ขบวนรถไฟนำพากายและใจของผมโยกย้ายจากถิ่นฐานอันคุ้นเคย มาสู่ถิ่นฐานที่ผมเคยคุ้นเคย มองดูทิวทัศน์สองข้างทางระหว่างที่รถไฟแล่นผ่าน ในความรู้สึกตอนนั้น  ราวกับตัวเองย้อนกลับไปสู่วันวัยเยาว์ ภาพสองข้างทางแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย  กว่าสี่สิบปีคราวนั้น เด็กชายจอมซนคนนั้น บัดนี้ถูกความชราเข้าครอบคลุมจนไม่เหลือรอย  เพียงภาพแห่งทรงจำเท่านั้น ที่ยังคงอยู่  แม้จะพร่าเลือนลงไป แต่เมื่อสัมผัสกับบรรยากาศแห่งท้องนา  เรือกสวน กลิ่นดินโคลน ภาพที่เคยพร่าเลือนเหล่านั้น ก็กลับแจ่มชัดขึ้นทีละน้อย

การบ้านจากน้องแดง..อุบล ลูกเจ้าซัน(หมู)ที่น้องแดงให้มาพร้อมห่าน แจกให้กับพี่น้องที่ต้องการเลี้ยง

คุณขอมา อ้อยหวานก็จัดให้

หลังจากได้ที่ดินอันเป็นมรดกจากปู่และย่าเมื่อปีก่อน ที่ดินก็ยังรกร้างอยู่เดิมๆ ด้วยไม่มีความรู้หรือประสบการณ์การทำการเกษตรมาก่อน 

เพียงความสนใจในวิถีแบบพอเพียงเท่านั้นที่กระตุ้นให้ตัวเองจัดการถากถางที่ดินห้าไร่ ด้วยสองมือเปล่า กับเงินลงทุนไม่มากนัก 

นักเรียนวิทยาลัยเทคโนโลยีบ้านโป่งบริหารธุรกิจ แผนกช่างยนต์และช่างไฟฟ้า มาศึกษาดู

    สวัสดีครับพี่น้องบ้านสวนพอเพียงทุกท่านครับ วันนี้ผมนำการบ้านเล็กน้อยมาให้คุณครูมาวิพากษ์ครับ ยังไม่ส่งก่อน เพราะว่าตัวผมเองยังไม่ค่อยมั่นใจว่าจะผ่านหรือเปล่าครับ จึงเพียงขอแค่เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก่อนดีกว่าครับผมขอเชิญทุกท่านท่านหน้าที่ตามสบายนะครับ หลังจากนั้นค่อยเดินชมสวนยางของผม ซึ่งอายุก็สี่ขวบกว่า ๆ ครับ