บล็อกนี้มาต่อเรื่องการฉลองตรุษจีนแบบต้นฉบับที่หมู่บ้านนอกเมืองซัวเถา ที่ฉลองกันสิบห้าวันสิบห้าคืน เป็นสิบห้าวันสิบห้าคืนที่ได้ยินและได้กลิ่นประทัดกันแต่เช้าตรู่ยันเที่ยงคืน แม้แต่ในหมู่บ้านเล็กๆ ก็ยังยึดถือประเพณีดั้งเดิมกันอย่างเหนียวแน่น ธรรมเนียมการฉลองตรุษจีนที่ทำกันอย่างจริงจัง ไม่ได้สร้างฉาก เพราะไม่รู้ว่าจะสร้างไปให้ใครดู หรือไปหลอกใคร

     หลังจากได้รับเมล็ดพริกร้อยครก จากคุณ Thanawit เมื่อเดือน เมษายน 2557

ขอขอบคุณมา ณ โอกาสนี้ ได้นำเมล็ดไปเพาะก็ขึ้นเกือบทั้งหมด แต่เหลือรอดจากมด

จากตั๊กแตน ต้นที่รอดก็เกือบไม่มีใบเหลือ เฝ้าฉีดน้ำหมักพืชผักผลไม้บ้าง น้ำหมักยาฉุนบ้าง จนวันนี้ได้เก็บผล(เม็ด)พริกร้อยครกที่เหลืออยู่ต้นเดียว อายุเกือบ 2 ปี ยังไม่มีท่าทีว่าจะลาโลกนี้ไป ติดผลแล้วก็ ผลิ ดอกใหม่อีก

เกิดเหตุแผ่นดินไหวที่เนปาลเมื่อไม่นานมานี้...ให้นึกถึงอินทรวิเชียรฉันท์ที่ได้เคยแต่งและเขียนไว้ ณ เว็บไซต์โกทูโนว์เมื่อนานมาแล้ว...ขอนำมาแบ่งปันให้เพื่อนๆ กัลยาณมิตรในบ้านสวนพอเพียงได้อ่านกันดังนี้

...

สวัสดีวันอันอากาศร้อนอบอ้าว อุณหภูมิที่ ๓๗ องศา ก่อนหน้านี้ สามสี่วัน (19-20 งานแต่งที่โคราช) ผมได้เพิ่มความรกให้สวนอีกอย่างหนึ่งคือ "ที่พัก" หรือเพิงพักที่มุงด้วยหญ้าคาหนึ่งหลัง..

การที่ได้ไปใช้ชีวิต กินนอนในหมู่บ้านนอกเมืองซัวเถาหรือซานโถว (Shantou) หมู่บ้านที่เป็นบ้านเกิดของพ่อ เป็นเวลาตั้งสิบกว่าวัน อ้อยหวานได้ประสบการณ์ที่มีค่าอย่างที่ไปท่องเที่ยวที่อื่นให้ไม่ได้ ได้สัมผัสกับประวัติศาสตร์ เรื่องราวของบรรพบุรุษ วัฒนธรรม ประเพณี อาหาร การกินอยู่ แม้จะพูดภาษาจีนไม่ได้ แต่ก็มีน้องคอยแปลให้ฟังอยู่ตลอด สิบกว่าวันที่เดินเที่ยวชมหมู่บ้านกับพ่อและน้อง และที่ได้เอาจักรยานออกไปซอกแซกผจญภัยอย่างไม่กลัวหลงทาง อ้อยหวานได้สัมผัสเรื่องราวมากมาย เป็นประสบการณ์ที่มีคุณค่าใหญ่หลวง ได้รับรู้อีกเสี้ยวหนึ่งที่เป็นตัวตนของตัวเอง เพราะ ..อดีตของพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ก็คืออดีตของตัวเรา