ไม่ได้สร้างบล๊อกซะนาน คอมก็พัง เพิ่งจะได้เครื่องใหม่ค่ะ เลยเก้ๆกังๆ เข้าเว็บมาไปใหนไม่ถูกเลย หาปุ๋มอะไรไม่ค่อยจะเจอ 

โหลดรูปก็ไม่ค่อยถนัด คอมแต่ละเครื่องก็จะไม่เหมือนกัน ยังไม่ชินกับวินโดว์เครื่องนี้ค่ะ นั่งจ้องจอคอมจนน้ำตาไหลแล้ว  ผ่านไป ๔ นาที ยังหาปุ่มดาวโหลดรูปภาพยังไม่เจอเลย ยังนั่งงมคีย์บอร์ดอยู่ค่ะ

บล็อกแอบดูเมืองจีนเพิ่งจะเสร็จไปสดๆ ร้อนๆ แม้จะก้าวเท้าออกจากแผ่นดินจีนมาเป็นเดือนแล้ว อ้อยหวานขอเหลียวหลัง ชะเง้อคอดูจีนอีกสักบล็อก แต่จะเป็นการจิบน้ำชาและเล่าเรื่องใบชา ขอบอกไว้ก่อนว่าความรู้เรื่องใบชาของอ้อยหวานนั้นน้อยนิด มีแต่เรื่องพื้นๆ เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ส่วนน้ำชา ดื่มก็ได้  ไม่ได้ดื่มก็โอเค แต่ที่ถูกใจแบบรักเลยคือกาน้ำชา ที่บ้านมีกาชาเก็บสะสมไว้เกือบ 50 ใบ เพราะคุณผู้ชายก็ชอบกาชาเหมือนกัน

    มะเขือเทศกินสด ซึ่งเราจะได้ยินเขาเรียกชื่อกันว่ามะเขือเทศเชอร์รี่ มะเขือเทศราชินี ก็แล้วแต่จะเรียกชื่ออะไร แต่มะเขือเทศประเภทนี้จะมีรสหวานเหมาะสำหรับกินสด ผมทดลองปลูกไม่กี่ต้น ก็พอได้กิน พอได้ถ่ายรูป

บล็อกสุดท้ายของการแอบดูจีน อ้อยหวานจะพาไปแอบดูตลาดจีนกัน การออกไปเดินชม เดินซื้อของในตลาด ชมร้านค้า ข้าวของ และผู้คน เป็นการสัมผัสกับวัฒนธรรมการกินอยู่แบบตรงๆ บ้านพ่ออยู่ไม่ไกลจากตลาด เลยได้ไปเดินดูคนดูของกันวันละหลายรอบ และที่อ้อยหวานกับน้องทำเป็นกิจวัติทุกเช้าก็คือ หกโมงเช้ากว่าๆ จะมีคนเห็นสองสาวก้มหน้าก้มตาเดินออกจากบ้าน มุ่งตรงไปที่ตลาด โดยไม่หยุดที่ไหนให้เป็นการเสียเวลา

วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ ขอพาทุกท่านไปเที่ยวชม ความเป็นไปของไร่สวนฝันกันนะคะ เคยเล่าหลายครั้งว่า ที่สวนมีการปลูกพืชระยะสั้น เพื่อสร้างรายได้ และมีการปลูกพืชระยะกลาง และยาวด้วย วันนี้เรามาดูพืชระยะสั้นของที่ไร่กันค่ะ

1.สะระแหน่ จากการเริ่มปลูกเพื่อเป็นผักสวนครัว ตอนนี้กลายเป็นการปลูกเพื่อสร้างรายได้ด้วย  จริงๆ การปลูกสะระแหน่ นั้นไม่ยาก แต่การดูแลให้เขาเติบโต สวยงาม เป็นเรื่องที่ต้องพูดว่า ไม่ยาก หากเข้าใจ 

อยากทราบชื่อต้นไม้ชนิดนี้ครับ รบกวนด้วยครับ

     การเที่ยวภูเขาถือว่าเป็นการออกกำลังกายประจำปีของผม ปกติจะไปพร้อมกับสมาชิกเวบบ้านสวนพอเพียงหลายๆ คน แต่ครั้งนี้ผมไปกับเพื่อนที่เป็นเจ้าหน้าที่ของกรมอุทยาน ติดตามเพื่อนไปทำงาน การไปเขาเจ็ดยอดครั้งนี้เป็นการไปครั้งที่ 2 ครั้งแรกไปเมื่อสี่ปีที่แล้วซึ่งเดินขึ้นทาง จ. พัทลุง  แต่ครั้งนี้เดินขึ้นทาง จ.ตรัง ซึ่งใช้เวลาเดินขาขึ้นเจ็ดชั่วโมง ขาลงสี่ชั่วโมงครึ่ง นอนค้างคืนบนภูเขา 2 คืน ที่ความสูงเกือบ 1,200 เมตร จากระดับน้ำทะเล