ตอนนี้มีความคิดว่าอยากปลูกผักสวนครัวเล็กๆน้อยๆข้างบ้าน เอาไว้กินเอง สั่งพันธ์มาทั้งหมด

ชื่อบล็อก “ข้ามกำแพงเหล็ก เปิดประตูไม้ไผ่ แหวกม่านผ้าไหม” มีที่มาจากความรู้สึกของอ้อยหวานต่อประเทศจีน ที่เดี๋ยวอ่อน เดี๋ยวแข็ง เดี๋ยวยาก เดี๋ยวง่าย ประเทศจีนเปิดประเทศให้ผู้คนเข้าไปชมมาหลายปีแล้ว แต่กรรมวิธีการขอวีซ่ายังค่อนข้างยุ่งยาก สำหรับอ้อยหวานได้ขอวีซ่าที่เมืองออตตาวา แคนนาดา โดยใช้พาสปอร์ตแคนนาดา เพราะเคยชินกับอภิสิทธ์ของพาสปอร์ตแคนนาดา ที่ไม่ต้องขอวีซ่าในการเข้าประเทศหลายประเทศในยุโรบ ญี่ปุ่น รวมถึงสหรัฐอเมริกา ทำให้รู้สึกว่าการขอวีช่าจีนนี้ยุ่งยากมาก ต้องมีตั๋วเครื่องบินและจองโรงแรมไว้เรียบร้อย ก่อนที่จะไปยื่นขอวีซ่า ถ้าไม่ได้วีช่าก็คงต้องเสียค่าตั๋วเครื่องบินฟรี ในช่วงนั้นเกือบถอดใจไม่ไปไปหลายครั้ง แต่พอไปรับพาสปอร์ต ปรากฏว่าคุณจีนให้วีซ่าอ้อยหวานถึงห้าปี เข้าออกกี่ครั้งก็ได้ไม่จำกัด อะไรจะขนาดนั้น!

(เช้าๆ ในไร่ ตัดไม้ฟืนสั้นๆ แล้วผ่าครึ่ง เอาไว้ก่อไฟใส่เตาชีวมวล เพื่อต้มน้ำร้อนชงกาแฟครับ)

...

ต่อยอดความคิด จากการได้อ่าน "วิถีชีวิตที่แปรเปลี่ยนไป.." สู่การพึ่งพาตนเอง

"พึ่งพาตนเอง" ทางพระท่านว่า "อัตตาหิ อัตตโน นาโถ" ฟัง เรียน กันมาตั้งแต่เด็กจนโตเข้าชรา

จากเมืองแต้จิ๋ว กองทัพน้อยๆ ของเราก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือไปยังที่หมายต่อไปคือ เมืองเซี่ยเมิน (Xiamen) ซึ่งอยู่ในมณฑลฝูเจี้ยน (Fujian) หรือมณฑลฮกเกี้ยน กว่าจะถึงเซี่ยเมินรถตู้คันน้อยของเรา ได้พาเราขึ้นเขา ลงเขา เข้าอุโมงค์ยาวบ้างสั้นบ้างที่จีนเจาะภูเขาให้ทางหลวงทะลุผ่าน และบ่อยครั้งที่ทางหลวงเกือบจะเป็นทางลอยฟ้า คือเป็นทางยกระดับที่ตรงแน่ว ไม่มีการคดโค้ง ขึ้นลงเนินให้เสียเวลา นี่เป็นการย่นระยะทางและระยะเวลา แต่ก็มีข้อเสียเช่นกันคือทำให้พลาดชมวิวภูเขาสวยๆ ของฝูเจี้ยน ที่มีคำกล่าวไว้ว่า  มณฑลฝูเจี้ยนมีพี้นที่แปดในสิบเป็นภูเขา หนึ่งส่วนคือน้ำ และอีกหนึ่งส่วนเป็นพื้นที่เกษตรกรรม (Eight parts mountain, one part water, and one part farmland)

..ทุกวันนี้การดำเนินชีวิตของทุกคนได้ปรับเปลี่ยนไปจากครั้งเมื่อผมยังเด็ก ผู้คนต่างหลั่งไหลเข้ามาในเมืองกรุงเพื่อเสาะแสวงหาสิ่งที่ถูกกำหนดขึ้นมาว่ามันมีค่ามีความจำเป็นสำหรับชีวิต 'เงิน' สังคมถูกหยิบยื่นวัตถุนิยมให้โดยไม่รู้ตัว การขยายตัวของเมืองทำให้ทุกคนต้องแก่งแย่งเบียดเสียดกันเพื่อจะไปให้ทันทำงาน ไปให้ทันเรียน ไปให้ทันธุระของตัวเอง จนความเร่งรีบเหล่านี้แปลเปลี่ยนพฤติกรรมการกิน จากที่เคยมีเวลาทำกับข้าวใหม่ๆ สดๆ กินเอง ก็ต้องพึ่งร้านอาหารนอกบ้าน หรือแม้กระทั่งเดี๋ยวนี้ที่มีข้าวกล่องแช่แข็งในร้านสะดวกซื้อให้ได้เลือกมากมายหลากหลาย จนลืมนึกถึงสุขภาพูและความต้องการสารอาหารของร่างกาย จนทุกวันนี้ผ

สวัสดีค่ะ ห่างหายไปนานเกือบสองเดือน เพราะภาระกิจของงานประจำ ไม่ได้เข้าเว็บ ไม่ได้เขียนบล๊อก แต่ดีจังก็ยังทำสวนอยู่เหมือนเดิม ตอนนี้ไร่สวนฝันกำลังเริ่มโปรเจคใหม่ เลยมาเล่าสู่ทุกท่านฟัง

เริ่มต้นจากการขุดบ่อเก็บน้ำ:

แม้ที่ไร่จะมีน้ำบาดาล แต่มันก็อาจไม่เพียงพอในหน้าแล้ง และแม้ท้ายไร่จะมีคลองขุด แต่ทุกไร่ต่างระดมสูบน้ำ จนตอนนี้น้ำแห้งขอดแล้ว ดังนั้นการขุดบ่อเก็บน้ำของเราเองจึงจำเป็น เราไม่ได้ขุดสระใหญ่มาก แต่ขุดตามความยาวของพื้นที่และกว้างพอประมาณ เพื่อไม่ให้สิ้นเปลืองพิ้นที่มากนัก แต่เน้นให้ขุดลึกเท่าที่จะทำได้

กลับมาอีกครั้ง มาชวนเพื่อนๆ ไปเที่ยว (อีกแล้ว!!) อ้อยหวานยังเขียนบล็อกปั่นจักรยานเที่ยวไทยยังไม่ถึงครึ่งทาง ชีพจรก็ลงเท้าอีกครั้ง คราวนี้ไปเที่ยวเมืองจีนค่ะ ไปกันเป็นกองทัพ พ่อแม่ พี่น้อง ป้าน้า อาหลาน จูงมือกันไปเที่ยว เราไปเที่ยวกันอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อน เป็นโปรแกรมตามใจพ่อเอาใจแม่ ไปดูไปเที่ยวได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้น ไม่มีการวิ่งควบไปดูเสียทุกรายการ รถตู้คันเล็กขับเคลื่อนไปตามใจเรา อยากจอดที่ไหนก็จอด ใส่โปรแกรมไว้สามแห่งคือ เมืองแต้จิ๋วหรือเฉาโจว (Chaozhou) เมืองซัวเถา (Shantou) และเมืองเซี่ยเมิน (Xiamen) และนอกจากจะข้ามกำแพงเหล็ก เปิดประตูไม้ไผ่ แหวกม่านผ้าไหม แล้วอ้อยหวานยังได้ไปมุดมุ้งแอบดูจีนอีกด้วย ซึ่งจะเล่าให้ฟังในตอนต่อไป

สวัสดีเพื่อนสมาชิกบ้านสวนพอเพียงทุกท่านครับ พอดีผมมีโอกาสตะลอนทัวร์ไปเยือนสวนผึ้งแบบไม่ได้วางแผนอะไรเลย (นึกอยากไปก็ขับรถออกจากบ้านเลย) ครั้งสุดท้ายที่มาสวนผึ้งน่าจะสัก 4-5 ปีที่แล้ว มาครั้งนี้รู้สึกรีสอร์ทตามรายทางเยอะมาก (แต่ไม่ได้แอ้มกระเป๋าตังค์ผมหรอก เพราะผมกางเต้นท์นอน) หลังจากมีข่าวรีสอร์ทที่สวนผึ้งก็บลา ๆ  (ไม่พูดถึงแล้วกัน) อาจจะเป็นช่วงปลายฤดูท่องเที่ยวไปแล้วทำให้จำนวนรถไม่เยอะเท่าไร หลังจากขับมาใกล้ถึงสวนผึ้งผมก็สะดุดตาที่แห่งนี้

CORO field