วันนั้น ... ท่านมาเยือน ...

เมื่อ ไว ๆ นี้ ... ข้าพเจ้าเข้าท่อง Gallery ส่วนตัว ..

เจอภาพ นี้

     แสง & เงา ... ล้วงอารมณ์ ครึ้ม ขึ้นมา ... เกิดอาการอยู่ไม่สุข ... ดึงเอาไป Post บน FB ...

     มีสมาชิกบางท่าน ... ถามไถ่ด้วย อาทร ว่าพระแม่มาเยือน อีกแล้วรึ ...

   ก็บอกกล่าว ขอบคุณกลับไป ... พร้อมไขข้อกังขา ...  ว่า พระแม่ยังไม่มี ... พระแม่ยังไม่มา ... ด้วยกลัวเจอข้อหา ... “เฒ่าเลี้ยงแกะ”

      จาก ... บัดนั้น ... หลัง กลาง ๆ เดือนธันวาคม 2554 ...  ที่พระแม่ จากไปอย่างไม่มีคำล่ำลา  ... ทว่า ทิ้งบางสิ่งไว้แลกเปลี่ยน กับสิ่งที่ท่านพรากไป ...

   จนกระทั่ง ... บัดนี้ ... พระแม่ ยังไม่โผล่มาเยือน ให้เห็น จะ จะ สักครา ... ท่านคงต้องไปเยี่ยมที่อื่น ... จึงไม่ว่าง กระมัง ...

   แต่ผู้มาเยือน เยียน นั้นเปลี่ยนหน้า ... ท่านตั้งใจมาเอง รึได้รับ ไหว้วาน จากพระแม่ มิอาจทราบ

        เช้าวันหนึ่ง ... ซึ่งก็ไม่ได้ จำ ... ว่าวันที่เท่าไร เดือนไหน เพราะไม่ได้จดบันทึกไว้

          ตื่นเช้า ... ทำกิจวัตรเช้า ...

      หลัง ดื่มกาแฟดำ อาหารประจำมื้อเช้า ... เสร็จ ... คว้ามีดพร้า ... ออกก้มหน้าเลาะริมถนน แหงะใบหน้าส่งสายตาที่ฝ้าฟาง พุ่งไกล ระวังภัย เป็นครั้งครา ... มุ่ง เดินไปสวน

          ถึงแล้ว ... ผลักเปิดประตูรั้ว ... เดินเข้าไป พร้อมยกหน้าเชิดขึ้น ...

แล้ว ... นี่คือ รูป ที่ สัมผัสกับ จักขุประสาท ...

     เบนสายตา ไปที่ภูมิลำเนา ... ก่อนที่เขาจะย้ายสำมโนครัว ..

     หมุนตัว แหงนดูด้านตรงข้าม ...

     ต้นนี้รอดตัวไป ... ได้มังคุดต้นใหญ่ เป็นที่อาศัยพักพิง

หมุนตัวกลับ ... สาวเท้าไปชะเง้อ ดูด้านท้ายสวน

‘อาการ ไม่เบา เนาะ’ ... รำพึงในอกเอง

        เบนสายตาอีกครั้ง มองเยื้องออกไป ....

     กิ่งก้าน ... ผล ทุเรียนพันธุ์พื้นบ้าน ... ปรากฏอยู่เกลื่อน

     หมุนตัวเดินย้อนกลับ ... แวะหยิบมีดพร้า ... มุ่งไปที่เกิดเหตุ ที่เห็นครั้งแรก

     ลงมือสะสาง ไปครู่เดียว ...

ผู้ที่นอนกอดก่ายกันอยู่เบื้องล่าง ก็ปรากฏโฉม

กิ่งที่ ฟัน รื้อ ออกมาบางส่วน ... นำไปกองรอบโคนต้น ...

รอ ... ผุเปื่อย สลายเป็นปุ๋ย โดยกาล

     รื้อไปอีกระยะ ....

     “หลงลับแล” ... ซึ่งหลงมาอยู่ “นาสาร” ... โผล่ออกมาให้เห็น ...

     ดีนะเนี๊ยะ ... เกือบหลงต่อไป จนหาไม่เจอ

     ฟัน รื้อ ใบ และกิ่งเล็ก หมด ... เหลือกิ่งใหญ่เกินกำลัง ผู้สูงวัยจะแบก ลาก ... ก็คาไว้งี้แหละ เห็นแล้ว หวนถึง “ขวิดโหยง” ที่เคยเล่าให้ฟัง (ฟังซ้ำ คลิ๊กตรงนี้ครับ)

     เสร็จจากด้านหน้า ... มุ่งไปหางานใหญ่ ด้านหลัง ... จัดการ “ส้มมุด แปลงสัญชาติ”

นั่นไง รอ อยู่นั่น ....

เดินอ้อม ... ไปดูด้านโคนกิ่ง ...

‘ฝีมือพระ รึนี่ ?’ ... รำพึงเงียบ ๆ คนเดียว ... พูดออกมาด้วยรึเปล่า จำไม่ได้ ...

แต่ถึงพูดออกมา ก็ไม่เอามาเล่า ... เดี๋ยว ถูกตั้งข้อหาว่า  “เพี้ยน”

     ‘ท่านล่อซะกิ่งใหญ่เลย เนาะ’ ... รำพึงอีกแล้วครับท่าน ขณะ ... ละสายตาจาก กิ่งที่โอนสัญชาติเป็น ‘เลบ้านอน’ รออ่านวรรณคดี "อีเน่า"

     แหงะ ขึ้นมองหนังสือเดินทาง สัญชาติเดิม  ... “ส้มมุด” ที่สูงลิบ

ดึงสายตาสาดตามทางที่เขาผ่าน ... คราหักโค่น ...

“มังคุด” เพื่อนบ้าน ถูกเขาลูบไล้พาลงมาด้วย

มองไปยังกิ่งที่ทอดนอน ...

เถาพริกไทย ... ที่เคยสุขสบาย ... ด้วยส้มมุดอุ้มเข้าสะเอวไว้ ยามนี้ เป็นไงล่ะ ... 

‘ฮึ ... โส น้า หน้า ... ใฝ่สูงนัก’ ... ชอบนัก ไอ้สูง ๆ น่ะ ... หนีไปสูงจนสุดสอย

ตอนนี้ ... สูงได้แค่หน้าอก ...

 “เฮ้ ... แล้วเราละ จะเหมือนเขาไหม” .... “เออนา ... ค่อยคิด”

     ไต่ขึ้นไปบนขอน ... ก้มลงมอง ...

    ไม้เล็กเหล่านี้ ... คราก่อน ร่มเย็น ด้วยได้อาศัย อยู่ภายใต้ร่ม       เงาของมุดใหญ่ต้นนี้ ... ยามมุดล้ม ใช่เพียง ขาดร่มเงา ... เท่านั้น

      นี่ หายนะ ... อันเป็นผลกระทบจาก การล้มของผู้ใหญ่ที่เคยพึ่งพา กระนั้นหรือ

       นี่แหละหนา ... สัจจะธรรม

     ต้นนี้ ... แม้จะไม่ถึงฆาต ... แต่ บ้านแตก สาแหรกขาดอวัยวะฉีกหลุด ... อย่างนี้กระมังที่เรียกว่า

        “องฺคํ จเช ชีวิตํ รกฺขมาโน”

     นี่ ... กองอวัยวะที่ถูกสละ เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้

คุณเธอคงอยู่ระหว่างตั้งครรภ เนาะ ... เห็นลูกเธอแมะ ...

ตายทั้งกลม อย่างนี้ ... จะเฮี้ยนไหมเนี๊ยะ

      ตัด ทอน กิ่งก้าน และใบ ขน ลากไปกองไว้ริมรั้ว ... ปล่อย ลำต้น ขนาด 2 คนโอบ ไว้ ...  เพราะ

     ป้า ... ยื่นใบจับจอง บอกว่า ไว้ทำฟาร์ม "เห็ดแครง"

     ซึ่งก็มิได้สร้างความผิดหวังให้ป้า ... ได้เก็บไปหลายรอบ ... ฟังโม้ ซะ ชาหูไปเลย ... ฮึ ๆ ๆ ... หลายเพลาแล้ว ที่ไม่ได้นินทา ... ปวดหัว ... ครั่นเนื้อ ครั่นตัว ... บอกไม่ถูก

    พอได้นินทาป้า ปุ๊บ ... ทุเลา ปั๊บ ... ใครจะฟ้อง ก็ฟ้องให้ถูกตัวนะ ... เพราะลุงบอกแล้ว ว่า “นินทาป้าปุ๊บ”

ฮุ ๆ ๆ ๆ ๆ ....

     เสร็จเรื่อง ต้นมุด เดินสำรวจทั่ว ๆ ไป ลูก ๆ (ทุเรียน) ไม่รักดี ... หนีลงมา นอนเกลือก กลิ้ง เกลื่อนสวน

     นี่ก็ส่วนหนึ่ง ... พันธุ์ก้านยาว

เก็บ ขน มารวมกอง ... ที่เห็นนี่ ส่วนหนึ่งที่ขนมาแล้ว

 สับ ... เชิญลงถังหมัก ...  

เห็นไหม ๆ ... ท่านไม่มาเยี่ยมเยือนมือเปล่า ๆ เนาะ ...

ท่าน นำ ทั้งปุ๋ย ทั้ง ฮอร์โมน มาฝากด้วย แน่ะ

      ท่านที่ว่า ใช่ใครอื่น ... จริง ๆ แล้วท่านอยู่กับเราตลอด ... เราขาดขาดท่านไม่ได้ ...

     เพียงแต่เมื่อคืนนี้ ... ท่านคงลืมตัว ... มาแรงไปหน่อย

      อ๊ะ ๆ ๆ ... อย่าเพิ่งบอกนะว่า ... ทำได้ถึงขนาดนี้ ... ขาดก็ขาดเถอะวะ ... เพราะท่านที่มาเยือน ...

         คือ ... “พระพาย”

    ปรกติ ... ท่านก็วิ่งเข้า ...  ไปสำรวจปอดเรา ... แล้ววิ่งออก ... เข้า ๆ – ออก ๆ ตลอดเวลา ทั้งยามตื่น และหลับ ...

    หนักบ้าง  ... เบาบ้าง ... อยู่ที่ความเป็นปรกติหรือไม่ ของเราเอง

         “ไม่มีสิ่งเร้า” ... ให้ บวก หรือ ลบ  ... ก็สบาย ๆ ... พระพายทานก็ผ่านเข้า ผ่านออก เรียบเบาปรกติ

    พอถูกเร้า ให้ เซซวน ... ไม่ว่า บวก หรือ ลบ ... พระพายท่าน ก็แสดงอาการ ฟืด ฟาด ... รุนแรงขึ้นมาเชียว ... แม้ไม่ถึงกับสามารถโค่นหัก พืชผล ... ต้นไม้ ได้ก็เหอะ

        แต่ สามารถ โยกคลอน “ต้นสงบ” ได้เสมอ ...

    หากตกเข้าไปในพายุอารมณ์ ... แล้วปรับไม่ทัน ... ต้นสงบไม่มีโอกาส ออกผลให้เราบริโภคเป็นแม่นมั่น

     ข้าพเจ้าจึงพยายามบอกตัวเองไว้ ทุกครั้งที่ "สติ" มา ... ว่า

        การอาศัยอยู่ในโลก ที่วุ่นนี้ ... ง่าย ... แต่ทว่า ... ยาก ... อยู่ที่การ “ปรับ”

     โลกภายนอก ที่พักพาอาศัย ใบกลม ๆ  ที่แสวงสุข ... โลกนี้ บริบทแวดล้อม มีอิทธิพลสูง ... ต้องใช้ความ ... “ฉลาด”   เลือก ... ว่าจะ ปรับ อะไร สักเพียงใด

     มีขาด มีเกิน ในกระบวนการปรับ เมื่อไร ... สุข ... ทุกข์ ... ก็สลับที่กันในบัดดล