ไล่จับโจรเป็นครั้งแรกในชีวิต

    ถ้าใครยังจำได้ครั้งที่ผมเคยเขียนเล่าปัญหายาเสพติดที่ใกล้บ้านผม วันนี้ผลของยาเสพติดส่งผลแล้วครับ ประมาณเก้าโมง เพื่อนบ้านมาตามบอกว่ามีเสียงแปลกๆ ที่บ้านพี่สะใภ้ ซึ่งห่างไปจากบ้านผมไม่ไกลนัก ผมกับพ่อก็รีบออกไปดู พอไปถึงพ่อไขประตูเข้าไปในบ้านพี่สะใภ้ ผมเดินสำรวจรอบๆ บริเวณบ้านจนไปถึงหลังบ้านหลังห้องเก็บของ ผมเห็นกระเบื้องเปิดอยู่

   ผมจึงเดินกลับมาที่หน้าบ้านไม่ทันจะถึงหน้าบ้าน ได้ยินเสียงพ่อตะโกนเรียกผม บอกว่ามีคนอยู่ในบ้าน พ่อเข้าไปจับตัวโจรซึ่งหลบอยู่ในห้องนอนแต่พ่อสู้แรงไม่ได้ โจรผลักพ่อจนเซ แล้ววิ่งออกมาทางประตูหน้า ผมวิ่งมาที่หน้าบ้านจ๊ะเอ๋ กับโจรพอดีผมวิ่งไล่ตาม วิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงเพราะพื้นปูนข้างบ้านไม่เรียบ ล้มแล้วก็ลุกขึ้นวิ่งตามต่อ ผ่านรั้วลวดหนามไป 2 ครั้ง กลับมานั่งนึกทบทวน ผ่านลวดหนามไปได้ยังไงหว่า วิ่งไล่ตามไปเรื่อยๆ แต่ก็วิ่งตามไม่ทัน โจรเข้าไปหลบในสวนยางพาราที่รกมากๆ ขณะนั้นพยายามใช้วิทยุแจ้งเหตุ แต่ไม่เป็นผลเพราะผมอยู่ห่างจากเครื่องทวนสัญญาณ เลยเดินต่อไปยังบ้านของโจรเพื่อแจ้งให้แม่เขาทราบว่าลูกชายของเขางัดบ้านพี่สะใภ้เข้าไปขโมยของ (ไปถึงบ้านเขาพูดไม่ออก หอบแฮ่กๆๆๆๆ เพราะไม่ได้ออกกำลังกายมานานแล้ว)

    แล้วผมก็กลับมาที่เกิดเหตุ โทรบอกพี่สะใภ้ และสำรวจบริเวณบ้าน

ด้านหน้าโรงเก็บของ

ด้านหลังที่โจรขึ้น โจรทิ้งรองบูทเท้าไว้เป็นหลักฐาน

เข้ามาได้แล้วก็งัดเหล็กดัดที่หน้าต่าง ซึ่งอยู่ในห้องเก็บของ

อุปกรณ์ที่โจรหามาใช้ อยู่ในห้องเก็บของ

ของที่โจรได้ไปหล่นเรี่ยราดบนเส้นทางที่ผมไล่ไป ซึ่งเป็นสวนผลไม้หลังบ้านใกล้ๆ รั้วลวดหนาม
สรุปว่าโจรก็ไม่ได้อะไรไป หล่นระหว่างทางหมด

ผลของการไล่โจร

อีกแผล

และยังมีอีกหลายแผล แต่เสียดายแผลนี้ :)

    เวลาคับขันแบบนี้มันไม่มีเวลาคิดอะไร ผมไล่จับโจรก็วิ่งเท้าเปล่า แต่บาดเจ็บแค่นี้ก็ถือว่าบุญโข ที่ฝ่าเท้าไม่มีแผล ที่ที่สำคัญโจรก็ไม่ได้ทำอันตรายพ่อด้วย ในความโชคร้ายก็มักจะแฝงไปด้วยความโชคดีเสมอ

   แตนี่แหละครับ ผลของยาเสพติด ที่กฎหมายเขียนไว้ว่าผู้เสพเป็นแค่ผู้ป่วย พอไม่มีเงินซื้อยาก็เป็นแบบนี้แหละครับ

   ในความโชคดีอีกอย่าง ตำรวจตามโจรมาที่บ้านหัวโจก เพราะคิดว่าโจรซึ่งเป็นสมุนของหัวโจก น่าจะมากบดานอยู่ที่บ้านหัวโจก ด้วยความโชคดีตำรวจจับคนส่งยาไอซ์ พร้อมอาวุธปืน และจับหัวโจกในฐานะเจ้าของบ้านไปด้วย