มือใหม่หัดเลี้ยงไก่ตอนที่ 1 : พายุลูกไก่

((ลูกไก่วิ่งมาเป็นพายุเมื่อได้ยินเสียงเรียก))

เพิ่งเคยจะเลี้ยงไก่จริงจังก็ครั้งนี้ หลังจากที่มีงานน้อยลง เวลาว่างมากขึ้น โดยที่แรงบันดาลใจสำคัญมาจากการไปชมการเลี้ยงไก่สุขสันต์ (Happy Chic) ของผู้ใหญ่สุธรรม จันทร์อ่อน ซึ่งได้แนวคิดดีๆ มามากพอสมควร

ลูกไก่ที่ซื้อมามีหลายชนิด ไก่เนื้อ ไก่สามสายที่มีชื่อเสียงของจังหวัดนครปฐม และไก่ไข่จำนวนมากกว่าประเภทอื่นโดยหวังว่าไข่ไก่จะลดค่าใช้จ่ายและเพิ่มรายได้ จากไก่ 4 ตัว เพิ่มมาเป็น 30 แล้วก็ลดจำนวนลงไปโดยการเผลอเรอให้หมาอมเล่นจนตายหลายตัว ในที่สุด วันหนึ่งก็พบว่า มีไก่อยู่ราวๆ 40 ตัว แต่ก็ยังไม่ได้เฉลียวใจ กลับคิดไปว่า เลี้ยงไก่ 5 ตัวหรือ 50 ตัวก็คงเหนื่อยและเสียเวลาไม่มากกว่ากันมากนัก  และเมื่อเวลาที่ไก่เริ่มโตมาถึง จึงได้พบว่า เป็นความวุ่นวายในชีวิตมากพอสมควร

((ตัวอมไก่ ที่ปัจจุบันถูกบังคับให้เป็นหมาต้อนไก่))

ปกติผมเป็นคนนอนดึกตื่นสาย แต่ตั้งแต่เลี้ยงไก่ ตื่นเช้าทุกวันด้วยเสียงปลุกจุ๊บๆ จิ๊บๆ เคยโรยอาหารไก่ให้กินครั้งละกำสองกำมือก็กลายเป็นต้องหุงข้าว เก็บผัก ผสมอาหารให้ไก่กินมื้อหนึ่งเต็มกะลามังย่อมๆ  โดยทุกๆ เช้า ลูกไก่ฝูงใหญ่ที่กำลังหิววิ่งพล่านรอบตัวผมพลางกระพือปีกไปด้วยความรวดเร็วปานพายุ

การขังพวกมันไว้ในกรงแคบๆ เป็นสิ่งที่ผมไม่คิดจะทำ จึงปล่อยมันในทุกโอกาสที่ทำได้ แต่เมื่อเลี้ยงแบบปล่อย มันเดินคุ้ยเขี่ยและอึไปทุกที่และวันที่พวกมันบินได้มาถึง ผมเห็นขี้ไก่บนโต๊ะกินข้าว จึงต้องคิดใหม่ทำใหม่

ไก่สี่สิบกว่าตัวที่โตขึ้นทุกวันคือปัญหาของเวลาและต้นทุนที่จะซื้ออาหารให้มัน ผมคงต้องหาอาหารเสริมที่ต้นทุนต่ำหรือได้ฟรีที่ง่ายกว่าการเก็บใบกระถินมาสับซึ่งยอดกระถินแตกใหม่ไม่ทัน และต้องหาทางให้ไก่อยู่อย่างมีความสุข ไม่เบียดเสียดเยียดยัด

จากลูกไก่ตัวเล็กๆ เมื่อมันโตขึ้นแค่หน่อยเดียว กลับกลายเป็นพายุของภาระที่โถมเข้ามาจนผมแทบตั้งตัวไม่ทัน

((ตัวแกล้งลูกไก่ ปัจจุบันไก่ตัวใหญ่เกินกว่าที่จะถูกแกล้งแล้ว))

ปล. จำนวนลูกไก่ในปัจจุบันนั้นมากกว่า 50 ตัว และมีกรงขังไก่ที่กว้างขวางพอสมควรแล้วคิดว่า แก้ปัญหาได้สักระยะหนึ่ง