สนามเด็กเล่นของเด็กบ้านนอก

ธรรมชาติจะช่วยทำให้เด็กมีจิตใจที่อ่อนโยน

ตั้งแต่แรกเริ่ม..ช้าช้า        ไม่ต้องเร่งรีบ...แต่ยั่งยืน

ผมเป็นเด็กบ้านนอกที่เติบโตมากับธรรมชาติและความรักของพ่อแม่ ตา ยาย รวมไปถึงญาติพี่น้อง  

ผมไม่เคยขาดความอบอุ่นจากความรักเลย

ผมไม่ได้มีของเล่นที่เป็นเทคโนโลยีสมัยใหม่มากมาย 

ไม่มีสนามเด็กเล่นให้เล่นปีนป่าย แต่ก็ใช่ว่าผมจะมีความทุกข์ใจ

ผมอยู่ท่ามกลางธรรมชาติทั้งสิ้น..สนามเด็กเล่นของผมก็คือสนามหญ้าสีน้ำเงิน

ที่ปีนป่ายของผมคือต้นไม้ ที่วิ่งออกกำลังกายก็คือเรือกสวนไร่นา..ชิงช้าที่ธรรมชาติสร้างขึ้น

สระบัวหลังบ้านคือสถานที่แม่เตรียมไว้ให้ผมฝึกว่ายน้ำ...

ผลไม้ที่แม่กับผมชอบไปเก็บกิน หาได้ตามละแวกบ้าน

กองฟางอันแสนอบอุ่น

ปลาหางนกยูงในอ่างบัวที่แม่ชอบอุ้มผมไปทำสปาเท้า

หมาน้อยที่ผมชอบแกล้ง และมันก็ชอบแกล้งผม

สวนผักเล็กๆหลังบ้านที่แม่กับผมชอบไปนั่งเล่นตอนเย็นๆ

เพื่อนบ้าน เอ...เพื่อนผมสิ เขามาทักทายผมทุกวัน 

สงสัยอายกล้อง วิ่งหางจุกตูดเลย 555+

ถ่ายรูปกับรถของคุณตาทวด ยังใช้ได้ดีอยู่เลยนะครับ

เป็นพรีเซนเตอร์ วิวัฒนาการของรถไถ เตรียมตัวรับกับสภาพปัจจุบัน เรียนรู้ในการเป็นชาวนารุ่นต่อไป

วิถีการดำเนินชีวิตของคนเราในยุคปัจจุบันล้วนมีผลกระทบต่อเด็กๆทั้งสิ้นโดยเฉพาะผลกระทบทางด้านจิตใจอิทธิพลของสื่อเทคโนโลยีที่ยากแก่การควบคุม อันมีผลมาจากการแข่งขัน ความต้องการให้เป็นที่นิยมในหมู่ประชาชน และผลกำไรที่จะตามมา สื่อดังกล่าว ไม่ว่าจะเป็น คอมพิวเตอร์ และโทรทัศน์ มีอยู่และหาได้ในแทบจะทุกครัวเรือน พ่อแม่ของเด็กหลายต่อหลายคนได้ใช้สื่อนี้เป็นพี่เลี้ยงและสอนลูกของตนเองอยู่วันละเป็นเวลานานๆ

ทุกวันนี้การดำเนินชีวิตของคนส่วนใหญ่ได้เปลี่ยนแปลงไป สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นอุปสรรคต่อพัฒนาการเด็กอันเป็นผลเนื่องมาจากการได้สัมผัสธรรมชาติ

อย่างไรก็ตามหากเราหาทางป้องกัน และเปิดช่องทางธรรมชาติให้กว้างขึ้น เพื่อที่เด็กๆ จะได้เดินไปสัมผัสได้ง่ายและสะดวกขึ้น จะช่วยให้ธรรมชาติเป็นสื่อที่จะพัฒนาเด็กให้มีความรู้   มีจิตใจอ่อนโยน ก่อให้เกิดความรักในธรรมชาติ รักชุมชน ได้เรียนรู้ เพิ่มพูนทักษะ กระบวนการทางความคิดอย่างเป็นวิทยาศาสตร์และเป็นสมาชิกที่ดีของสังคมต่อไป

" ธรรมชาติจะช่วยกล่อมเกลาจิตใจของเด็ก ให้ก่อเกิดความอ่อนโยน " และฉันก็เชื่อเช่นนั้นจริง ๆ ...