : Tongau_oomsin[at]hotmail[dot]com

อย่างนี้แหละค่ะ พอโตขึ้นคุณแม่เริ่มปากเปียก ปากแฉะค่ะ น้องอู ยิ่ง ถ้า 3 คนพี่น้องอยู้ด้วยกัน นะ พี่เลือดขึ้นหน้าเลยก็มีค่ะ

ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้

ส่งใจไปเชียร์ครับ


อย่าแพ้เขานะ เราเพราะฉันเชียร์อยู่


สู้ สู้  เข้าเส้นชัยได้ที่หนึ่งเลย เย้ๆๆๆ Sealed

NONT..

ขอบคุณที่มาเชียร์นะค่ะ วันนั้นโยชไม่ค่อยมีใครมาเชียร์ เพราะพี่ก็ไปโรงเรียน คุณพ่อก็ไปทำงาน มีน้านนท์มาช่วยเชียร์อีกคน ดีใจจังเลยค่ะ 

ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเรามีความหวังเราจะไม่เคยพ่ายแพ้

หน้า